Yardbirds - Roger the Engineer (1966)

Het absolute meesterwerk. Moeilijk om hierop 3 favoriete tracks te kiezen. Als ik er vier mag noemen 'I Can't Make Your Way', 'The Nazz Are Blue', 'Over Under Sideways Down' en Jeff's Boogie. Zot solowerk van Jeff Beck op deze plaat.

Ik ken(de) nog niet veel van The Yardbirds wanneer deze schijf werd voorgesteld in het 1001 topic, en gebaseerd op wat ik al eens beluisterd had, vond ik ze nogal wisselvallig.
Dat was ook weer mijn indruk na de eerste kennismaking met dit album. Maar na meerdere luisterbeurten schaar ik me achter de meest enthousiaste reacties hier... wat een prachtige plaat!
Het negatieve "wisselvallig" is omgeslagen naar de positieve betekenis van "afwisselend".
En nu op zoek naar meer van The Yardbirds!

De muziek van deze band blijft toch een bizarre ervaring. De meeste nummers hiervan (acht van de twaalf) kende ik al via mijn Yardbirds-compilatie Shapes of things, een dubbel-CD die op mij door de achronologische volgorde een nogal chaotische indruk maakte zonder dat dat eigenlijk mijn waardering beïnvloedde. Ik hoopte nu dat deze nummers in hun oorspronkelijke context meer op hun plek zouden vallen, immers "This album, despite a couple of weaker cuts, represents the best concentration of material, and has the advantage of being conceived as an album" zoals het boekje vermeldt. Die hoop is echter ijdel, want ook deze echt als eenheid bedoelde elpee is "all over the place", met niet alleen nummers uit verschillende stijlen (blues, pop, psychedelica), maar ook met soms al die elementen binnen nummers zèlf vermengd.
        Het openingsnummer is daar al een aardig voorbeeld van, met dat rollende basloopje en die melige tekst waarin de ideale vrouw verloren blijkt te zijn gegaan, en dan komt er opeens een raar maar ijzersterk tussenstuk met mondharmonica en gitaarimprovisatie, heel spannend... en plotseling is ook dát afgelopen en heeft die infantiele bas weer het woord genomen. En op het slotnummer gaat het precies andersom: donkere muziek, onheilspellende percussie, "Ever since the world began / Satan's followed every man" (toe maar!), en halverwege schakelt het nummer over op een Bo Diddley-beat en komt de opgewekte moraal: "You don't need money, no no no no, it'll never bring you love, no more than the sun above" – en dan is het ook in één klap afgelopen.
        Die twee nummers zijn misschien extreme voorbeelden, want He's always there is veel gestructeerder, het daaropvolgende Turn into earth houdt z'n mysterieuze sfeer juist wèl vol, en The Nazz are blue en Jeff's boogie zijn vrij traditionele blues-workouts, maar toch blijft de algemene indruk voor mij dat dit een plaat is waarop de bandleden zoveel mogelijk niet noodzakelijkerwijs bij elkaar passende elementen in de mix hebben gegooid om eens te kijken wat daaruit tevoorschijn zou komen – of misschien vonden ze ook wel ál die elementen leuk, hielden ze van zowel blues als pop als psychedelica, en wilden ze dat allemaal zo feestelijk mogelijk combineren.
        Soms levert dat ook een wel héél raar geheel op, zoals bij I can't make your way, met de hele tijd dezelfde akkoorden, een niet opzienbarend gitaarloopje dat achter de evenmin spectaculaire zangmelodie doordreutelt, een mondharmonica die achter de zang van de refreinregel wordt geplakt – plotseling een geweldig een tussenstuk met woordloos koor en de snerpende gitaar van Beck – en dan zijn we weer terug bij dat loopje met die kwakende mondharmonica en de onsterfelijke regel "Is that me I hear you calling?" die ik zelfs terwijl ik hem opschrijf nog even twee keer moet controleren. Misschien is niet alles op dit album helemaal geslaagd, maar door die rare en bepaald schurende "juxtaposition" (ik kan geen lekkere vertaling met die karakteristieke x erin vinden) en de daaruit voortvloeiende afwisseling kan ik hem toch bijna onbeperkt draaien.
        Beluisterd via de hierboven al meermaals genoemde Demon Records-CD uit 1998, met daarop eerst beide kanten van de Happenings ten years time ago / Psycho daisies-single, daarna het hele album eerst in mono en daarna in stereo, en tenslotte nog vijf solonummers van Keith Relf (twee singles en de B-kantjes daarvan), een keurige compilatie met prima geluid en een interessant essay (dat ook nog even expliciet vermeldt: "unknown is why the mono version differs significantly fom the stereo", kijk, daar heb je wat aan).

Het positieve gevoel overheerst, maar er zitten toch een aantal echte draken van songs op die het algemene gevoel toch niet optimaal maken. Wat ik jammer is, is dat een weergaloze track als Happenings Ten Years Time Ago dan weer bonustrack is. Had dit gewoon lekker omgewisseld met zo'n onzinnige track als Hot House of Omagarashid of het saaie Jeff's Boogie. Met het laatste statement zal ik me niet heel geliefd maken, maar ik houd niet van die instrumentele boogie-woogie tracks. Met zang overigens ook niet, want The Nazz Are Blue vind ik ook echt oersaai. De vroege psychedelica van Over, Under, Sideways, Down vind ik dan weer wel leuk, net zoals Turn into Earth ook fantastisch is. Het afsluitende Ever Since the World Began heeft een gave tekst en Farewell is een mooie, korte song.

Als geheel vind ik het echter wat onsamenhangend en had de band indien er meer gefocused werd op psychedelica wat mij betreft een veel hogere score getrokken. Nog steeds goed en leuk om meerdere malen te beluisteren, het frustreert me daarom dat het niet nog iets beter is.

Tussenstand:
1. Having a Rave Up
2. Roger The Engineer
3. Five Live Yardbirds
4. For Your Love

Een opluchting voor Lennert, want na een heel drukke en vermoeiende week kan ik weer kalmpjes de marathon voortzetten. Echt stilgezeten heb ik wat de Yardbirds betreft nou ook weer niet. Veel geluisterd de afgelopen tijd en zeker op de momenten met mooi weer is de waardering voor dit album goed gestegen.


Sowieso ben ik erg blij met wat Jeff Beck met de band gedaan heeft. De blues hoeft er natuurlijk niet uit, maar de flinke dosis psychedelica geeft de band zo veel meerwaarde. Lost Woman en vooral Over Under Sideways Down zijn fantastische songs. Ook daar waar de blues weer even de overhand nemen, vind ik het best prettig om te horen. The Nazz Are Blue is een lekker scheurende track. Het experimentele karakter komt sterk naar voren in Hot House of Omagarashid. Ook weer een heel leuk nummer, al hoeft dat gitaarwerk echt niet zo vals te zijn. Hier staat gewoon een heel goede band te spelen.


Tussenstand:
1. Roger The Engineer
2. Having A Rave Up
3. For Your Love
4. Five Live Yardbirds