Epica - Design Your Universe (2009)

Mijn verwachtingen voor deze CD zijn hooggespannen. Ik ga de band zaterdag as. in België zien op het Metal Female Voices Fest. Na de CD nu een paar keer te hebben beluisterd ben ik er nog niet uit. Het klinkt allemaal erg lekker en bekend, maar echte progressie hoor ik nog niet. Ook is de lange speelduur geen pluspunt. Eerst maar eens live aanschouwen zaterdag.

*Is opgelucht* Ik dacht al, Epica en TMF achtig vond ik een beetje vreemd. Gelukkig is dat veranderd.

Ik heb dit album nu al een paar keer beluisterd. Tot nu toe vind ik het een absoluut geniaal album. De nieuwe toevoegingen zoals gitaarsolo's liggen erg goed en de standaard Epica elementen zitten er ook weer in, alleen dan weer beter uitgedacht en in elkaar gezet. Dit wordt een goede score bij mij.

Kben het album nu voor de 1ste keer aan het luisteren. Niet verkeerd, Simone blijft heerlijk zingen.

Ook albums die ik een 5,0 geef hebben soms wel een kritiekpuntje bij mij, maar dan vind ik het album gewoon te goed voor een score daaronder. Bij Design Your Universe is dat absoluut niet aan de orde. Dit album klopt helemaal, alles, geniaal in elkaar gezet, super afwisseling van de nummers, ja écht alles klopt hier naar mijn mening, het is gewoon super dat deze band als maar beter en beter wordt! Over de CD:
Het album begint met een typisch Epica iets: Een intro met van alles en nog wat, dit keer genaamd Samedhi, een schitterend intro die zowel mooie koor stukken bevat als geniale filmmuziek. Het laat je gelijk wat sfeer van het album proeven namelijk mysterieus, diep, zuiver en vooral pakkend, je komt gelijk helemaal in de sfeer.
Vervolgens gaat het filmische Samedhi over in Resign To Surrender. Vanaf dat moment horen we pure metal met de stevige grunt van Mark. Ook Simone doet haar intrede en met het koor erbij is het nummer gewoon klaar. Denk je dan, want er wordt op een gegeven moment een gitaarsolo gegeven waar je versteld van zult staan. De nieuwe gitarist heeft topwerk afgeleverd en het klinkt inderdaad erg fris allemaal. Resign To Surrender is een heerlijk begin van het album en ook een mooi deel van A New Age Dawns.
Vervolgens loopt Resign To Surrender over in Unleashed, het meest catchy nummer van het album. Dit is zeker niet slecht bedoelt want het nummer is alles behalve dat. Vanaf het moment dat we bij het refrein aangekomen zijn is het duidelijk hoorbaar hoeveel beter Simone geworden is. Wat heeft deze dame een power gekregen in haar stem! Ze wordt echt alsmaar beter en beter. Unleashed bevat naast de heldere zang van Simone ook nog dreigende, mystieke koorpartijen en ook hier klinkt alles heel fris.
Wanneer we klaar zijn met Unleashed wordt het ruigere werk weer ingezet en is het de beurt aan Martyr Of The Free Word. Dit nummer begint met enorme power waarna het een andere, vreemde wending neemt. Nadat Simone het nummer met haar zang heeft ingeleid keert de power met de stevige grunt weer terug. Vervolgens krijgen we een koor te horen die weer wat anders toevoegt aan het nummer, ook de gitaarsolo’s in dit nummer zijn geweldig en het geheel wordt boeiend gehouden door een geniale afwisseling, heerlijk nummer dit alleen duurt het eigenlijk net ietsje te kort.
Our Destiny zet juist een wat meer mystieke sfeer neer in plaats van harde metal. Ook de tekst benadrukt dit. Hier is het Simone die met name de sfeer bepaald. Totdat het nummer op een gegeven moment veranderd en de harde metal met grunts even terugkomen, echter niet voor lang want het koor + Simone neemt het stokje weer over en zet de mystieke sfeer weer terug. Wanneer we tegen het einde van het nummer lopen komt een kippenvel moment, wanneer Simone min of meer door het koor gaat zingen zorgt dit voor een heel aparte sfeer die ook weer mysterie benadrukt.
Kingdom of Heaven is het langste nummer op het album en bevat van alles dat echt teveel is om op te noemen. Dit nummer doet het hem. Als je nog niet overtuigd bent van Design Your Universe moet dit nummer toch wel de doorslag geven. De enorme wendingen en afwisselingen die het nummer je biedt zijn echt geniaal in alle opzichten. Het bevat elk deeltje van Epica: Van rustig tot hard, van mystiek tot open, van breekbaar tot gesloten. Echt alles zit erin. Zonder twijfel een waardig A New Age Dawns deel!
The Price of Freedom is slechts een intro die verder weinig uitleg nodig heeft. Het bevat radiostukjes met een stressende piano ertussendoor. Uiteindelijk loopt het over in Burn to a Cinder.
Burn to a Cinder is een gemiddeld Epica nummer, maar daarom dus ook zeker geweldig. Episch is het zonder twijfel met ook een mooie tekst. Koorzang + Simone werkt altijd bij de gemiddelde Epica fan. Zet daar vette muziek onder met goede afwisseling en je hebt een geniaal nummer. Het voorbij komende gitaarsolo is er ook weer één om van te smullen. Gewoon een super nummer zonder al teveel poespas.
Tides of Time is stukken rustiger en een echt kippenvel nummer. De mooie tekst en vooral de zang hier van Simone zijn geweldig. Dit nummer zit helemaal vol met emotie en deze wordt benadrukt door de zang van Simone. In de stukken waarin ze omhoog gaat laat ze horen dat ook haar klassieke zang erg vooruit is gegaan. Volgens mij is ze nu wel een sopraan als ik het zo hoor. Wanneer ze daarna ook nog twee keer flink uithaalt met volle kracht wordt je echt weggeblazen. De daarop volgend gitaarsolo is dan ook zeker niet misplaatst. Wát een nummer, wat een kracht! Heerlijk, hier hou ik echt van.
Deconstruct is weer zo’n nummer met gekke wendingen, maar het zit wel erg goed in elkaar, en het nummer klopt als een bus op alle mogelijke manieren. Het nummer is en blijft boeien door de mix van koor, Simone en grunts. Uiteindelijk eindigt het nummer ook met volle kracht en dat is zeker geen slechte keuze geweest.
Semblance of Liberty biedt ook weer de gebruikelijke afwisseling en lijkt op bepaalde stukjes een beetje op Menace of Vanity van The Divine Conspiracy. Toch zeker niet de hele tijd want het nummer veranderd de hele tijd en wordt steeds boeiender richting het einde.
Eenmaal bij White Waters denk je bij jezelf dat je best wel een rustpauze zou willen hebben na al dat geweld van de vorige nummers. Dit nummer met Tony Kakko is echt heerlijk rustig en zit vol met emotie. Geniet van dit nummer want hij is eigenlijk te snel weer voorbij. White Waters is in elk geval een geslaagd duet. Ik hou niet van de zang van Tony Kakko, maar hier is het gewoon geweldig en geeft het de muziek iets extra’s. Goed werk dus.
Design Your Universe, het titelnummer doet slechts alleen in tijd onder voor Kingdom of Heaven. Je zou in eerste instantie denken dat het nummer lekker rustig is, maar na een dikke minuut barst het helemaal los. Dan doet het toch een stapje terug wanneer Simone begint met zingen. Wanneer Mark zijn mond opendoet keert de hardheid weer terug en even later horen we een dreigend koor. Deze koorpartijen zijn absoluut heerlijk in contrast met de grunts van Mark. Dit nummer is ook niet voor niks weer een deel van A New Age Dawns. Ook horen we Simone een paar keer alleen. Ook dit nummer kent veel tempowisselingen maar als je denkt aan Design Your Universe denk je toch wel als eerste aan die dreigende koorpartijen denk ik. Mooi en apart nummer is dit!
Dan heb ik ook nog een bonusnummer genaamd Incentive. Dit nummer is zeker de moeite waard om te hebben! Enige minpuntje eraan is dat Simone ontbreekt. Het koor maakt het gelukkig goed. Leuk bonusnummer en zeker een aanrader.
Dame en heren van Epica hebben topwerk afgeleverd en hebben zeker bewezen dat ze in staat zijn om geweldig werk af te leveren. Nederland mag héél trots zijn op deze band! Wordt nog lastig om een album te maken dat nog beter is dan deze. Hopelijk eerst een DVD!

Hint: druk wat vaker op enter

Goeie tip! tja om half twee 's nachts ben ik niet meer zo scherp hahaha. =)

Mooi album van Epica, maar het is het voor mij nét niet. De feeling die ik had bij The Phantom Agony heb ik hier niet. Hetzelfde met Consign To Oblivion en The Divine Conpiracy. Zeker geen slecht album (staan zeker heerlijke nummers op) maar voor mij is het hem net niet.

Maar wie weet veranderd dat nog.

Deze komt zeker hoog in mijn jaarlijst te staan!!! Hulde voor Nederlands trots! Wat een gave plaat!

Ik vond Epica al minder worden, en ook deze plaat viel me tegen. Hou het dan ook maar liever bij de wat minder bekende Goth bands.

Ja Epica is een band waar wij Nederlanders erg trots op mogen zijn! Dat muziek van deze soort en klasse uit ons landje mag komen vind ik echt geweldig. Écht heel erg vette muziek. 14 januari is het zover en ga ik ze live meemaken, ik kan niet wachten!!!!!!

Dit is even andere koek dan de meeste genregenoten de laatste tijd afleveren! De bombast gaat tot op het randje, maar alles blijft net in balans, mede door de grote aandacht die uitgaat naar snoeiharde passages en beukende riffs. Alles klinkt ook werkelijk fantastisch; de produktie is top. De twee ballads, hoewel niet verkeerd, halen het niveau ietsje naar beneden, maar een hoog niveau blijft overal gehandhaafd. Uitschieter is wat mij betreft het bikkelharde Semblance Of Liberty. Wat een feest.

Goed album en prima opvolger van The Divine Conspiracy.. Grootse produktie.Maar je hebt wel een goede installatie nodig om dat er allemaal uit te halen.

Consign To Oblivion vond ik maar saai, geen variatie. The Devine Conspiracy maakte een geweldige vooruitgang. Meer variatie en het is veel levendiger. Om het nog beter te maken komen ze met dit album "Design Your Universe". Ver het beste album dat Epica heeft uitgebracht. Bij het horen van elk liedje al vond ik deze album meer dan geslaagd. Veel meer bombastischere klanken, er zit veel leven in en veel variatie. Epica heeft met deze album misschien hun toppunt wel behaalt.

Ik snap helemaal wat je bedoelt met variatie. Vanaf The Divine Conspiracy heeft Epica inderdaad veel meer kleur in de muziek. Ook Simone zingt stukken beter en ook zij krijgt naarmate steeds meer kleur en kracht in haar stem. Technisch gezien zijn ze erg gegroeid in het maken van muziek.
Toch heb ik Consign To Oblivion wel beoordeeld met vijf sterren. Jij vraagt je nu af waarom?
Ik zelf kan daar moeilijk antwoord op geven, het is een gevoel. Consign To Oblivion is muzikaal gezien een stuk saaier dan hun huidige werk, toch geeft die cd een bepaalde sfeer en gevoel waardoor ik het enorm waardeer. Juist doordat het album weinig kleur heeft roept het een vaste, aparte sfeer op die gewoon heel typisch is.
Zoals ik al zei: Iedereen kijkt anders naar dezelfde muziek en dat is maar goed ook, ik vind het altijd erg interessant om te kijken wat iemand anders vind van dezelfde muziek. Daarom is Musicmeter ook zo leuk! Tenminste als mensen nuttige recensies schrijven uiteraard.

Ik wil graag weten: Wie van jullie is er naar een Epica concert geweest en kan mij vertellen hoe Simone live zingt? Ben ik wel nieuwsgierig naar namelijk! Alvast bedankt! =)

Waar ga ik beginnen... Om antwoord te geven op Gothica: Ik ben een paar jaartjes terug naar een promotieconcert geweest van de vorige cd, dat was de meest recente keer dat ik ze gezien had. Simone zong perfect, zeer goede zangeres. Epica klonk sowieso zeer goed. De grunts van Mark vond ik niet zo zeer aantrekkelijk, eerder irritant. Maar zeker aan te raden als je, net zoals mij, van haar zang houd.

Nu het album:

In het algemeen geen slechte plaat, maar heeft waarschijnlijk meerde luisterbeurten nodig. De muziek was goed, maar de zang zat er dan of iets te dik op, of juist te weinig. De meeste nummers konden me wel boeien. Unleashed vind ik gewoon een perfect nummer. Het heeft alles en laat ons zeer goed horen hoe Simone kan zingen. Kingdom of Heaven, nummertje zes. Dit had ik niet van Epica verwacht. De grunts kunnen me nu voor de eerste keer weten te boeien. Epica heeft in mijn ogen voor eerst het perfecte equilibrium gevonden tussen de verschillende zangstijlen. Het nummer is zeer goed uitgevoerd en is een van de hoogtepunten van het album, wat ik niet verwacht had. Tussenstukjes doen me soms veel denken aan Dream Theater. De daaropvolgende nummers zijn allemaal simpel en straightforward. Gewoon goede nummers, zonder teveel verwisselingen in ritme en bombast. White Waters is een mooi rustig stukje.
Van het titelnummer had ik wel wat meer verwacht. De muziek gaat iets teveel naar de achtergrond en het lijkt alsof het accent naar de zang gaat. Geen slecht nummer, maar ook weer niet al te goed.
Al met al kan ik concluderen dat Epica toch weer sterk vooruit is gegaan. Vooral als ik kijk naar hoe de grunts zijn verwerkt om een contrast aan te geven met de zang van Simone. De voorganger vond ik echt een stuk minder, wat jammer was aangezien ik Consign to Oblivion top vond.

Ik geef hem nu 4*, maar een verhoging zit er dik in.

Ondertussen ben ik goed gewend aan de plaat. Het is gewoon een fantastische symphonische plaat waarin bombast en emotie centraal staan. Ook kan ik niks meer opmerken aan de grunts van Mark Jansen. Als ik dit vergelijk met de eerste plaat dan is dit wel een groot verschil. Deconstruct laat dat mooi zien. Het duet met de Sonata Arctica zanger kan me niet meer zo veel doen, het was leuk om eens gehood te hebben. Ik verhoog naar 4,5*

Rechts bovenaan onder de album kun je ook écht je 4,5* invoeren!

Berichten verplaatst naar Epica

Is dit een goed instapalbum?

Ik zou voor The Divine Conspiracy gaan, maar daar zijn de meningen over verdeeld.

deze kan prima, ik vind uberhaupt dat epica's albums niet zo veel van elkaar verschillen. ze hebben een behoorlijk authentiek geluid

Gisteren weer live gezien in Hilversum. Jeetje wat staat deze band live toch als een huis! Echt een aanrader om nummers als Martyr of the Free Word, Design Your Universe en Tides of Time live te horen. Alles wordt strak gespeeld, Simone zingt loepzuiver en een prachtige lichtshow.
Mensen, als je de kans hebt: Ga ze dan live zien. Het is die vijftien euro tienduizend keer waard!

Normaliter is dit niet echt mijn genre (de meeste metal kan me gestolen worden, de meeste "gothic" acts ook), het is zelfs dusdanig subtiel dat bijv The Divine Conspiracy mij niet heel erg kan boeien. Ik heb eens nagedacht waarom deze dan wel.

Ik heb een zwak voor grote symfonische muzieklandschappen. Ik hou van contrast (de metal element, grunten, etc zorgen hiervoor). Simone's stem is natuurlijk ook prachtig. Uiteindelijk moet muziek een bepaald gevoel of bepaalde gedachten naar boven brengen, vaak heb je daar een goed verhaal/thema voor nodig.

Het thema is redelijk diepzinnig, een aantal zaken lijken uit (quasi-)religies uit de regio India en omstreken te komen. Vragen over werkelijke vrijheid (die in het normale leven (bijna) onhaalbaar is), perceptie van realiteit, het (verkeerde) spoor waar de mensheid op zit. Het verhaal lijkt te ontstaan uit een koppeling tussen wetenschap en religie. Er word over quantum fysica gesproken, waarschijnlijk duiden ze op het golf karakter van alle materie, die in principe kan interfereren met een andere golf (eentje die je zelf maakt), beetje sci-fi om te denken dat dit op een schaal kan die wij met blote ogen kunnen zien. Het religieuse aspect kun je al een beetje op de hoes zien, een vrouw tijdens een (stereotype houding voor) meditatie die de wereld om haar heen lijkt aan te tasten. Sommige (quasi-)religies geloven dat mensen die een staat van verlichting hebben bereikt toegang hebben tot een laag van de realiteit die men kan aanpassen (ikzelf ben daar een beetje skeptisch over).

Al met al een interessant album met een diversiteit en diepgang die ik niet verwacht had, zonder een extreme "ik ben beter/ik weet meer/kijk eens hoe moeilijk/diepzinnig" stijl.

geef je het nog een cijfer?

ik zou je overigens mijn nummer 1 aanraden te luisteren, als ik zo je argumenten hoor. ik ben niet heel erg bezig met de teksten op dat album maar het gaat wel over allerlei uiteenlopende onderwerpen. daar worden ook stevige gitaren op een soms razendsnel tempo gecombineerd met keyboards(niet in een symphonische mate als bij dit album) en een tenorstem.

het zou best kunnen dat het jou omverblaast, het is echter net zo goed mogelijk dat je er niets voor voelt. je lange omschrijving doet al impliceren dat bij jou niet 1, 2, 3 te doorgronden is wat jouw muzikale hart sneller doet kloppen.

Ik heb even naar "Sonata Arctica - Reckoning Night" geluisterd en het is niet mijn ding, dat heeft een paar redenen. Het tempo is te snel (wat op zich niet gek is gezien dat het power metal is), ook is klinkt de muziek plat (dit heeft heel veel metal volgens mij). Teksten dringen pas door na een paar luisterbeurten dus daar kan ik niets over zeggen.

Misschien helpt het om te weten dat mijn eerste contact met metal-achtige muziek Ayreon was. Ik heb helemaal niets tegen iemand die goed los gaat op zijn/haar instrument, maar het moet wel goed gedaan zijn (dynamisch bereik (verschil tussen hard en zacht) is een must) en bij voorkeur past het in een groter geheel.

deze band blijft maar beter worden! vooral de nummers die bij de 'a new age dawns'-serie horen zijn een festijn voor het oor, maar ook nummers als 'our destiny' en 'martyrs of the free world mogen er zijn.
als ze de stijgende lijn die in hun albums waar te nemen is blijven doorzetten, kijk ik al uit naar hun volgende albums!

Heb de ceedee vanaf dat hij uitkwam, heeft mij nog nooit een seconde verveeld, blijft zelfs doorgroeien! Eén van de allerbeste albums uit de lage landen. The Divine Conspiracy is al zeer goed, maar hier klopt alles, misschien iets te goed...

Tides of Time is bloedmooi.