Slaughterhouse - Slaughterhouse (2009)

Slaughterhouse, je zou een harde metalband verwachten maar nee: het is een groep bestaande uit 4 rappers die allemaal een interessante geschiedenis achter de rug hebben. Royce Da 5'9" heeft een ruzie met Eminem en D12 achter de rug, Crooked I heeft 'vastgezeten' op Death Row, Joell Ortiz zat tot vorig jaar nog op Dr. Dre's Aftermath en Joe Budden is bekend van zijn vertrek bij Def Jam en de ruzie met Jay-Z. Ze hebben dus al veel dingen gemeen, ze hebben een verhaal te vertellen én wat nog belangrijker is: ze willen zich bewijzen. En dit jaar lijkt het perfecte moment te zijn.

Want wat gebeurt er als je 4 sterke individuele rappers bij elkaar zet en een album laat maken? Dit is het resultaat. In 6 dagen hebben de heren dit album gemaakt. Begin 2009 leek het erop dat het maar een EP zou worden maar de vele fans wilden een album. Na elke track die ze uitbrachten werd het steeds meer duidelijk dat Slaughterhouse écht chemie met elkaar heeft . Het zijn 4 vrienden geworden.

Over het album dan. Ten eerste wil ik zeggen dat ik een groot fan van Joe Budden was voor ik dit luisterde, en ik had ook een grote pet op van Crooked I. Royce Da 5'9" kende ik uiteraard maar ik moet zeggen dat hij de minst interessante MC van de groep is. Alhoewel hij wel soms lekker rauw uit de hoek komt. Deze 3 halen allemaal hun niveau.

Maar de man die mij het meeste heeft verrast is Joell Ortiz. Eigenlijk is hij op bijna elke track wel degene die het beste voor de dag komt. Hij heeft ook erg mooie lines en lijkt écht iets te willen bewijzen op dit album. Joe Budden is ook verrassend goed. Zelfs op de hardere tracks lijkt hij totaal op z'n gemak, maar hij is op z'n best op bijvoorbeeld Cut You Loose en Rain Drops. Royce komt ook goed voor de dag. Zijn flow en stemgeluid klink zeer fijn en hij brengt een leuke afwisseling in de groep. Crooked I vind ik een beetje tegenvallen. Hij heeft sterke teksten maar zijn flow heb ik beter gezien. Nu is het Joell Ortiz die die troon pakt (luister maar naar Sound Off en Onslaught 2 ).
Al met al doen de MC's niet écht voor elkaar onder.

Ik kan simpelweg zeggen dat dit voor mij zeker een van de beste hiphop albums van 2009 is. Tekstueel is er niets op aan te merken, de mannen flowen lekker op de beats, die zeker niet heel sterk zijn maar ze ondersteunen de MC's uitstekend. Harde tracks zoals Lyrical Murderers, en Microphone worden goed afgewisseld met diepe tracks zoals Pray For Me (kippevel gewoon) en Rain Drops. Cut You Loose, Not Tonight en Onslaught hebben lekkere vrolijke producties waarop de rappers gewoon lekker hun ding kunnen doen. Sound Off is gewoon een perfecte intro. Enige minpunt is dat de line-up niet veel veranderd. Royce en Crooked beginnen vaak waarna Ortiz en Budden daarna komen. De 2 phonecall skits konden er weggelaten worden, die 1e skit vind ik wel hilarisch met een dronken Joe Budden

4,5*, laat ze maar nog een album maken maar nu in een maandje

Redelijk boner-inducing album voor de hiphop quotable-liefhebbers:

Me and Joey we a perfect fit
He likes startin shit, I like endin shit
I don't squash the beef, I don't bend a bit, it ain't intricate
I'm gon' shoot yo' stupid ass
You too could laugh, you gon' die smilin
Try whylin I get hostile then I'm violent
I don't make threats nigga I promise
My style is Stalin mixed with sick lyrics
if you hear it it'll lift your spirit
Turn your appearance to a disappearance

I'm one in a mil', comin to kill
It's like you wanting a pill, my gun put your back on the streets
Spine on the concrete lookin at the sun
Eyelids heavy, "Why did Crooked have to come?
He was full of 'gnac and rum, like a bully actin dumb"
Fully-automatic umm, that's Crooked havin fun

16's used to be sweet, now they're a bit of a tease
A nigga need a infinite instrumental just to be pleased
Used to dream about livin now I'm livin my dreams

I'm in a state, of mind that should be the fifty verse
I run radio, but I don't use them itty bitty words
I ain't shabby with the nouns, I ain't shitty with the verb
When I reach heaven I want the nigga Biggie to be like "Word"

I disagreed with my shadow when he got on Twitter
Don't like being followed so I shot that nigga
A known loner; that's backwards
I'm a loner that's known to attempt to put a comber in a coma
You lookin at the prime suspect, with enough stress
If you can give a FLUCK, I can give a FLUCK less

En dit zijn maar samples van drie tracks. Oeff. Productie is ook echt top-notch; de 'mindere' producties (bijv. Microphone en Cuckoo) worden gelukkig alsnog naar een hoger niveau getild door de emcees die echt killen.

Enige minpuntjes zijn de skits die je uit het album halen. In the Mind of Madness is nog wel geinig, maar de andere twee zijn standaard skipmateriaal.

En Pharoahe Monch voor alleen een (nog steeds dope) hook ZONDER verse vragen is zoiets als Pharrell als gastrapper te vragen zonder Neptunes-productie.

Voorlopig het beste album van dit jaar.

Het album begint met de perfecte intro voor deze supergroup. Op Sound Off wordt gelijk duidelijk gemaakt wat we kunnen gaan verwachten.

"You herbs we merge, we're an alliance
We fight fire with flamethrowers, why would you try us?
We an outfit, equivalent to Voltron's
That boy Crooked I is equivalent to four arms
Joell Ortiz is the body
The cannibal slash killer, kill you then eat your body
Joe Budden is the pair of legs
He runs shit alongside I, the apparent head
I am the general, bow now

Op de eerste 5 tracks brag & boasten ze er op los. Stuk voor stuk proberen ze elkaar er uit te rhymen en flowen, waardoor de mannen elkaar tot lyricism van een hoog niveau pushen. Het is duidelijk waar de sterke punten liggen van de MC's, en dit is ook gelijk het sterkste deel van het album.

Daarna komt het minste deel van het album, tracks 6-10. Waar ik Cuckoo nog wel aardig vind, erger ik me stuk aan de vreselijke skits en Fatman Scoop op Onlsaught 2, waarop de MC's nog wel aardig goed komen, verpest hij de hele track voor mij.

Vanaf Salute (waar ik heel graag een verse van Pharoahe had willen horen!) gaat het niveau weer omhoog. De mannen switchen van het brag & boasten naar emotionele lyrics met als hoogtepunt Rain Drops. Crooked I gaat hier echt helemaal los en dropt het meest emotionele en hartfelt verse van het album. Een deel van zijn verse:

Dear auntie I still feel your timeless sorrow
Before you died it's like your body was mine to borrow
Like I jumped in your physical shell
While you was going through miserable hell saying goodbye to tomorrow
Everyday it make me sad, angry, mad how you were sent to heaven sacred path
Duct taped and gagged plus raped and stabbed body draped in blood what a faith to have

Dan resteert alleen nog de afsluiter, Killaz. Eentje die van mij niet op het album hoefde. Het is een redelijk zwak nummer, mede door een verschrikkelijke hook en inspiratieloze beat, en het voegt niks toe aan het geheel.

Een minpunt (naast het missen van Move On, wat echt een gruwelijke track is!) aan het album is dat er weinig variatie zit in de opbouw van de tracks. Op bijna alle tracks begint Royce, daarna Crooked of Ortiz, en Budden eindigt.

Overall is het toch een van de betere albums van '09 geworden en heeft Slaughterhouse laten zien potentie te hebben om een elite supergroup te worden.

4*

Dit debuutalbum is ook meteen het magnum opus van Slaughterhouse.

Nadat ze allemaal samengewerkt hadden op het nummer Slaughterhouse dat te vinden is op Halfway House van Joe Budden besloten deze vier mannen de krachten te bundelen en verder te gaan als supergroep. Nino Bless was de vijfde rapper op dat nummer maar hij was te bleu om een uitnodiging te krijgen om mee te doen, deze vier rappers hadden elk al heel wat meegemaakt in de muziekindustrie. Joell Ortiz stond vroeger getekend bij Aftermath Entertainment van Dr. Dre, Crooked I heeft een verleden achter de rug bij Death Row Records, Royce da 5'9" had een publieke ruzie met zijn oude vriend Eminem en ex-Def Jam Recordings artiest Joe Budden werd gezien als one-hit wonder.

Vanaf Sound Off is het al duidelijk waar deze groep voor staat: recht-voor-je-raap raps op knallende beats door MC's die je best mag rekenen tot de absolute meesters in het genre. In dat soort raps zijn het voornamelijk Royce, Joell en Crook dat de show steeds stelen. Joe Budden is het sterkst in de andere kant van Slaughterhouse: het introspectieve en meer tekstuele(/verhalende) deel.
Het is moeilijk kiezen tussen een favoriet lid (in groep of solo) maar mijn voorkeur gaat het vaakst naar Joe, misschien net omdat hij een beetje de vreemde eend in de bijt is.

Dit debuutalbum is wel een meesterwerkje wat mij betreft hoor. Sound Off en Microphone zijn bijvoorbeeld heerlijke nummers die vol staan met spitten, Lyrical Murderers en Salute zijn dan weer traditionelere nummers die de heren kapot rappen en een gezongen (maar niet echt commercieel) refrein bevatten en Pray (It's a Shame) en Cut You Loose zijn dan weer voorbeelden dat ze tekstueel wat dieper gaan.
In hoe verre dat zoiets meetelt vind ik de drie skits volledig overbodig. De leadsingle The One is duidelijk gemaakt voor meer commerciële doeleinden maar is absoluut niet slecht. Cuckoo is mijn minst favoriete track maar ook absoluut niet slecht hoor.

Hierna hebben we nog veel moois gekregen van Slaughterhouse maar de groepsprojecten zijn niet meer van dit niveau geweest, de laatste mixtape House Rules komt wat mij betreft kwalitatief het dichtst bij. We hebben ook nog veel geweldige (losse) nummers en gastbijdrages gehad.
Het solo- en collaboratiemateriaal dat deze vier rappers hierna gemaakt hebben zijn over het algemeen ook sterker geworden dan voor de oprichting van deze groep vind ik.

Absoluut één van mijn favoriete rapgroepen allertijden. Mooie tijd was het toch dat deze mannen samen alles kapot rapten!

Dikke 4*.