Granny's Intentions - Honest Injun (1969)

De allereerste plaat waarop de latere fusion- en hardrock- en bluesgitarist en -zanger Gary Moore is te horen, was een vriendendienst aan zijn vrienden van Granny's Intentions, waar heel andere muziek werd gemaakt. Omdat het enige album Honest Injun inmiddels op streaming is te vinden, is het zeldzame plaatje inmiddels voor eenieder te beluisteren. Het stamt uit 1969 of 1970, afhankelijk van de bron die wordt geraadpleegd.

De Republiek Ierland is in de jaren '60 een land waar de straten nog handmatig met gaslantaarns werden verlicht en waar de zogenaamde showbands de wereld van de populaire livemuziek bepaalden, door hits in een keurig danszaaljasje te steken. Maar aan het einde van het decennium ontstaat onder invloed van Amerikaanse westcoast- en folk- en psychedelische rock eindelijk een volwaardige scene. Bij de eerste namen met een platencontract horen Sweeney's Men, Granny's Intentions, Dr. Strangely Strange en Skid Row, iets later gevolgd door Thin Lizzy.
Het was een interessant wereldje, leerde ik indertijd uit de popbio 'The Rocker' (1994) van Mark Putterford over Philip Lynott. Recentelijk bracht de biografie 'Gary Moore' (2022) van Harry Shapiro meer details: Granny's Intentions begon in Limerick, maar verhuisde naar Dublin; Johnny Duhan en Johnny Hockedy deelden in Dublin een kelderappartement. Als de laatste terugkeert naar Limerick, biedt Lynott zich bij Duhan aan "om te helpen met het betalen van de huur". Gary Moore trekt later bij hen in: hij had geen cent te makken en verbleef in een slaapzak op de grond.

Granny's Intentions bestaat dan uit zanger Johnny Duhan, gitarist en mandolinespeler Johnny Hockedy, toetsenist John Ryan, bassist en fluitist Pete Cummins, tevens ontwerper van de hoes van Honest Injun, plus drummer Noel Bridgeman.
In de Londense Deccastudio wordt begonnen aan de opnamen voor het debuut. Na vier nummers te hebben vastgelegd, verlaten zowel Hockedy als Bridgeman de groep. De resterende drie leden keren terug naar Ierland en herpakken zich met de zeventienjarige Gary Moore van Skid Row als tijdelijk vervanger, alsmede drummer Pat Nash, ex-The Uptown Band. Met hen wordt bij Decca de plaat afgemaakt.

Qua muziekstijlen gaat het diverse kanten op: stevige westcoastgitaren in opener Maybe, gevolgd door countryrock in We Both Need to Know. De groep maakte oorspronkelijk soul, waarvan dankzij gastblazers iets doorklinkt op With Salty Eyes.
Dwarsfluit en akoestische gitaren bepalen het levendige Fourthskin Blues dat geen bluesschema bevat: pure folk. Meer dwarsfluit op het swingende instrumentaal Nutmeg, Bitter-Sweet dat met zijn jazzdrumspel aan Jethro Tull of Focus doet denken en bovendien een gitaar- en hammondsolo bevat.
Dat ze uit Ierland kwamen blijkt pas tegen het einde met I'm Going waar een jigmelodie wordt gecombineerd met beat in Liverpoolstijl. Het lijkt een oud nummer te zijn, want op afsluiter Heavy Loaded Minds klinkt swingende en stevige rock met honkytonkpiano, gitaar en de rauwe kant van Duhans stem.

Op één uitzondering na (Dirty Lies met 5'04") duren de nummers niet langer dan 3'35". Het brengt extra afwisseling en na enige draaibeurten valt op dat de composities sterk zijn en de band in de diverse stijlen consequent geolied speelt. De stem van Duhan is aangenaam om naar te luisteren. Rode draad vormt elektrische westcoastrock met soms tweestemmige vocalen.

Gary Moore werd in 1970 opnieuw als gastmuzikant gevraagd, deze keer door Dr. Strangely Strange voor hun tweede elpee.
Noel Bridgeman is dan al overgestapt naar Skid Row en groeide uit tot één van Ierlands rocklegenden. In 1989 trad hij toe tot The Waterboys met wie hij op album Room to Roam speelde; hij overleed in 2021.
In 1972 stopt Granny's Intentions. Johnny Duhan, dan nog geen 21 jaar, begint een carrière als folkzanger en dichter en brengt vanaf 1996 negen albums uit; hij schreef muziek voor onder meer Christy Moore en Mary Black, alsmede bruiloftsklassieker The Voyage.

In 2004 verscheen Honest Injun op cd en zoals genoemd is de plaat inmiddels op streaming te vinden. In 2014 verscheen postuum de dvd/cd The Story of David met daarop ook een documentaire.
Muziek die mogelijk interessant is voor potjandosie, die hopelijk extra van deze muziek kan genieten!