Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us (2009)

Dat vind ik niet. In In Requiem zit zeker wat van Gothic.

Ik zou zeggen dat de gothische accenten zo overkomen uit Draconian Times. En dan mis ik nog invloeden uit Lost Paradise. Dat neemt niet weg dat zowel In Requiem en deze Faith Divides Us... wel degelijk geweldige toevoegingen zijn aan de Paradise Lost discografie.

Qua sfeer, intensiteit, en afwisseling tussen de nummers vind ik deze cd sterker dan zijn 2 directe voorgangers. Ik wil eerst de cd echt horen in plaats van de livestream van 3voor12 voordat ik met cijfers ga lopen strooien, maar zo na een paar keer luisteren vind ik het een goede plaat.

Goede, typische PL plaat maar ik vind de reacties hier toch wat overdreven. Ik heb PL hoog zitten en kan vrijwel alles van hun waarderen (incl. het in mijn ogen geweldige buitenbeentje Host) maar om nou te zeggen dat dit het niveau heeft van bijvoorbeeld Draconian Times? Nee, dat heeft de plaat wat mij betreft echt niet.
Ik begrijp dat er mensen blij zijn met zo'n terugkeer naar de roots maar zelf kon ik de vernieuwing van cd tot cd altijd erg waarderen terwijl het wel onmiskenbaar Paradise Lost bleef. Bij de laatste paar platen heb ik echter te veel het gevoel dat ze zichzelf aan het recyclen zijn ipv aan het vernieuwen.
Op zich niets mis mee maar het mist voor mijn gevoel daardoor wel net dat beetje extra.
Vooralsnog 3,5*

Een terugkeer naar de roots is het dus absoluut niet. Deze plaat heeft niets meer met Lost Paradise of Gothic van doen. Stilistisch sluit de plaat goed aan bij Icon, Draconian Times en in iets mindere mate Shades Of God.
En anders dan de uitgebluste klanken van Believe In Nothing of Symbol Of Life klinkt de band sinds In Requiem weer net zo gedreven als medio jaren 90.

'Roots' was misschien een beetje overdreven van mij maar het is wel wederom een terugkeer naar de jaren 90 (wat jij zelf ook min of meer aangeeft).
Nogmaals ik vind het zeker geen slecht album maar ik hoor op dit album niets wat ik al niet eerder van hun gehoord heb en ik mis daardoor een beetje het verrassingselement wat ik vroeger wel had; iedere nieuwe plaat was typisch PL maar wel elke keer in een nieuwe vorm. Iets dat ik bij de laatste paar platen dus niet heb. Die zijn in mijn ogen degelijke PL maar geen top.

Dat vind ik nou ook en laat dat voor mij nou net de beste periode van PL zijn...

De vorige CD maakte al duidelijk dat Paradise Lost weer erg lekker bezig is de laatste jaren. Hoewel de "electroperiode" ook zijn leuke kanten heeft past dit zware werk beter bij de band. Met een geluid en stijl die mij nog het meest aan Icon doet denken, kunnen ze bij mij weinig fout doen. De band laat zien dat er nog degelijk rekening met ze gehouden moet worden en mag nog jaren doorgaan van mij.

Een kopie van het geluid uit medio jaren 90 is het toch ook weer niet. De accenten liggen dit keer veel meer op de hardere kant van de band. Soms lijkt dat ten koste te gaan van de melancholie, maar ik vind juist dat het contrast daardoor beter wordt.

Overigens zijn First Light en het titelnummer m.i. nu al depressieve hoogtepunten uit de gehele Paradise Lost historie.

even een negatieve reactie : wat een negatieve titel.....

Dan is het leven negatief als je dat zegt, want dat is de werkelijkheid
(bij)Geloof helpt de mensheid om zeep maar we komen weer bij elkaar zoals de titel zegt !

Tja, de nieuwe PL. Ik heb er al heel veel positieve dingen over gelezen. Hier, en in een paar bladen, maar ik geloof dat ik het enthousiasme dat ik overal lees slechts gedeeltelijk deel.
Faith Divides Us is een goede plaat, beter dan zijn 2 directe voorgangers (ik heb een zwak voor Symbol of Life), maar kan in mijn ogen niet tippen aan Draconian Times of Icon. Die 2 platen waren van begin tot einde sterk. Deze cd begint voor mijn idee vanaf Living With Scars behoorlijk in te zakken. Vanaf dat nummer vind ik de nummers tamelijk inwisselbaar. Echter, daarvoor heb ik al wel kunnen genieten van een zestal prima nummers, waarvan As Horizons End, Frailty, en het titelnummers juweeltjes zijn.
Verder vind ik dat Nick Holmes hier en daar een beetje geforceerd klinkt, en zijn zang een beetje iel, maar goed, de beste man wordt ook ouder.

Qua sterretjes die ik hier rond ga strooien twijfel ik nog tussen 3.5, wat ik ook Paradise Lost en In Requiem heb gegeven (die ik minder vond) en 4, wat ik Icon heb gegeven (en die vond ik beter dan deze plaat). Maar voorlopig begin ik toch maar even bij 4.

vooral de mengeling aan stijlen geeft een grote variatie.
waardoor deze plaat misshien niet brilliant is, maar gewoon al heel snel opnieuw in de speler word gegooid omdat het toch genieten blijft

tsja, wat moet je er van zeggen. Prima schijf, daar niet van, maar de laatste paar cd's vind ik het allemaal nogal veel van hetzelfde. Het is minder spannend en dreigend in vergelijking met Icon, minder goede songs in vergelijking met Draconian Times en minder gewaagd in vergelijking met One Second. Alle platen vanaf Believe in nothing zijn allen zo eenvormig (er blijft niets 'hangen'). Spijtig...

Opgewaardeerd naar 4,0. Doet me in de dissonante akkoordenschema's aan Icon denken....en dat zegt genoeg!

Het is zonder twijfel een goed album. Farilty is voor mij echt het hoogtepunt met zijn prima balans tussen stevig hakwerk en melodie.
Het enige wat ik op deze plaat, en de vorige 'post Host' platen, heb aan te merken is de te klinische productie. Dit hoor ik vooral terug in het drumgeluid.
Ik stoorde mij hier nog erger aan bij Dark Tranquility's Haven, met een wel erg artificieel geluid.

Het is eigenlijk een typische metalproductie zoals je die de laatste jaren overal tegenkomt. Op de computer gemaakt en ontdaan van alle spontaniteit. Een doorn in mijn oor. Het verpest wat van de charme van veel nieuwerwetse metalplaten, vind ik.
Maar in het geval van Faith Divides Us, Death Unites us wordt het voldoende gecompenseerd door de kwaliteit van de nummers.

Ben ik het mee eens. Dat heb ik bijvoorbeeld ook heel sterk bij de laatste3 platen van Megadeth. Het klinkt allemaal te klinisch, te veel met ProTools in elkaar geknutseld. Da's jammer. Als ik deze dan vergelijk met Icon (zoals ik deed), dan 'ademt' Icon meer. Het klinkt daar allemaal minder vlak en een stuk dynamischer. Zal waarschijnlijk wel te maken hebben met de opname budgetten en de gebruiksvriendelijkheid van programma's als hierboven genoemd. Desondanks: ben erg tevreden dat de songs van Paradise Lost weer het 'oude' niveau benaderen.

Tsja, ik geloof dat je voor 2000 euro al een degelijke ProTools setup in huis kan halen.
Het is een vloek en een zegen. Als kneuterbandje ben je op die manier in staat een behoorlijk klinkende plaat op een driedrollenbudget op te nemen. Maar het klinkt zo wel allemaal hetzelfde.

Maar er zijn ook bands die juist profiteren van zo'n machinaal geluid. Denk hierbij aan Fear Factory of Meshuggah.

Tjsa, en bij die bands was dat juist de herkenning: rauwe, industriële productie. Die bands kunnen zich dan ook tegenwoordig niet meer op dat punt onderscheiden.

Deze plaat heb ik me aangeschaft na ze gezien te hebben op Graspop afgelopen jaar, en het is meteen een geliefde plaat geworden met lekker geluid. De nummers luisteren prima weg als tussendoortje. Het blinkt nergens uit, zoals de platen van Doom Metal collega's Candlemass en My Dying Bride (ook/met name recent werk) wel doen. Overigens een vrij duffe titel, Faith Divides Us/Death Unites Us. Bijna even duf als Anathema's We're Here Because We're Here. Van die wannabe-nihilistische titels, die passen binnen het wannabe-satanisme van Black Metal bands. Ik doel daarbij uitsluitend op de titel .

Ehm,
we're here because we're here


doe daar eens onderzoek naar. Niets pretentieus aan. In tegendeel. (Eerste Wereldoorlog).

Bij dit album dacht ik te stoppen met Paradise Lost. Leek me gewoon meer van hetzelfde. Maar de opvolger Tragic Idol had weer zo'n mooie hoes waar ik voor viel, dus die kocht ik wel (op cd en lp ). En toen scoorde ik dit album voor een halve euro uit de bib. Maar bij het laatste nummer, het prachtige In Truth, bleef de cd haperen. Dus dan toch maar nieuw besteld en zo is mijn Paradise Lost verzameling compleet, met uitzondering van Believe in Nothing.

Faith Divides Us - Death Unites Us is toch een heel ander album dan de voorganger In Requiem. Beter vind ik. Weer gewoon pure metal. En de stem van Nick Holmes klinkt hier echt geweldig. De nummers overtuigen me net iets meer dan die van Tragic Idol.

Die voordracht van hem in First Light vind ik magistraal. Kenmerkend voor Holmes. Live is het altijd een beetje afwachten hoeveel Guinessjes hij achterover heeft getikt voordat hij het podium opklautert.

Straf vind ik dat Paradise Lost na een grote koerswijziging er in geslaagd is geloofwaardig terug naar hun vroegere geluid te keren, daarbij volstrekt authentiek klinkend. Maar weinig bands die dat nadoen. Vaak worden ze dan een zwak aftreksel van zichzelf.

Zonder meer mee ben ik het daar mee eens.

Een geweldig album van Paradise Lost. De band gaat terug naar het oude geluid zonder gedateerd te klinken. Ook nu vind ik dit nog een geweldige plaat om te horen. De zware riffs, de geweldige zang. Het titelnummer vind ik echt fantastisch.

Die videoclip van Faith Divides Us - Death Unites Us staat bij mij te boek als een van de meest naargeestige videoclips die ik van wat voor band dan ook ken. Een jonge vrouw die angstig met betraande ogen in de camera staart, terwijl achter haar een man verschijnt die zonder dat zijn gezicht getoond wordt op ongemakkelijke en bedreigende wijze dichterbij komt om vervolgens het haar af te knippen. De wanhoop in haar ogen tijdens dat machtige refrein: weergaloos.

Vanquish the pain
Don't want to see it fail
(Faith divides us - Death unites us)
Vanquish the pain
Don't want to seek despair
(Faith divides us - Death unites us)


Die machtige brul van Holmes tijdens het VANQUISH THE PAIN-stuk zorgt iedere keer voor kippenvel. Machtig materiaal.

Goed, de rest van het album is eveneens fantastisch. Helemaal nu we achter elkaar In Requiem en Faith Divides Us - Death Unites Us luisteren, valt het extra op dat in vergelijking met In Requiem deze plaat snoeihard klinkt. Frailty heeft voortrazende drums op een tempo zoals ik bij Paradise Lost nog nooit en ook The Rise Of Denial geeft de drummer de mogelijk om helemaal los te gaan. In Requiem gaf de gothic/doom sound een kans terug te keren, maar FDU-DUU brengt stiekem ook weer wat death metal-riffs terug en ook Holmes' zang is weer lager en agressiever.

Living With Scars gaat alle kanten op. Een beetje groove, maar ook agressievere death metal-patronen, een glorieuze solo en Holmes op zijn best. Last Regret heeft dan weer meer melodie, maar In Truth eindigt met een flinke mineur (positief bedoeld). FDU-DUU is wederom een flink schot in de roos en eentje die me zelfs geliefder is dan enkele van de klassiekers.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Faith Divides Us - Death Unites Us
4. Gothic
5. In Requiem
6. Symbol Of Life
7. Shades Of God
8. Paradise Lost
9. Believe In Nothing
10. One Second
11. Host
12. Lost Paradise

Mja, een wat krappe drie sterren hier. Het songmateriaal is toch wel wat minder boeiend dan op de voorganger het geval was. Vooral de tweede helft valt me eigenlijk best tegen. De progrockachtige passages mogen er zeker wezen, maar zijn niet van doorslaggevende factor. Ik vind Paradise Lost hier weer wat gewoontjes worden. En dat terwijl het album zo lekker fel begint. Verder weinig zinnigs te melden. Het is echt mijn band niet.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. In Requiem
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Icon
6. Symbol Of Life
7. Faith Divides Us - Death Unites Us
8. Lost Paradise
9. Believe In Nothing
10. One Second
11. Paradlist Lost
12. Host

De plaat waarop de heren vanuit muzikaal oogpunt min of meer terugkeren naar begin jaren 90. Hoewel Holmes weer regelmatig venijnig uit de hoek komt, de riffs zwaar zijn en Mackintosh weer goed op dreef is komt de plaat niet helemaal los. Hoewel nergens onvoldoende maakt het schijfje geen grote indruk op mij, wellicht is het de wat koude productie, of bevat het plaatje net wat te weinig uitschieters naar boven. Daar moet ik wel bij zeggen dat de eerste vijf nummers meer dan voldoende scoren, As Horizons End is een prima opener, heerlijk zwaar en een Holmes in topvorm. I Remain doet daar al niet voor onder, met name het contrast tussen de harde en zachte stukken tillen dit nummer dan een hoger niveau. Het titelnummer doet mij enigszins terugdenken aan de tijden van Draconian Times en is een prima compositie, hierna worden de songs voor mijn gevoel wat vlakker en eenvormiger en lijkt het meeste kruit verschoten. Desalniettemin een genietbare schijf.