Simon & Garfunkel - Sounds of Silence (1966)

SOUNDS OF SILENCE 1966

Een reconstructie dringt zich op. In 1964 ziet het eerste album
van een nieuw folk duo Simon & Garfunkel het levenslicht. Geen groot succes.
Paul en Art zeggen elkaar vaarwel en Simon doolt door Engeland met zijn liedjes
die hij in 1965 weet vast te leggen op een minder bekend gebleven solo-album.

Als in december 1965 The Sound of Silence in een elektrisch versterkt arrangement
(leve Bob Dylan) naar nummer 1 stijgt in de States, is Simon opnieuw op visite in Londen.
Halsoverkop keert hij terug naar huis om samen met Garfunkel het applaus waar te nemen.

Het duo duikt haastig de studio in om het album Sounds of Silence op te nemen.
Daarom klinkt deze langspeler als een huzarenslaatje met enerzijds nog akoestisch werk
en anderzijds elektrisch versterkte songs, met enerzijds herbewerkingen van songs die Paul
al op The Paul Simon Songbook (1965) had gezet en anderzijds wat onrijp, nieuw materiaal.

Naast The Sound of Silence behoren I Am a Rock, Leaves That Are Green,
April Come She Will, A Most Peculiar Man en Kathy's Song tot de oudere songs.

I Am a Rock is ongetwijfeld het bekendste nummer na The Sound of Silence.
De single deed het bijzonder goed als opvolger van de hit. En tekstueel mag het lied
meteen gerekend worden tot de klassiekers in het poëtische folk pop repertoire.

Leaves That Are Green is puur akoestisch en ontvouwt de grote klasse van Simon
die op zo'n moment eigenlijk geen Garfunkel nodigt heeft om de luisteraar te treffen.
Songwriters als Melanie en Leonard Cohen doen hetzelfde met gitaar, tekst en stem.

April Come She Will werd herschreven naar het keelgeluid van nachtegaal Garfunkel.
Meer een gedicht dan een lied misschien. En wat hun prille werk van het latere S&G oeuvre
onderscheidt, zijn de teksten die geuren naar dagboeken en nog wat last hebben van puistjes.

De eerste songs waarin Simon mensen portretteert hebben haast iets onschuldigs.
A Most Peculiar Man heeft het ritme van een postkoets en verraadt daarmee zijn heimat:
het grote, Amerikaanse songboek. Een braaf liedje dat aan hun debuutalbum doet denken.

En dan is er Kathy's Song waarvoor ik alle hoeden die ik bezit wil afnemen.
Sprak ik zonet nog over onschuld en braafheid, dan vloeit hier de pijn uit Simons pen.
Dit lied heeft de blues in zich zoals alleen een groot songwriter dat kan bezingen.
Mag ik even denken aan een andere held van mij .. Townes van Zandt.

De nieuwe nummers dan, die het elektrisch versterkte luik weerspiegelen.

Blessed bijvoorbeeld waarin Simon & Garfunkel boven de storm uitzingen.
Het religieuze thema van hun debuut blijft aanwezig, maar krijgt wat tegenwind
dankzij het arrangement. Maar het lied behoort echter niet tot de blijvers.

Dat laatste geldt eigenlijk ook voor Somewhere They Can't Find Me.
Een nummer dat vooral hip voor zijn tijd wil zijn, maar minder het klassieke
Simon & Garfunkel kwaliteitslabel draagt. Het studio arrangement met een nochtans
mooie, jazzy inkleuring gaat lopen met de punten. De song zelf is minder trefzeker.

En ook Richard Cory hoort thuis in dezelfde categorie.
Nummers die het album door hun geforceerd "eigentijds" arrangement zwaar dateren
en die ervoor zorgen dat ik in de eindafrekening op 4 in plaats van 5 sterren uitkom.

Anji is een instrumentale jazz cover en opvuller die het gitaarspel van Simon in de kijker zet.
We've Got a Groovy Thing Goin' lijkt wel een ode aan The Everly Brothers, oude idolen van S&G.
Vooral de manier waarop ze hun stemmen laten blenden, vormde een inspiratiebron.

Een album dat ik moeilijk als een totaliteit kan zien of horen.
Het laat me telkens achter met een dubbel gevoel: talent zat, maar te haastig opgenomen.
Sommige van de nieuwere songs lijken nog niet rijp genoeg. Simon & Garfunkel hebben zelf
ook hoorbaar weinig controle over de productie. Dit klinkt toch te weinig als hun plaat.

Wat zetten de heren Simon en Garfunkel hier prachtig door zeg! Het begint al met een betere versie van Sound Of Silence en vervolgens komen er een flinke reeks prachtige liederen die de heren grotendeels zelf geschreven hebben. Van het mooie, ingetogen Kathy's Song tot het (voor S&G begrippen) felle Somewhere They Can't Find Me. De rest zit daar mooi tussenin. De ingetogen sound van April Come She Will laat horen hoe je met heel weinig middelen iets heel indrukwekkends kan neerzetten. Blij toe dat ik deze cd twee maanden geleden gekocht heb. Geen matig nummer te vinden hier.

Tussenstand:
1. Sounds Of Silence
2. Wednesday Morning, 3 A.M.

Ik moet er niet teveel op doorhameren, maar terwijl ik de eerste twee albums van Simon & Garfunkel tot me aan het nemen ben, valt het me weer extra op hoezeer The Beatles me tegenvielen en hoe mooi ik dit toch in verhouding vind. De twee maken dan wel bij vlagen ook mierzoete muziek, maar ik hoor hier zoveel meer diepte en gelaagdheid in het materiaal. Opener The Sound Of Silence is in deze variant voor mij echt veel beter dan die van het vorige album, maar het album verliest nooit stoom.

Somewhere They Can't Find Me is persoonlijk een van mijn favoriete S&G tracks. Heerlijk up-tempo ritme dat nog flink opzwepend is. Richard Cory is ook een weergaloos nummer met verdomd sterke tekst. Opvolger A Most Peculiar Man heeft eveneens intelligente en naargeestige teksten waarop de troubadours ware klasse tonen.

Ik heb de heruitgave met een paar onuitgebrachte folktracks, maar moet toegeven dat ik rond dit punt wel begrijp waarom het originele album klaar was. De liederen zijn nog steeds mooi, maar het is duidelijk dat het eigen materiaal zoveel malen sterker is. Ik trek die jaren '60 folkrock in ieder geval prima!

Tussenstand:
1. Sounds Of Silence
2. Wednesday Morning, 3 A.M.

Top album natuurlijk. Ik durf de stelling wel aan dat als je dit geen goed album vindt, je per definitie geen liefhebber bent van Simon & Garfunkel. Dit is uitermate representatief.

Voor mij één van de essentiële sixties-albums: twaalf (ja, twaalf – zie verderop) geweldige nummers waar echt geen enkele misser tussen zit dankzij de extreme melodische begaafdheid van Paul Simon, teksten die afwisselend poëtisch, maatschappijkitisch en somber zijn maar altijd wat te vertellen hebben en nooit zo maar wat rijmwoorden op een rijtje zetten, geweldige samen- en solozang (met Garfunkel gelukkig nog niet zo zalvend hoog als later), en als kers op de taart de perfecte begeleiding van de Wrecking Crew, waarvan je kunt zeggen dat die ontzettend "van die tijd" is met die vaak Byrds-y gitaar, dat klavecimbel en de echoënde drums, maar omdat "die tijd" nou eenmaal zo ontzettend veel prachtige muziek heeft opgeleverd (en omdat de Wrecking Crew nou eenmaal op zo ontzettend veel van die platen heeft meegespeeld) is dat voor mij alleen maar een pluspunt. Naar deze heldere, kleurrijke, vrolijke en warme sound kan ik echt úren luisteren, en dat doe ik soms ook. Dit album gaat al met mij mee sinds mijn vroegste jeugd zonder me ooit te vervelen, en het is één van de weinige platen waarvan ik met zekerheid durf te beweren dat dat bij mijn laatste adem nog steeds het geval zal zijn.
        Enige smet op deze plaat is het zwarte gat dat Homeward bound heet. Ik had dit album vroeger op vinyl (in een versie uit de jaren 60) en daar stond de studioversie gewoon als eerste nummer van kant B op. Toen ik vrij vroeg in het CD-tijdperk deze plaat op CD kocht (in zo'n uitgave waarvan het boekje voornamelijk bestaat uit reclame voor andere titels in de mid-price-catalogus van CBS) stond het nummer er nog wel op, maar dan in een live-uitvoering zonder dat die anomalie vermeld werd op hoes, schijf of boekje. Een volgende release vermeldde opeens wèl dat het om een live-versie ging, en nóg latere releases lieten het nummer helemaal weg, waardoor de speelduur ook nog eens beneden de 30 minuten zakte. Ik ben er nooit achtergekomen wat hier de ratio voor is, maar volgens wikipedia zou het te maken kunnen hebben met de Amerikaanse versus de Engelse release. De studio-versie van Homeward bound is nog wel te vinden op compilaties, maar het is hoe dan ook zonde dat het niet meer op dít album staat, want het is en blijft een geweldig nummer (en bovendien hóórt het voor mijn gevoel gewoon op deze plaat die ik niet anders kèn).

En weer eens dit topalbum beluisterd. Met de titelsong als opener. Dat nummer was de gamechanger in hun carrière. Het stond in een akoestische versie op het debuutalbum Wednesday Morning 3 A.M., maar dat album flopte.

Paul ging naar Londen. In de tussentijd besloot producer Tom Wilson elektrisch instrumenten aan de song toe te voegen. En daarmee werd het een een grote hit en vloog Paul Simon hals over kop terug naar de USA. De rest is history.

Wellicht zit het hem in die achtergrond, want als ik die versie hoor, hoor ik die toevoegingen ook expliciet. Dan heb ik toch een lichte voorkeur voor de oorspronkelijke versie.