Pere Ubu - Dub Housing (1978)

30 Seconds over Tokyo, ik vind het nog steeds één van de meest bevreemdende singles die ik ooit hoorde. Claustrofobisch, omdat het klinkt zoals de titel aankondigt: fragmentarisch, nerveus, spastisch ... kortom: stadsmuziek

Op een verloren dag kreeg ik de kans de drie eerste langspelers van Pere Ubu te kopen voor een democratisch prijsje

Vandaag maar eens de ontdekkingstocht begonnen doorheen deze Dub Housing: en jawel - het bevalt uitstekend

David Thomas kreunt zich een weg door een kluwen van total-loss popsongs. Soms heeft het iets weg alsof David Yow (de zanger van The Jesus Lizard) een alliantie aanging met The Magic Band (de begeleidingsgroep van Captain Beefheart).

Het is demente muziek, voorzien van een vocale wandelstok

30 second over tokyo staat niet op dit album hoor

Maar ik vond hem weer erg leuk. Ik mag die David Thomas wel. Dat ie zo vals zingt maakt het alleen maar mooier

4,0

Ik heb die maxi single van 30 seconds nog in bezit en ben er heel zuinig op. Lekker chaotisch allemaal.

Twee jaar terug wist ik een drietal langspelers van Pere Ubu op te snorren voor een hilarisch lage prijs.

Belle & Sebastian hadden me in de richting geduwd van Pere Ubu (ergens op hun ceedee "The Boy With the Arab Strap" hadden ze een gitaarmotief van Pere Ubu's "30 seconds over Tokyo" geleend), dus toen ik zappend tussen het eurosongfestival en het Meltdown-festival David Thomas amechtig hoorde kreunen over de lotgevallen van ene "Lonely Surf Girl" lichtte er een mentaal "Aha! Daar is 'em!"-lichtje op.

Wat die Thomas nu exact zong - was me niet meteen duidelijk. Lyricaal had hij blijkbaar katten te geselen met fenomenen waar provinciaalse mensen het raden naar hebben (hoewel zinnen als: "The heart is a crazy bus driver" steeds appeleren aan de verbeelding ).

Zo is dit een popplaat - net zoals 8 1/2 van Fellini een film is. En ja hoor - ook hier neemt het gejeuk rond de hartstreek een aanvang

Het is niet meteen het soort langspeler die ik in de cd-lader pleur wanneer ik met de auto onderweg ben (proefondervindelijk leerde ik dat sommige popmuziek ronduit gevaarlijk is tijdens het rondtuffen), neen - deze verzameling doldrieste popsongs consumeert een mens per definitie in de veilige, vertrouwde omgeving.

"Boy, that sounds swell" - kwettert een stem dwars doorheen de talloze "Flip! Flop!"-koortjes van Thomas. Well, it does sound very swell

Heel erg aparte plaat, is het minste wat je van dit kunt zeggen...
experimentele pop-muziek tot het uiterste gedreven door nergens op conventionele wijze een nummer te be-eindigen of nergens het 'normale' verloop van een nummer te volgen.
Dit brengt ons leuk materiaal als On The Surface, Caligari's Mirror, Drinking Wine Spodyody, Ubu Dance Party of een Codex. Neem een nummer als Ubu Dance Party met dat lekker gestoord pianootje tussendoor en die nietszeggende maar o zo passende koortjes. Een nummer dat klaarblijkelijk wil weglopen van ons maar toch ter plaatse blijft trappelen, nooit echt een uitbarsting kent maar op zijn geheel een (kleine) climax is.
Heel erg apart en lekker allemaal..toch wel een beetje jammer van Thriller en I Will Wait!, echte ondingen, wie deze kan uitzitten krijgt er na wel nog moois geserveerd...

Dub Housing zelf klinkt ook best creepy. Moet je eens beluisteren in het donker. En voor meer creepy-ubu stuff moet je bij New Picnic Time zijn. (misschien stel ik me een beetje aan)

Zeg, zijn ze daar nu in On The Surface tussen 1.40 en 2.00 wat in het Nederlands aan het brabbelen tegen elkaar..?

Ja volgens mij wel. Vraag me alleen niet wat...

Dat fragment komt van de Nederlandse radio, de vrouw die je hoort vraagt of ze een verzoekplaatje mag aanvragen ("voor John van Cuijck"), de presentator zegt "Ja hoor!" en is verder niet duidelijk meer te verstaan. Als je het rechterkanaal uitzet en links treble ++ / bas--, dan kun je er misschien nog wat meer van verstaan.

Tja, een Pere Ubu plaat bespreken. Lastige taak.

Want wat maakt dit nou zo'n leuke plaat?

Zijn de acrobatische capriolen van de zanger, is het die leuke duidelijke basloopjes, de vrolijke riedeltjes (zoals in 'On the Surface', de ietwat valse achtergrondzang in dat zelfde nummer, het enthousiasme dat er vanaf spat, de relatieve rust in het derde nummer, de ietwat valse achtergrondzang in het derde nummer, de hilariteit van Caligari's Mirror, het uitgesproken refreintje in dat nummer, de huilende gitaartje overthere, het feit dat je je afvraagt of de rest van de band net zo gek is als die zanger lijkt, dat je toch aandachtig blijft luisteren naar Thriller! ook al voelt het slechts als intermezzo aan, omdat de geluidjes op dat vijfde nummer ook zo leuk zijn, omdat de bas in I Will Wait het hele liedje bijna in zijn eentje kan dragen, het schijnbaar niet-kloppende pianootje in Drinking Wine Spodyody, de ietwat vals zingende David Thomas in dat nummer, de overgangetjes van vervreemdende stukjes muziek naar stukjes zoals we ze wél gewend zijn, de ietwat vals zingende David Thomas in Ubu Dance Party, de opvallend zuivere achtergrondzang in dat nummer, dat er een of andere mevrouw doorheen aan het praten is, dat de zanger eindelijk eens normaal zingt in Blow Daddy-O, of nee hij zingt helemaal niet!, of zou het dan tóch de plotselinge mineur in Codex zijn?

Ik weet het niet, moeilijk, moeilijk...

Schijnt een nieuw nummertje bij gekomen zijn op de Remasterd edition van Dub Housing. Genaamt: Blow Daddy Dance Party.

Moet jij niet aan het werk ?

Nee joh, lang leve de uitkering. Werken is toch geen reet aan.

En jij dan?

werktijdverkorting, waarschijnlijk....

zeer gek maar prachtig album vol gestoorde kinderliedjes , als er iemand op zoek is naar een plaat uit het gekkenhuis , dit is 'em , maar wel fantastisch gek dan .

plek in mijn top 10 gekregen, werkelijk geniaal.

Kun je uitleggen wat jij er zo geniaal aan vindt? Ik hoor het er nog niet aan af...

volhouden herman...

Ik zal het proberen.

Het album trekt sowieso direct mijn aandacht als je bij het eerste nummer Navvy de zang hoort. De zang is op het album vaak heel energiek en spannend. David Thomas zingt het einde van een zin vaak heel hoog zoals Don van Vliet dat ook kan. Verder zitten er op het album hele goede melodieën en is het zeer afwisselend.

Dat echt mijn aandacht wordt getrokken omdat ik iets heel bijzonders hoor, gebeurt niet vaak. Bij Pere Ubu gebeurde het

Dank voor de poging. Ik kan me er nu wel iets meer bij voorstellen. Zal me binnenkort wel weer eens onderdompelen in de klanken van Pere Ubu.

Kan me goed voorstellen, dat "Dub Housing" je niet meteen bevalt.
De muziek is m.i. wat ongemakkelijk in vergelijking met "The Modern Dance".

Probeer eerst eens wat solo-albums van David Thomas. More places forever en Monster walks the winterlake en Blame the messenger. En dan weer terug naar Dubhousing, The art of walking en New picnic time. Tja en als je het dan niet mooi vindt, dan weet ik het niet meer hoor.

De projecten van David Thomas lopen van solo-werk naar Pere Ubu en weer terug. Met steeds wisselende en terugkerende musici. Zijn soloprojecten in de jaren 80 waren vaak wat toegankelijker. Allen Ravenstine bespeelt de synthesizer en de theremin, goed voor de verstorende noise in de muziek. Helaas wilde hij liever piloot worden - volgens de engelstalige wikipedia.

waanzinnig meesterwerk - vind je trout mask replica van de heer beefheart ook zo fantastisch , luister dan eens naar dit waanzinnige plaatje , en doorbijten zou ik zeggen , hun beste ! beklemmend goed !

Grappig dat Jazper ook al opmerkt dat het niet meevalt om dit album te beschrijven.

Experimenteel en vaag album. Geen lichte kost, maar wel heel erg boeiend. Dub Housing is eigenlijk een soort luisterspel. In opperste concentratie luisteren om zo veel mogelijk te horen en op te nemen, om vervolgens eigenlijk alsnog verdwaasd achter te blijven.

Het lijkt me duidelijk dat Pere Ubu door Captain Beefheart is beïnvloedt (zeker vocaal), maar ik zou ze toch niet in hetzelfde hokje durven stoppen. Sowieso is het veel te moeilijk om dat hokje een naam te geven....

en gelijk heb je ! stijn !

Klinkt misschien een beetje pretentieus, maar ik heb zelf vaak het idee dat David Thomas een soort "poet of the subconscious" is, alsof hij in staat is om bepaalde moeilijk te definiëren gevoelens (dikwijls vooral angsten?) een stem te geven. En de luisteraar ondergaat het, en ervaart het allemaal als diep geldig zonder dat hij precies kan zeggen wàt er uitgedrukt wordt. Mij persoonlijk spreekt dit ontzettend aan op een niveau waar eigenlijk heel moeilijk over gecommuniceerd kan worden. Die eenzame slidegitaar halverwege Caligari's mirror bijvoorbeeld, ik krijg er kippenvel van zonder dat ik kan aangeven waardoor dat precies komt. Hetzelfde geldt voor al die rare geluidseffecten op Thriller.

Gelukkig heeft Thomas een heerlijk verknipt gevoel voor humor, zodat deze inzage in de krochten van zijn geest draaglijk blijven en zelfs een briljante plaat opleveren.

"I've got a vacuum cleaner in my head / It sucks up everything I know", zingt Thomas op een later Ubu-album. Als hij inderdaad zo beïnvloed is door Beefheart als iedereen zegt, dan mag wijlen de Captain zich in de handjes knijpen met zo'n discipel.

Wederom een zeer sterk album van Pere Ubu. Het kan het debuut nog niet volgen naar mijn mening, maar het komst zeker dichtbij. Gestoorde maniakale rock n' roll nummers met vaak wat vaag electronic gedoe (ik bedoel het positief ) en met het funky basgeluid klinkt het weer precies zoals Pere Ubu, zeker met de geflipte David Thomas. Een interessant figuur terwijl ik praktisch niks weet over de man en hij zingt ons het ene poëtische nummer na het andere intens toe. Weer een top album gemaakt door Pere Ubu.

Ik kan niet uit de voeten met dit album, klinkt soms als een Bloc Party op speed. Het is mij teveel experimenteel gedoe met weinig coherentie. Alleen op het eind en m.n. Codex weet mij aan te spreken. Het is ook vooral de zang op lachgas waar ik mij aan stoor. Edoch uit experimenten komen vaak ook weer mooie dingen uit voort en dat valt dan weer wel te waarderen, dat ze i.i.g. niet de geijkte wegen volgen. Maar dit album laat ik graag aan mij voorbij gaan, ben benieuwd of ze dit bij latere albums meer uitgewerkt hebben. Wel is het voor de tijd waar het in is gemaakt een opvallende plaat.

Codex is dan ook inderdaad een echte topper op dit album, net als de opener Navvy bijvoorbeeld, maar Thomas' stemgeluid is altijd en alom aanwezig, dus als je niet uit de voeten kunt met 'lachgas' zal het een moeizame "relatie" worden tussen Pere Ubu en Madjack71 vrees ik (ik ga ervan uit dat dit het eerste is dat je van Ubu hoort). 'Bloc Party op speed', mmm dat heb ik er nooit in gehoord, grappig die associaties soms Geldt wellicht vooral voor ziets bizars als het refrein in Caligari's Mirror?

Een 3, waar zat ik met mijn hoofd?
Mijn scores op de hieropvolgende pere ubu albums ook maar eens proberen te verhogen zeker..
Soms schaam ik mij voor mijn kortzichtigheid, maar ik ben bezig met herbeluistering!
Het grappige is dat meestal de albums die ik niet kon smaken in het begin, nu mijn favoriete albums zijn, zie zappa, beefheart, swell maps, the fall, this heat, can, chrome en ga zo maar door.. soms echt schandalig..

Zalige 4,5 plaat!