Slaughterhouse - Slaughterhouse (2009)

The One en Sound Off waren op het album al hard, maar live waren ze nog veel beter, Slaughterhouse is dan ook een perfecte live act, vol energie, heerlijk!

Ze maken hun imago van stoere negers wel waar, vooral Royce liep echt ongelooflijk stoer over het podium, geweldig!
Ik heb nog wel een handtekening gekregen op m'n shirt, vond ik wel lief van 'm!

"and tell The Source I don't need no microphone" van
joell op microphone. Keihard.

Net de eerste vier nummers gehoord, en als de rest ook zo vet is, kan deze snel mijn lijst met favoriete albums in. Wat een energie!

Nou, de eerste paar nummers zijn ook wel de beste van het album hoor, dus ik denk dat je wat dat betreft misschien een beetje teleurgesteld gaat worden

Cut You Loose en vooral Pray (It's A Shame) zijn ook de moeite waard. De 1e helft van het album is vooral brag & boast, daarna gaan de heren dieper op zaken in

Klopt inderdaad. Ben erg overdonderd door dit album. De energie spat ervan af, de vier rappers klinken gedreven en de beats vallen niet tegen (nochtans bij vele albums die ik ken uit het genre hét struikelblok). Ook op tekstueel vlak ligt het niveau niet laag. Nog een paar maal luisteren, en dan stemmen. Momenteel ben ik in ieder geval laaiend enthousiast over dit schijfje.

Ik verlaag deze met 0,5. Het valt me op dat de producties na een tijdje vervelen. Ze klinken me ook allemaal te vlak; niet muzikaal genoeg.

Nogal een tegenvaller, vooral de producties kunnen me maar weinig boeien, beetje overgeproduceerd gedoe. Overdreven samples enzo.

paar aardige tracks maar over het geheel not my cup of tea.

The One wat een heerlijk flauwe humor.

Mooi CD'tje, als ze dit al in een week kunnen maken ben ik benieuwd hoe hun volledige album gaat klinken.

Commerciël, of tewel muziek voor de vrouwen. Ze zeiden dat ze dat wilden gaan doen.

Nee, dat is niet echt wat ze zeiden:

Ik was wel één van de 6 vrouwen toen in de Melkweg, ja

En echt commercieel zullen ze nooit gaan, maar je merkt wel aan hoe ze bijv op Twitter zijn dat ze wel moeite en tijd steken in hun online-fans ja. Zo bouw je in ieder geval loyaliteit op!

is dat 50 Cent nauw die ik in het begin hoor op Salute? Lijkt hem wel

Vandaag voor het eerst gehoort, en klinkt allemaal erg aardig

Nauw wil ik het 2de album ook horen Nauw ja even wachten en dan komt het 2de album op Shady uit

Het album begint met de perfecte intro voor deze supergroup. Op Sound Off wordt gelijk duidelijk gemaakt wat we kunnen gaan verwachten.

"You herbs we merge, we're an alliance
We fight fire with flamethrowers, why would you try us?
We an outfit, equivalent to Voltron's
That boy Crooked I is equivalent to four arms
Joell Ortiz is the body
The cannibal slash killer, kill you then eat your body
Joe Budden is the pair of legs
He runs shit alongside I, the apparent head
I am the general, bow now

Op de eerste 5 tracks brag & boasten ze er op los. Stuk voor stuk proberen ze elkaar er uit te rhymen en flowen, waardoor de mannen elkaar tot lyricism van een hoog niveau pushen. Het is duidelijk waar de sterke punten liggen van de MC's, en dit is ook gelijk het sterkste deel van het album.

Daarna komt het minste deel van het album, tracks 6-10. Waar ik Cuckoo nog wel aardig vind, erger ik me stuk aan de vreselijke skits en Fatman Scoop op Onlsaught 2, waarop de MC's nog wel aardig goed komen, verpest hij de hele track voor mij.

Vanaf Salute (waar ik heel graag een verse van Pharoahe had willen horen!) gaat het niveau weer omhoog. De mannen switchen van het brag & boasten naar emotionele lyrics met als hoogtepunt Rain Drops. Crooked I gaat hier echt helemaal los en dropt het meest emotionele en hartfelt verse van het album. Een deel van zijn verse:

Dear auntie I still feel your timeless sorrow
Before you died it's like your body was mine to borrow
Like I jumped in your physical shell
While you was going through miserable hell saying goodbye to tomorrow
Everyday it make me sad, angry, mad how you were sent to heaven sacred path
Duct taped and gagged plus raped and stabbed body draped in blood what a faith to have

Dan resteert alleen nog de afsluiter, Killaz. Eentje die van mij niet op het album hoefde. Het is een redelijk zwak nummer, mede door een verschrikkelijke hook en inspiratieloze beat, en het voegt niks toe aan het geheel.

Een minpunt (naast het missen van Move On, wat echt een gruwelijke track is!) aan het album is dat er weinig variatie zit in de opbouw van de tracks. Op bijna alle tracks begint Royce, daarna Crooked of Ortiz, en Budden eindigt.

Overall is het toch een van de betere albums van '09 geworden en heeft Slaughterhouse laten zien potentie te hebben om een elite supergroup te worden.

4*

Joell Ortiz was toch eerst weggegaan bij Shady/Aftermath? en nu komt ie weer terug? of heb ik dit fout

Hij zat volgens mij eerst gewoon bij aftermath en nu bij shady records. Ik weet alleen niet hoe groot het verschil tussen de twee is aangezien shady records volgens mij gewoon onder aftermath valt.

Met Shady heb je denk ik meer een kans dat het album ook daadwerkelijk uitkomt. Als je daar komt werk je ook meer samen met Eminem dan met Dr. Dre.

Overigens gaat Slaughterhouse als groep naar Shady, maar ik weet niet of ze ook individueel een contract krijgen. De combinatie Joe Budden en Shady vind ik maar raar.

Sowieso heeft Budden nog steeds problemen met z'n oude label als ik me niet vergis. Daarom zou hij ook als enige niet op de bonustrack van Recovery zitten.

Yes! I got a barrel that'll spot wussies
If you are what you eat, how come I'm not pussy?

Nice

Qua teksten is hier helemaal niks mis mee. Wie van dit soort lyricism houdt, kan hier weer even mee vooruit. De producties vindt ik echter wat te onsamenhangend en ook vrij oppervlakkig (tot zelfs saai). Het wrijft, voor mij althans, heel erg tussen de goede teksten en de verder matige muziek en overbodige skits.

Toch kan ik niet anders dan een ruime voldoende geven, aangezien ik die wordplay en punchlines erg kan waarderen. Liefhebbers moeten ook eens Ras Kass proberen.

Ik had eigenlijk veel meer verwacht van dit album. Valt mij toch zwaar tegen. Ben niet onder de indruk van de heren Joe Budden, Crooked I en Joell Ortiz, Royce gaat nog wel. De beats zijn voor de rest nog wel te doen.. Alhoewel ik deze ook niet hoogstaand vind.

Officieel bij Shady Records getekend evenals Yelawolf

Deze moet ik ff checken. Joe Budden, Royce, Ortiz en Crooked I samen, lijkt me een geweldige combo. Apart dat deze aan mij voorbij geschoten is toendertijd.

Vind de producties zwaar tegenvallen...

3 toffe mc's, Joe Budden boeit me een stuk minder. Qua producties soms nice, soms heel vervelend, had in ieder geval wat beter gekund. De skills van vooral Royce en Joell Ortiz maken veel goed. Vooral de brag en boast tracks op de eerste helft van de plaat vind ik goed.

Vind Ortiz juist de saaie van de 4. Eentonig vervelend stemgeluid.

Joell Ortiz is ook naar mijn mening gewoon de kleurloze rapper van de vier. Zowel Royce, Joe Budden als Crooked I hebben een geheel eigen geluid, Ortiz valt dan weer helemaal niet op. Toch is hij in Slaughterhouse duidelijk beter dan op zijn solowerk.

Op momenten wat onsamenhangend, maar desondanks een knap staaltje werk van de vier heren. Ze hebben duidelijk gekozen voor producers die hun tekstuele raps ondersteunen. Het tempo van de plaat zit er hierdoor lekker in, je verveelt je als luisteraar geen moment.

De wordplay en punchlines vliegen je om de oren, waarbij ik me (zelfs als liefhebber) soms afvraag of het niet tot doel verheven is. Iets meer inhoud, iets minder overdadige punchlines waren welkom geweest, want met name Joe Budden (en Royce da 5'9" in mindere mate) heeft bewezen een persoonlijk verhaal op een unieke manier over te kunnen brengen.

Dit debuutalbum is ook meteen het magnum opus van Slaughterhouse.

Nadat ze allemaal samengewerkt hadden op het nummer Slaughterhouse dat te vinden is op Halfway House van Joe Budden besloten deze vier mannen de krachten te bundelen en verder te gaan als supergroep. Nino Bless was de vijfde rapper op dat nummer maar hij was te bleu om een uitnodiging te krijgen om mee te doen, deze vier rappers hadden elk al heel wat meegemaakt in de muziekindustrie. Joell Ortiz stond vroeger getekend bij Aftermath Entertainment van Dr. Dre, Crooked I heeft een verleden achter de rug bij Death Row Records, Royce da 5'9" had een publieke ruzie met zijn oude vriend Eminem en ex-Def Jam Recordings artiest Joe Budden werd gezien als one-hit wonder.

Vanaf Sound Off is het al duidelijk waar deze groep voor staat: recht-voor-je-raap raps op knallende beats door MC's die je best mag rekenen tot de absolute meesters in het genre. In dat soort raps zijn het voornamelijk Royce, Joell en Crook dat de show steeds stelen. Joe Budden is het sterkst in de andere kant van Slaughterhouse: het introspectieve en meer tekstuele(/verhalende) deel.
Het is moeilijk kiezen tussen een favoriet lid (in groep of solo) maar mijn voorkeur gaat het vaakst naar Joe, misschien net omdat hij een beetje de vreemde eend in de bijt is.

Dit debuutalbum is wel een meesterwerkje wat mij betreft hoor. Sound Off en Microphone zijn bijvoorbeeld heerlijke nummers die vol staan met spitten, Lyrical Murderers en Salute zijn dan weer traditionelere nummers die de heren kapot rappen en een gezongen (maar niet echt commercieel) refrein bevatten en Pray (It's a Shame) en Cut You Loose zijn dan weer voorbeelden dat ze tekstueel wat dieper gaan.
In hoe verre dat zoiets meetelt vind ik de drie skits volledig overbodig. De leadsingle The One is duidelijk gemaakt voor meer commerciële doeleinden maar is absoluut niet slecht. Cuckoo is mijn minst favoriete track maar ook absoluut niet slecht hoor.

Hierna hebben we nog veel moois gekregen van Slaughterhouse maar de groepsprojecten zijn niet meer van dit niveau geweest, de laatste mixtape House Rules komt wat mij betreft kwalitatief het dichtst bij. We hebben ook nog veel geweldige (losse) nummers en gastbijdrages gehad.
Het solo- en collaboratiemateriaal dat deze vier rappers hierna gemaakt hebben zijn over het algemeen ook sterker geworden dan voor de oprichting van deze groep vind ik.

Absoluut één van mijn favoriete rapgroepen allertijden. Mooie tijd was het toch dat deze mannen samen alles kapot rapten!

Dikke 4*.

Gezien de titel en rappers is Lyrical Murderers één van de meeste teleurstellende tracks aller tijden. Al is dit sowieso een teleurstellend album. Een groep met vier sterke, redelijk gelijkwaardige rappers klinkt geweldig, maar het zijn alle vier ook vrij saaie rappers zonder de juiste muzikale begeleiding. En laat dat nou net het probleem zijn. Het duidelijk te horen dat dit is uitgebracht rond de tijd van Recovery; cheesy samples, plastic producties en tenenkrommende refreintjes. Echte verspilling van potentie...