Europe - Last Look at Eden (2009)

Een van mijn favoriete albums van Europe. En word het niet langzaamaan tijd voor een uitgebreide release op lp? Want dat is wat dit album (en ook de andere Europe 2.0 albums) wel verdient.

Dit album is al op lp uitgebracht. Start from the dark en Secret society echter nog steeds niet helaas...

Schitterende rockplaat, heerlijk smeuïg, soepel en geïnspireerd! En hierna wordt het alleen nog maar beter. Bluesy, melodieus, klassiek - maar alles behalve nostalgisch.

Wat een goed concert niet kan doen ....
Afgelopen zondag was ik voor het eerst in mijn leven aanwezig bij een optreden van Europe, en ik was zeer aangenaam verrast. Tijdens die show speelde ze ook het titelnummer van deze plaat en die knalde er lekker in. Toen ik dit album deze week voor een mooie prijs kon aanschaffen heb ik die mogelijkheid dus ook meteen aangegrepen.

Het album begint meteen met de titelsong (inclusief prelude) en ook in de studioversie is dit een fantastische song. Ja het is overduidelijk afgeleid van Led Zeppelins Kashmir, maar beter goed gejat dan slecht verzonnen zeg ik dan maar.

Naast het titelnummer zijn voor mij de hoogtepunten de rockballad 'New Love in Town' (dat indien uitgebracht door ene Bongiovi een dikke hit zou zijn geweest), het (door het Chzech National Symphony Orchestra) georkestreerde 'No Stone Unturned' en het emotionele 'In My Time'.

Ook de rest van het album bevalt me erg goed. Het is stevige classic rock en als ik niet had geweten dat dit Europe was, had ik het waarschijnlijk ook niet bedacht. Mede doordat de stem van Joey Tempest toch wel iets is veranderd door de jaren heen. Nummers zoals 'Gonna Get Ready', 'The Beast', 'Catch That Plane' en 'Run with the Angels' rocken stevig en dat is lekker.

Tot slot nog even complimenten voor de fraaie verpakking, met een mooie hoes en zeer toffe bandfoto's.

Mooi om te horen! Jammer dat de band met zoveel antipathie en vooroordeel te maken heeft, zoveel moois en goede platen gemaakt. Als mensen de hits en überhaupt de band qua naam niet zouden kennen, zouden veel er meer (rockers) bijvoorbeeld hun latere muziek omarmen op eerste gehoor. Zonder meer één van mijn favoriete bands aller tijden.

Klasse album dit van Europe idd, de titeltrack is een killer!

Ik krijg maar geen genoeg van dit album! Wat een heerlijke, gedreven rockplaat met twee fraaie rustpunten is dit toch. Halfje erbij.

Same here! Samen met het debuut en OOTW is dit mijn favoriet van deze fantastische band...

Ondanks het feit dat ik een groot zwak heb voor Wings of Tomorrow, is Last Look at Eden de schijf die mij het meeste lief is van de band.
De titelsong is magistraal maar ook opvolger Gonna Get Ready gaat erin als de spreekwoordelijke koek.
Zo staan er meer songs op de plaat die beklijven, Catch That Plane is bijvoorbeeld niet de meest veelzijdige track door de heren geschreven, maar de solo's van Norum en het slepende baswerk van John Leven voorzien het nummer van extra 'smoel'.
Hoewel de heren absoluut geen muzikale grenzen opzoeken en het avontuur grotendeels achterwege blijft, steekt de plaat heel solide in elkaar.
Geen enkele slechte song, een prima productie en een laidback sfeer zorgen voor een fraaie worp.

Tjonge wat een lovende woorden allemaal. Ik zal het album weer eens luisteren de komende tijd. Ik vind dit album als geheel wat ondermaats. Er staan een paar ijzersterke nummers op in de vorm van Last look at Eden, The beast, In my time, No stone unturned en New love in town. Aan de andere kant staan er redelijke missers op als Mojito girl, Catch that plane en U devil U. Ook Gonna get ready kan ik maar geen grip op krijgen. De productie is wel echt goed op dit album.

Mijn broer reageerde zaterdag verbaasd toen ik vertelde in een Europefase te zitten. "Europe, dat is toch voor meisjes?" vroeg hij met gefronste wenkbrauwen. "Jazeker, voor meisjes die van steviger werk houden," had ik moeten antwoorden.
Kende sommige nummers van dit album enkele jaren; met hulp van MuMe stelde ik een cd samen met het beste van Europe ná de hereniging in 2003. Dat waren van dit album Prelude / Last Look at Eden, het grommende The Beast, No Stone Unturned en afsluiter In My Time.
Mijn zelfgebrande disc beviel met de jaren nog beter dan ie al deed en dankzij vielip en Henk van No Dust Records kon ik in één klap een stapeltje cd's van de groep aanschaffen, benieuwd naar de rest van die albums.

Last Look at Eden had inmiddels vele rondjes gedraaid toen opeens het eurootje viel: veel nummers hebben een midtempo, swingende maar toch harde groove. Waar deed me dat toch aan denken? Juist: Deep Purple. Die groep kon in de jaren '70 maar ook daarna een vol-vet ritme neerzetten. Zwaar en toch swingend. In het geval van Europe spelen de ronkende klavieren van Mic Michaeli (die sinds de hereniging nimmer zoveel ruimte kreeg als hier) en het basspel van John Levén een uiterst belangrijke rol, zoals Jon Lord, Roger Glover en Glenn Hughes die rol bij Purple hadden - Glover nog altijd.

Dat betekent dat er stiekem een beetje funk in de muziek zit verscholen. Je komt dit tegen op Gonna Get Ready, Catch That Plane, Mojito Girl, U Devil U en Run with the Angels.
Bovendien is er symfonische hardrockbombast die aan Ritchie Blackmore's Rainbow ten tijde van album Rising doet denken. Dit in het titelnummer plus het magistrale No Stone Unturned, mede dankzij de strijkers van het Czech National Symphony Orchestra. Die strijkers zitten ook in rockballade New Love in Town en het sterk opgebouwde Only Young Twice.

Het album verscheen ná tussendoortje Almost Unplugged: Live at Nalen (2008), waarop de groep naast eigen werk ook muziek van onder meer UFO en Thin Lizzy in een nieuw jasje stak. In datzelfde jaar was de echtgenote van gitarist John Norum overleden, wat terugkeert in slotlied In My Time, dat sterk aan het blueswerk van Gary Moore doet denken.
Het is in dit nummer dat Norum, wiens solo's ingetogener zijn dan op de voorganger, volledig losgaat. Eerder op dit album kwam ik dat slechts bij The Beast en Run with the Angels écht tegen. Hij kiest vaak voor een langzamere benadering, gemarineerd in de blues en wahwah en dat vooral in de groovenummers.

Niet zo goed als voorganger Secret Society, desondanks sterk. Al moest ik beter mijn best doen het album te doorgronden. Bovendien weer anders dan de eerste twee studioalbums die sinds 2004 verschenen. Wat dat betreft wordt wederom níet op de automatische piloot gevlogen.