Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us (2009)

Haha, ik was inderdaad de eerste net. Prachtalbum, oude tijden herleven. Opener As Horizons End is magistraal. Zo goed wordt het later zelden meer (met uitzondering van het geweldige Frailty), maar alle songs zijn van hoog niveau. Holmes zingt prachtig en de band is zeer op dreef. Melancholie van de bovenste plank. Zo mag de band nog jaren doorgaan.

Wie zich de grillige geschiedenis van de band kan herinneren, had niet kunnen bevroeden dat na One Second Paradise Lost ooit nog het niveau zou halen waarop de band zich enkele jaren daarvoor bevond.
Welnu, na een aantal albums variërend van aardig tot matig was daar ineens weer een ouderwetse klapper: In Requiem. En nu lijkt dat album overtroffen te gaan worden door een nieuw hoofdstuk uit de sombere kronieken van Paradise Lost.
Faith Divides Us-Death Unites Us, luidt de uitzichtloos klinkende titel van het nieuwe album. Meer dan ooit wordt teruggegrepen op het geluid van Draconian Times en Icon. De Depeche Mode achtige elektronica die op In Requiem nog mondjesmaat aanwezig was, is nu helemaal verdwenen. Ofschoon dit dus eigenlijk een herhalingsoefening is, is het er wel één om onmiddellijk in te lijsten. Want de klasse van Draconian Times wordt zonder meer heel dicht benaderd. Luister maar naar het bombastische openingsstuk As Horizons End. Alle elementen zijn hierin vertegenwoordigd. Doom metal maakt de band niet meer. Maar de band vermengt opnieuw elementen daarvan met een vleugje gothic verpakt in relatief stevige metal. De leadpartijen van Gregor Mackintosh druipen op vertrouwde wijze als bittere tranen, voortvloeiend uit eindeloze weenbuien uit je luidsprekers. En de troosteloze lyrieken verhalend over het bitter harde leven dat wij leiden, wordt zoals altijd op zeer melancholisch overtuigende wijze gedeclameerd door de charismatische stem van Nick Holmes.
Hoewel op gepaste plaatsen gebruikt wordt gemaakt van Gregoriaans aandoende koren, klinkt de rest van de nummers iets kaler en direkter dan het openingsstuk. Dat verraadt direct dat het een plaat uit 2009 en niet uit 1995.
De herfst is in aantocht. En als voorloper van de daarmee gepaard gaande langdurige regenbuien en de uit de bomen vallende dorre bladeren, ligt deze tranentrekker voor de kille avonden klaar. Gaat dat horen!

Tja, de nieuwe PL. Ik heb er al heel veel positieve dingen over gelezen. Hier, en in een paar bladen, maar ik geloof dat ik het enthousiasme dat ik overal lees slechts gedeeltelijk deel.
Faith Divides Us is een goede plaat, beter dan zijn 2 directe voorgangers (ik heb een zwak voor Symbol of Life), maar kan in mijn ogen niet tippen aan Draconian Times of Icon. Die 2 platen waren van begin tot einde sterk. Deze cd begint voor mijn idee vanaf Living With Scars behoorlijk in te zakken. Vanaf dat nummer vind ik de nummers tamelijk inwisselbaar. Echter, daarvoor heb ik al wel kunnen genieten van een zestal prima nummers, waarvan As Horizons End, Frailty, en het titelnummers juweeltjes zijn.
Verder vind ik dat Nick Holmes hier en daar een beetje geforceerd klinkt, en zijn zang een beetje iel, maar goed, de beste man wordt ook ouder.

Qua sterretjes die ik hier rond ga strooien twijfel ik nog tussen 3.5, wat ik ook Paradise Lost en In Requiem heb gegeven (die ik minder vond) en 4, wat ik Icon heb gegeven (en die vond ik beter dan deze plaat). Maar voorlopig begin ik toch maar even bij 4.

Die videoclip van Faith Divides Us - Death Unites Us staat bij mij te boek als een van de meest naargeestige videoclips die ik van wat voor band dan ook ken. Een jonge vrouw die angstig met betraande ogen in de camera staart, terwijl achter haar een man verschijnt die zonder dat zijn gezicht getoond wordt op ongemakkelijke en bedreigende wijze dichterbij komt om vervolgens het haar af te knippen. De wanhoop in haar ogen tijdens dat machtige refrein: weergaloos.

Vanquish the pain
Don't want to see it fail
(Faith divides us - Death unites us)
Vanquish the pain
Don't want to seek despair
(Faith divides us - Death unites us)


Die machtige brul van Holmes tijdens het VANQUISH THE PAIN-stuk zorgt iedere keer voor kippenvel. Machtig materiaal.

Goed, de rest van het album is eveneens fantastisch. Helemaal nu we achter elkaar In Requiem en Faith Divides Us - Death Unites Us luisteren, valt het extra op dat in vergelijking met In Requiem deze plaat snoeihard klinkt. Frailty heeft voortrazende drums op een tempo zoals ik bij Paradise Lost nog nooit en ook The Rise Of Denial geeft de drummer de mogelijk om helemaal los te gaan. In Requiem gaf de gothic/doom sound een kans terug te keren, maar FDU-DUU brengt stiekem ook weer wat death metal-riffs terug en ook Holmes' zang is weer lager en agressiever.

Living With Scars gaat alle kanten op. Een beetje groove, maar ook agressievere death metal-patronen, een glorieuze solo en Holmes op zijn best. Last Regret heeft dan weer meer melodie, maar In Truth eindigt met een flinke mineur (positief bedoeld). FDU-DUU is wederom een flink schot in de roos en eentje die me zelfs geliefder is dan enkele van de klassiekers.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Faith Divides Us - Death Unites Us
4. Gothic
5. In Requiem
6. Symbol Of Life
7. Shades Of God
8. Paradise Lost
9. Believe In Nothing
10. One Second
11. Host
12. Lost Paradise

Mja, een wat krappe drie sterren hier. Het songmateriaal is toch wel wat minder boeiend dan op de voorganger het geval was. Vooral de tweede helft valt me eigenlijk best tegen. De progrockachtige passages mogen er zeker wezen, maar zijn niet van doorslaggevende factor. Ik vind Paradise Lost hier weer wat gewoontjes worden. En dat terwijl het album zo lekker fel begint. Verder weinig zinnigs te melden. Het is echt mijn band niet.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. In Requiem
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Icon
6. Symbol Of Life
7. Faith Divides Us - Death Unites Us
8. Lost Paradise
9. Believe In Nothing
10. One Second
11. Paradlist Lost
12. Host

Wat is dit een gave plaat! Zoals ik bij In Requiem schreef heb ik tussen One Second en The Plague Within de albums van deze band gemist en ben ik nu de schade wat aan het inhalen.

Was In Requiem al een aangename kennismaking, het kan niet in de schaduw staan van Faith Divides Us - Death Unites Us. De nummers staan stijf van de vette riffs en Nick Holmes zingt bevlogen als nooit te voren. Hoogtepunt is wat mij betreft het titelnummer, maar op Last Regret na zijn alle nummers erg sterk.