Europe - Last Look at Eden (2009)

Prima plaat van Europe en voor mijn gevoel hun beste sinds ze weer bijelkaar zijn. Almost Unplugged liet al een band horen die erg in vorm is en deze cd bevestigd dat nog eens.
Beste nummers zijn voor mij Last Look at Eden, In my time, new love in Town, Mojito Girl en Run with the Angels

Mijn broer reageerde zaterdag verbaasd toen ik vertelde in een Europefase te zitten. "Europe, dat is toch voor meisjes?" vroeg hij met gefronste wenkbrauwen. "Jazeker, voor meisjes die van steviger werk houden," had ik moeten antwoorden.
Kende sommige nummers van dit album enkele jaren; met hulp van MuMe stelde ik een cd samen met het beste van Europe ná de hereniging in 2003. Dat waren van dit album Prelude / Last Look at Eden, het grommende The Beast, No Stone Unturned en afsluiter In My Time.
Mijn zelfgebrande disc beviel met de jaren nog beter dan ie al deed en dankzij vielip en Henk van No Dust Records kon ik in één klap een stapeltje cd's van de groep aanschaffen, benieuwd naar de rest van die albums.

Last Look at Eden had inmiddels vele rondjes gedraaid toen opeens het eurootje viel: veel nummers hebben een midtempo, swingende maar toch harde groove. Waar deed me dat toch aan denken? Juist: Deep Purple. Die groep kon in de jaren '70 maar ook daarna een vol-vet ritme neerzetten. Zwaar en toch swingend. In het geval van Europe spelen de ronkende klavieren van Mic Michaeli (die sinds de hereniging nimmer zoveel ruimte kreeg als hier) en het basspel van John Levén een uiterst belangrijke rol, zoals Jon Lord, Roger Glover en Glenn Hughes die rol bij Purple hadden - Glover nog altijd.

Dat betekent dat er stiekem een beetje funk in de muziek zit verscholen. Je komt dit tegen op Gonna Get Ready, Catch That Plane, Mojito Girl, U Devil U en Run with the Angels.
Bovendien is er symfonische hardrockbombast die aan Ritchie Blackmore's Rainbow ten tijde van album Rising doet denken. Dit in het titelnummer plus het magistrale No Stone Unturned, mede dankzij de strijkers van het Czech National Symphony Orchestra. Die strijkers zitten ook in rockballade New Love in Town en het sterk opgebouwde Only Young Twice.

Het album verscheen ná tussendoortje Almost Unplugged: Live at Nalen (2008), waarop de groep naast eigen werk ook muziek van onder meer UFO en Thin Lizzy in een nieuw jasje stak. In datzelfde jaar was de echtgenote van gitarist John Norum overleden, wat terugkeert in slotlied In My Time, dat sterk aan het blueswerk van Gary Moore doet denken.
Het is in dit nummer dat Norum, wiens solo's ingetogener zijn dan op de voorganger, volledig losgaat. Eerder op dit album kwam ik dat slechts bij The Beast en Run with the Angels écht tegen. Hij kiest vaak voor een langzamere benadering, gemarineerd in de blues en wahwah en dat vooral in de groovenummers.

Niet zo goed als voorganger Secret Society, desondanks sterk. Al moest ik beter mijn best doen het album te doorgronden. Bovendien weer anders dan de eerste twee studioalbums die sinds 2004 verschenen. Wat dat betreft wordt wederom níet op de automatische piloot gevlogen.