Monks - Black Monk Time (1966)

Alright, my name's Gary.
Let's go, it's beat time, it's hop time, it's monk time now!
You know we don't like the army.
What army?
Who cares what army?
Why do you kill all those kids over there in Vietnam?
Mad Viet Cong.
My brother died in Vietnam!
James Bond, who was he?
Stop it, stop it, I don't like it!
It's too loud for my ears.
Pussy galore's comin' down and we like it.
We don't like the atomic bomb.

freakystyle schreef:
Ik ben het boek Krautrocksampler van Julian Cope aan het lezen en hierin worden The Monks (mede) verantwoordelijk gehouden voor het ontstaan van de krautrock. Zijn beschrijving heeft me erg benieuwd gemaakt, dus ik ga gauw proberen deze plaat ergens te pakken te krijgen.

freakystyle schreef:
downloaden is niet duur

Volgens Julian Cope zijn The Monks 'the missing link' tussen The Beatles en Krautrock. Vóór The Monks kenden de Duitsers alleen rock'n roll van Britse en Amerikaanse bands. The Monks waren dan wel Amerikaans, maar maakten in Duitsland in volledige vrijheid het album Black Monk Time. Zonder ingrijpen van arrangeurs of producers, waardoor het zijn rauwe sound heeft behouden.
De muziek van The Monks is erg ritmisch en herhalend, iets dat in de Krautrock terugkomt. Hij zegt overigens niet dat de muziek hetzelfde klinkt, maar wel dat het Duitsers klaar heeft gemaakt voor een ander en nieuw geluid.
Naast The Monks schrijft Cope ook over Stockhausen, The Velvet Underground, The Grateful Dead en Jefferson Airplane als invloeden op de krautrock.

Harald schreef:


Ik heb de Beatles live gezien en ik heb de Monks live gezien. En als Ex-Duitser weet ik wat Krautrock is. Ik kan geen link zien. Maar toch ga ik hierover nog serieus over naar denken.

Wie is Julian Cope? Die van Peggy Suicide and Fried? Of hebben ze toevallig de zelfde naam?

The Monks as missing link

It was the West German demand for the real thing that made the Beatles get so good performing at Hamburg's Star Club. If they hadn't been great or at least extremely entertaining, then they would have been out on their collective asses. But there is one much greater proof of Germany's Out-there-ness in the middle '60s, in the form of a 1965 album calld Black Monk Time. Recorded by The Monks, an out-there collaboration of five young American ground crew from a US airbase in West-Germany, their album is one of the most chilling electrifying freak-outs of all time. It still has its feet in the early '60s, with vocal styles as bizarre as Doris Day or The Four Seasons, and archaic song titles like "Drunken Maria", "Higgle-Dy-Piggle-Dy" and The Ventures-style "Blast Off!". Ha ha ha. But the straight names belie the truly underground perversity of the Monks' songwriting. High falsetto shrieks tell of lost love, confident agreeing college-boy backing vocals scold the singer for being too wimpy, but always over a backing track of insanity so intense and simultaneously such speedball entertainment, that no British pop group of the '60s ever got close to rivalling their sound. Only certain US garage rock B-sides of the mid-'60s perhaps equalled the Monks' sound. But even these had commercial condiderations to think of, so the Monks' sound wipes the floor with all but the most savage. And NO-ONE ever came up with a whole album of such dementia. The Monks' Black Monk Time is a gem born of isolation and the horrible deepdown knowledge that no-one is really listening to what you're. And the Monks took full artistic advantage of their lucky/unlucky position as American rockers in a country that was desperate for the real thing. They wrote songs that would have been horribly mutilated by arrangers and producers had they been back in America. But there was no need for them to clean up their act, as the Beatles and outhers had had to don on returning home, for there were no artistic constraints in a country that liked the sound of beat music but had no idea about its lyrical content. On "Complication" the singer howls the word Complication over a savage fuzz guitar, over and over, finally rhyming it with "constipation", begore the backing vocalists join in a furore of how:
"people die, people die for you,
people kill, yes they will for you
people go to their deaths for you"

each lyric is spat out with the true contempt of forces personnel who know that their songs will not be listened to, merely heard as part of a saturday night's drunken entertainment. But for all their listeners' lack of a need for meaning, the Minks themselves sure as hell put in as much as they, as songwriters, needed. On the opening song, "Monk Time", the singer Gary Burger introduces the members of the group then launches into a violent diatribe:
"we don't like the army,
what army, who cares what army?
why do you kill all those kids in vietnam?
my brother died in vietnam
james bond? who's he?
stop it, stop it, i don't like it
pussy galore is coming down
we like that
we don't like the atomic bomb,
stop it, stop it
i don't like it"

any audience seeing a performance of this intensity would have changed their lifestyles immediately. and of utmost importance to the explanation of krautrock is the monks'odd ability to cross from one musical style to another, at a time when this was a heinous crime in Britain of America. In 1964, no beat groups played the lame jangle of yesteryear. By 1965, Merseybeat was so old as to be extinct, doo-wop was prehistoric, and folk-rock was a year old and therefore old news. But the Monks were able to collect all these styles, assimilate them and synthestise them together BECAUSE they were in West Germany, not in spite of it. This is very important. West Germany was a late developer. In west germany, style was far more important than fshion. Things moved so fast in britain and the big american cities that a look could arrive, be adopted adn then jettisoned by everyone on the scene in a matter of months. It was the same on the pop music scene. When Paul Rothschild produced the first Doors' LP, he refused to let the musicians use any wahwah pedals, fuzzboxes or distortion pedals. He wanted to keep out the gimmicks which would sound old-fashioned in 18 months time. This was an over-cautious approach but it worked. It made the Doors' music timeless. Yet by the '90s The Monks' music is just as timeless precisely because it DOES adopt the gimmicks of the moment. The Monks win through, because they adopt EVERY gimmick of EVERY moment and somehow reconcile the lot in a sheer joyfyl abandonment of brilliant songwriting and arrangements, and e neurotic obsession with recording everything with the VU meters on red. The Monks were born of the sae insane clubs as the Beatles, only three years later and such mayhem and insanity seeps through every pore of their music. Wild call and answer arias like an acid West Side Story are yelped, hollered and yodelled in unison - the whole group. Impeccable. Utter machine gun guitar freakouts with endless descending organ, drum clatters of the First Tribe, and all because the combination of rock 'n roll and the Germans created an entrancing mania akin to Wagner's operas. Yes, the Germans needed their rock 'n roll.

Harald schreef:
Ik heb de cd gisteren nog een keer geluisterd en vind nu die theorie dat de Monks 'the missing link' tussen The Beatles en Krautrock zijn niet meer gek. Er zit echt een stukje waarheid in. Maar ik zie ook een link richting Punk en dat al in 1966

Toon1 schreef:


Deze muziek werd toch al punk genoemd nog voor de Ramones, Sex Pistols of wat dan ook?

Harald schreef:

volgens mij kwam de term Punk met de muziek een levensstyle van de Sex Pistols, Damned, Pattie Smith New York Dolls enz. Ik kan me niet herinneren deze term eerder gehoort te hebben. De Monks zijn een Psycedelic Garage Band. net als Deep, Knickerbockers, Jefferson Airplane of Josefus. Psycedelic is puur americans maar hier in de deepte te gaan wil ik niet. Sgt. Pepper, TSMR, Something Els, Butterfly en Evolution van de Hollies als ook een aantaal Donovan liedjes als Mellow Yellow of Sunshine Superman maar ook Pink Floyd is GEEN psycdelic, alleen ontstaan onder de invloed van. Als je/jullie meer hierover wil weten dan advisier ik het boek Fuzz, Flowers and Acid - an comprehensive guide to american Garage, Psycedelic and Hippie Rock (1964 -1975)

Toon1 schreef:


Wat we nu verstaan onder 60s garage rock werd al punk genoemd in 1971-72, toen Lenny Kaye (nota bene gitarist bij Patti Smith) de Nuggets compilaties samenstelde. Dat heb ik verschillende keren gelezen en het wordt bevestigd in het uitgebreide voorwoord van het hoofd van Rhino Records, bij het boek dat zit bij de 4 disc compilatie Nuggets Vol.1: "It's no accident that the term "punk rock" was first applied here and not to the Sex Pistols/Ramones/Clash-era movement of the same name". En Lenny Kaye verwijst in zijn voorwoord bij de Nuggets compilatie in de herfst van 1972 zelfs naar deze muziek als punkrock: "The name that has been unofficially coined for them (= de jaren '60 garagebands) - "punk rock" - seems particulary fitting in this case, ...". De term "punk rock" werd ook al gebruikt door mensen als Greg Shaw en Lester Bangs. Later, eind jaren '70, nestelde de term "punk rock" zich past echt in onze woordenschat en zou het voortaan verwijzen naar de jaren '70 punk van o.a. de Sex Pistols en noemen we de jaren '60 punk vandaag garage, alhoewel ik het het liefst "garagepunk" noem.

Dat boek van Vernon Joynson heb ik ook, welliswaar in e-book versie. Ik heb ook de Britse tegenhanger ervan; "A Tapestry of Delights". Ik heb hem toch nooit zien vermelden dat deze muziek "psychedelic garage" is. Trouwens, een band als The Knickerbockers heeft niets, maar dan ook niets, met psychedelia te maken. En Jefferson Airplane of Josefus zou ik evenmin garage noemen. Ik zie ook evenmin in waarom The Monks iets met psychedelia te maken hebben. Ik zie niet in vanwaar ze die invloeden zouden kunnen hebben halen, en ik hoor het ook niet. The Monks is gewoon garage of proto-punk en niets meer.
Wat garage rock betreft: het was een typisch Amerikaans fenomeen (en deels ook in Australie en Z-Amerika), met tegenhangers als Freakbeat, Mod en (gewone) Beat in Europa. En er is een duidelijk onderscheid tussen garage rock en psychedelische rock. Ten eerste de periodes: garage rock loopt ruwweg van 1964 tot en met 1968 (met als hoogtepunt 1966), terwijl psychedelia opkwam vanaf 1966 (of zelfs al eind '65) en nog liep tot in de jaren '70. Tijdens die overlappende periode kreeg garagerock vele psychedelische invloeden en krijg je wat je zou kunnen noemen psychedelische garage, of nog beter; acid punk. Vanaf Sgt. Pepper en de hippies, de zomer van 1967 dus, verdwenen acid punk en en garage in snel tempo. Na 1968 was garage quasi verdwenen en bleven alleen de pure psychedelische bands zoals Jefferson Airplane en Josefus (die jij noemt) over, die amper iets met garage te maken hadden (Jefferson Airplane ontstond toch uit de folkrock?).

Het boek van Vernon Joynson is toch maar gewoon een encyclopedie over de rockmuziek van die tijd, met discografieën en biografieën? Gaat hij ergens in het boek dan in op wat precies 'psychedelisch' is en wat het verschil is tussen de VS en het VK ?
Maar wat je nu wil beweren is dus dat de hele Britse psychelische scene van de jaren '60 geen psychedelische rock is. Maar wat is het dan wel? Naar mijn mening is het wél psychedelisch (The Kinks enzo dan weer niet, dat zijn slechte voorbeelden ). Waarom zou Their Satanic Majesties Request of The Piper at the Gates of Dawn niet psychedelisch zijn? Waar je wel gelijk in hebt is dat er een duidelijk onderscheid is tussen Britse en Amerikaanse psychedelia. Dus, zou je even argumenten kunnen geven waarom bijvoorbeeld The Piper at the Gates of Dawn niet psychedelic is? Want ik snap echt niet vanwaar je het haalt. Iemand als Donovan is bijvoorbeeld zelfs de uitvinder van folk-psych! Dus de term 'psychedelic' lijkt me wél van toepassing hier... Volgens mij zit je in de knoop met de termen 'psychedelic' en 'garage', Harald .

Harald schreef:
volgens Vernon Joynson tzijn die van mij genoemden bands, dus ook Knickerbockers, psychedeische artisten en zijn er ook terug te vinden op Nuggets I

Kinks, Pretty Things Beatles, Stones, Pink Floyd, Donovan, Hollies enz hebben psydelic platen gemaakt maar hebben die inspiratie hiervoor van de americanse psycelica over genomen en zijn dus niet echt psychedelia

Jouw verslag is trouwens heel erg goed

Harald schreef:

Hun eerste LP Takes Off was inderdaad Folkrock maar dan met meer Rock dan Folk
Het problem is volgens mij die definitie van Garage of Psycedelic. Voor de eene is MONK een psycelisch Band wat ik ook denk en voor de andere gewoon garage of pre-Punk. En bv alle platen die Zappa/Mothers of Invention voor Verve maakt, zes stuk denk ik, zijn voor myij wel psycedelisch, voor Zappa zelf is het Garage en voor andere Avandgarde. Alles wat voor mij niet puur ameircans is is voor mij dan ook niet echt pur psycdelic Klopt ...Donovan is de uitvinder van de Folk psych maar ook protestzanger en Storyteller. Hoe dan ook, jouw bericht klopt verder mijn pet af hiervoor, maar ik kan ivm met taalprobleme dit niet zo goed op papier zetten. Maar ik hoop dat deze kleine discussie voor veele gebruikers reden zijn zich met het genre Psycdelic, Garage of Acid Rock basic te houden. Hier zijn heel veel parels te ondekken

Toon1 schreef:


Haha okee, het klopt wel dat de Amerikanen eerst waren met psychedelia en dat de Britten er zeker door hen geinspireerd waren. Als dat een reden is voor om de Britse muziek geen psychedelia te noemen, okee dan.
Maar Harald, het kan toch niet dat alle artiesten in het boek van Vernon Joynson psychedelisch zijn? Waar in het boek zegt Vernon Joynson dan dat al die artiesten psychedelisch zijn? (Heb je een quote ofzo?) Volgens mij ben je garage gelijk aan het stellen aan psychedelia... Psychedelia begon naar mijn weten pas in 1966, en kwam pas goed op gang in 1967, maar The Knickerbockers vind ik toch echt geen psychedelia. Garage; ja, pop; ja. Ik hoor echt geen psychedelische invloeden in "Lies", en aangezien het uit het voorjaar van 1966 is dat ook makkelijk te verklaren: psychedelia was nog maar net aan het opkomen.

Harald schreef:

of ik de een of andere plaat als Garage of Psychedelic begrijp...daar gaat het toch niet om en ik ben met Vernon Joynson ook niet altijd eens. Maar volgens deskundige is zijn boek de Bible van de psycedelic Ook ik hoor in Lies niet echt veel psycedelic maar heel veel John Lennon. Goede song dus maar de rest van deze plaat trekt me ook niet aan.

Harald schreef:
die britse muziek was wel psycedelic maar die pur...alleen geinspiried van de original amercanse, erbij komt dan natuurlijk ook de levensstyle en de philosophise idee etc

lebowski schreef:
Heb mezelf als nieuw levensdoel gesteld de originele LP te vinden uit 1966.

Madjack71 schreef:
Wel interessant als muzikale rariteit uit de tweede helft van de jaren zestig, maar echt geboeid ben ik er niet door.