Kings of Convenience - Declaration of Dependence (2009)

Aan het begin van deze eeuw had je daar opeens de 'New Acoustic Movement'.
Zijdezachte Simon & Garfunkel- of Nick Drake-achtige liedjes werden helemaal 'hot' in de 'rockwereld' naast de lounge in de 'electro-hoek'.
Mensen waren blijkbaar toe aan onthaasten in smetteloze, witte Jan des Bouvrie meubels met een lekker muziekje op de achtergrond.
Kings of Convenience werd (tegen wil en dank?) een beetje vaandeldragers van deze muzikantengroep die opeens boven water kwamen drijven. Hun debuut heette niet voor niets Quiet is the New Loud, een album waar ik helemaal verzot op was en dat ik nog steeds graag mag horen als ik... eh.... wil onthaasten.
Uitermate geschikt voor een lome zondagmiddag, een etentje met vrienden of om kado te geven aan familie die verder niet zo veel met muziek bezig is. Je scoort er altijd wel mee.
Veilig? Absoluut. Aan dit soort muziek zal niemand zich een buil kunnen vallen toch?!
De opvolger Riot on an Empty Street leek qua titel een stuk gevaarlijker maar tapte vrolijk voort uit hetzelfde rustige vaatje. Het bleef met andere woorden lekker chillen.
En het heeft even moeten duren, waarschijnlijk door allerlei andere projecten van de heren, eer Declaration of Dependence het levenslicht zag.
Krijgen we nu dan wel een verrassing te horen? Nee hoor, de heren kabbelen, tokkelen, plukken en hummen vrolijk voort waar ze gebleven zijn. De hoes kon niet perfecter verzonnen worden, want als je dit hoort mijmer je al snel terug naar een zomer waar niets hoefde en waar het genieten was van een zonnetje op je hoofd en waar je voeten zich loom door het zand konden voortzetten met het ruisen van de zee op de achtergrond.
Meer van hetzelfde (nu met een snufje bossanova als extraatje), en iedereen kan er zijn eigen cliché op loslaten; van het wijntje op de bank, het knisperende haardvuur, de vallende herfstbladeren of dat zonnetje waar ik mee aan kom zetten.
Maar meer van hetzelfde betekent ook: kwaliteit als vanouds en heel simpel genieten. Onthaasten? Misschien. Na de drukke bombast van Muse is Kings of Convenience een heerlijke verademing.
Wat mij betreft maken ze nog zo veel mogelijk van dit soort plaatjes en al helemaal als we er zo'n tijd op moeten wachten. Heerlijk hoor.

Kijk , die Erlend heeft het wat mij betreft goed gezien. Voor ieder soort muziekje dat hij op de markt wil brengen, verzint mijnheer een ander naampje. Hij verzint zelfs soms zijn eigen naam

Dat maakt dingen lekker duidelijk. Zo is er dus op het derde (of vierde, tis maar waar je begint te tellen) Kings of Convenience album werkelijk geen enkel afwijkend aanpakje te beluisteren in vergelijking met de eerdere releases. De nummers van Declaration of Dependance hadden net zo goed op een van de eerdere cd's kunnen staan...en andersom. Is dat erg. Tja, normaal best wel, maar hier niet. Kings of Convenience neemt wat mij betreft een vrij unieke plaats in het muziekspectrum. Ik bedoel...je hebt een bril...ziet er suffer uit dan de, met respect voor de beroepsgroep, sufste boekhouder, maakt liedjes die ook in 1970 gemaakt hadden kunnen worden en krijgt als meest genoemde vergelijking "Simon & Garfunkel" naar je hoofd. Dan heb je ongeveer wel voldoende kenmerken om door de "serieuze" muziekliefhebber verguisd te worden. En dat gebeurt dus niet. En ik weet waarom. Ik heb namelijk in geen jaren een act gehoord die met twee gitaartjes, een verdwaald derde instrumentje en fraai samenvloeiende stemmen mij met op het eerste gehoor simpele liedjes zo weet te raken. En kennelijk ben ik niet de enige voor wie dat geldt.

Zoals ook bij de eerdere albums, zijn alle nummers direct aangenaam om aan te horen en zijn er van die allemaal een aantal die helemaal raak zijn. Midden in de roos. Komt bij, en dat heb ik geloof ik eerder gemeld, dat je Kings of Convenience, en dus ook deze cd, immer veilig kunt opzetten, ongeacht het aanwezige bezoek. Ja ook als je schoonouders komen racletten. Voor hen is het aangename niets aan de hand muziek. Voor de fijnproever is het prettig dat Vive la France deel 14 niet op hoeft en als het gesprek een minder boeiende kant opgaat, kun je je stiekem een beetje verliezen in deze prachtplaat en verder zoeken naar de dubbele bodems en geniale subtiliteiten.

Voor alle Nick en Simon fans die een alternatief zoeken voor Simon And Garfunkel... Laat het verschrikkelijke duo van de tros links liggen en zet deze op. Denk dat deze twee misschien wel het dichts bij Simon and Garfunkel komen maar gelukkig wel op hun geheel eigen manier. Het zijn prachtige nummers en de achterkant van de hoes is schitterend. Oh en koop hem op Vinyl dan klinkt het nog warmer en is de hoes nog mooier.

Declaration of Dependence past uitstekend binnen de discografie van Kings of Convenience. Mooie liedjes, prima samenzang en met Boat behind zelfs een bescheiden hitpotentie. De liedjes komen echter pas echt tot leven tijdens een optreden van de mannen.

Vijf jaar was het wachten op een nieuw album van deze Noorse versie van Simon & Garfunkel. In tegenstelling tot het Amerikaanse duo zijn de noren nog wel vrienden, in ieder geval hebben ze in oktober weer samen een plaat uitgebracht. Erlend Øye en Eirik Glambek Bøe hebben misschien veel stilgezeten, want Declaration of Dependence is verre van vernieuwend. Het klinkt allemaal leuk, maar het blijft een beetje op de vlakte. Hetzelfde trucje, maar een positieve uitschieter als I’d Rather Dance with You ontbreekt. Voor de echte fans is dit een leuk album, maar je mist niets als je deze overslaat. Ik hoop dat dit een dipje was en dat een volgende plaat sneller verschijnt dan de vijf jaar die we op deze hebben moeten wachten. In ieder geval zijn ze nog bij elkaar, dat is het positieve aan dit album!

ForMusicOnly