UFO - Phenomenon (1974)

Met deze derde elpee nam UFO definitief afscheid van de spacerockjaren. Het album stond geheel in het teken van de vers aangetrokken blonde jonge gitaargod uit het Duitse Hannover.
Voor mijn eigen muzikale ontwikkeling en wereldreis heeft dit album veel betekend, het is het meest gedraaide album. Nog steeds.
En wat dat dan is? Het zijn de songs, die maken ze tegenwoordig niet meer zo in de hardrock of AOR of in welk genre dan ook, en het sublieme gitaarspel van Schenker. Zeer gitaargeorienteerd maar niet vastgebonden op alleen puur stevig werk. Lipstick Traces is een heerlijk instrumentaaltje bijvoorbeeld.
Het nummer Rock Bottom is aan dit album ontsproten, en Michael Schenker speelt het nog elk concert live en het dak gaat van de tent. Een klassieker, met die fantastische solo.
Ook de solo's in Queen Of The Deep zijn adembenemend, een 'conversatie' met de zang, maar dan met 6 bluesy snaren.
De gedragen, klaaglijke zang in dan toch een wat spacerocknummer: Space Child in combinatie met opnieuw de heerlijk improviserende gitaar maken het een top-song.
Enige mindere nummer vind ik Docter Docter (terwijl dat een hit was): te vaak gehoord en eigenlijk ook niet zo bijzonder.

Vrijwel alle nummers zijn door zanger Mogg en door Schenker geschreven.
Aan dit album kon je horen dat muzikanten/band blijvertjes zouden worden. En zowel Schenker met zijn Temple of Rock als Mogg met zijn UFO treden nog steeds overal over de wereld op en maken albums. Respect.

Na dit album zou ik zeggen, met titels als Crystal Light en Space Child. Phenomenon bevat deels al de puntige rockers waarmee UFO de volgende albums zou volzetten, maar ook nog wat dromerige nummers. Een overgangsalbum dus, wat het volgens mij juist zo interessant en goed maakt. De hoes beeldt het misschien ook wel treffend uit.

En?

Ik mis de bonus tracks bij de listing. De remastering doet het geluid goed.

Voor de rest...... een redelijk album van de band die zijn eerste schreden zet op het nieuw gekozen pad van de hardrock. Er staan twee UFO klassiekers op,nl Rock bottom en Doctor doctor, en die ook nog eens lang op de livesets gespeeld blijven worden.

Rinus, u vraagt, wij draaien: bonustracks toegevoegd volgens link Discogs:
UFO (5) - Phenomenon (Expanded Version) (CD, Album) at Discogs.

Geldt voor alle remasters. De bonustracks missen.

Ben geen UFO kenner maar dit vind ik persoonlijk een goed album. Songs die goed in het gehoor liggen. Een erg aangenaam album dat je spontaan op replay zet eenmaal het is afgelopen. Heb het nu een 5-tal keer beluisterd maar dat is zeker niet het einde. Voor mij 3,5 sterren.

Heb helemaal een rare versie te pakken. Op de hoes staat To Young To No als 1e kant1. Op de plaat hoor ik Oh My. Omgewisseld dus. Weet niet wat de aanvankelijke bedoeling is. Om het ingewikkeld te maken zijn de labels door de fabrikant ook omgewisseld. Ik zet 1 op. Staat op label. Begint met Oh My. Wat hoor ik. Kant 2. Ik zet kant 2 op. Laatste nr. is Rock Bottom. Verwarrend! Dit is een UK versie. Volgens Discogs een misprint. Klopt helemaal. Wel leuk. Muziek is briljant.

Heb helemaal een rare versie te pakken. Op de hoes staat To Young To No als 1e kant1. Op de plaat hoor ik Oh My. Omgewisseld dus. Weet niet wat de aanvankelijke bedoeling is. Om het ingewikkeld te maken zijn de labels door de fabrikant ook omgewisseld. Ik zet 1 op. Staat op label. Begint met Oh My. Wat hoor ik. Kant 2. Ik zet kant 2 op. Laatste nr. is Rock Bottom. Verwarrend! Dit is een UK versie. Volgens Discogs een misprint. Klopt helemaal. Wel leuk. Muziek is briljant.

UFO leerde ik destijds kennen door de uitstekende single Doctor Doctor maar ik was die band nadien uit het oog verloren. Onlangs een aantal UFO-albums beluisterd en die vallen goed mee (toch die in de jaren '70). Stilistisch beïnvloed door Led Zeppelin is UFO niet de meest originele rockband - wellicht de reden waarom deze band niet de legendarische status van zijn inspirator geniet - maar de krachtige zang van Phil Mogg en vooral het inventieve gitaarwerk van Michael Schenker bepalen de kwaliteiten en deze band kan even stevige als melodieuze rocksongs brengen.

De gelijkenissen met Led Zeppelin hoor ik maar heel af en toe. En vind ik daarom dus niet zo heel erg voor de hand liggend. Ik luister in ieder geval liever UFO dan Led Zeppelin als ik eerlijk ben. Heb het dan ook altijd onbegrijpelijk gevonden dat UFO nooit die legendarische status heeft. Zal ook liggen aan het feit dat op het punt van écht oogsten meneer Schenker het schip verliet.

Dit is een klasse album van UFO waar naast het prijs nummer Rock Bottom ook het rustige werk mij wel kan bekoren.
Eind van de maand komt hier een 3CD van uit waarop o.a. deze LP/CD ,een zooitje remixen (vervelend) en een concert uit Atlanta (5-11-74) ,dit laatste staat ook op de UFO - The Chrysalis Years (1973-1979) dus Mogg en kornuiten zullen een andere strategie moeten bedenken om mij van mijn spaarcentjes te ontdoen.

Wereld plaat. En, persoonlijk, vind ik dit een van de mooiste elpee hoezen ooit...

Diegene die mijn bijdrage op MM wat volgen, zullen misschien wat verbaasd zijn dat ik bij deze band te vinden ben. Ik ben gewoon wat aan het struinen tussen het vinyl en daar kwam ik deze plaat tegen. Gekocht voor 1 euro op een Franse rommelmarkt en dacht eigenlijk dat het meer prog was. Dat blijkt het dus niet te zijn, we zitten midden jaren 70 en het schuurt wat tegen tegen wat toen hard rock werd genoemd. Nu meer wat te beluisteren valt bij Arrow Rock, denk ik.
Ik ken verder niets van UFO, dus ben geheel blanco.
Het is echt een plaat uit die midden jaren 70, stevige blues/hard rock, maar ook zo nu en dan een wat rustiger moment (Lipstick Tracer). Wat klaaglijke zang en natuurlijk de oer formatie (zang-gitaar-bass-drums). Geen muziek waar ik van mijn stoel val, maar degelijk en zeker niet verkeerd. En een heel mooie hoes en Michael Schenker laat horen waar hij toe in staat is.

Teacher, mooi koopje voor een euro. Dit album, mijn favoriete UFO, wijkt wat af van de rest. Hun eerdere werk heeft meer een psychedelische inslag terwijl hun latere albums meer gewoon hardrock zijn. Phenomenon zit er tussenin en dat pakt naar mijn smaak goed uit. Een heerlijk gevarieerd album, met enkele prachtige ballads, stevige rockers en een gitaarsolo (in Rock Bottom) waar ik niet genoeg van kan krijgen.

€1,- voor dit pracht album is zéker een koopje!

Drie dagen geleden werd Michael Schenker 68 jaar oud. Volgens biografie ‘High Stakes & Dangerous Men’ sprak de gitarist nauwelijks Engels toen hij in de zomer van 1973 de Scorpions verliet en in Noord-Londen als achttienjarige introk bij zanger Phil Mogg, die inmiddels vijfentwintig jaren telde.

Zowel UFO als Schenker hadden hiervoor experimentele en uitgesponnen (hard)rock gemaakt. Op dit album wordt een nieuwe koers gevaren. Dankzij nieuwe manager Wilf Wright krijgt men onderdak bij platenlabel Chrysalis.
Phenomenon werd in tien dagen in de Londense Morgan Studios opgenomen, die mede populair was omdat er een bar in zat. Ozzy Osbourne en John Bonham kwamen er soms binnenwaaien voor een biertje en een grap.
Met hun liveklassieker Strangers in the Night in het achterhoofd is het leuk om te horen hoe UFO’s "tweede debuut" klinkt. Dat is in eerste instantie wennen. Producer Leo Lyons gaf dat typische gortdroge jaren ’70-geluid mee. Hierbij mis ik bovendien de tweede gitaar en toetsenpartijen van de liveversie, wat ze extra kaal maakt.

Eenmaal gewend valt op dat Lions wel begreep dat de lange gitaarsolo’s in Space Child, Rock Bottom en Queen of the Deep nodig waren, waar een andere producer ze wellicht had ingekort om ze radiofähig te maken. Soms wordt gas terug genomen. Dan klinkt de gitaar lichter, zoals in Space Child, waar het geluid van de zes snaren sterk op dat van de groep Wishbone Ash lijkt. Ook klinkt soms een akoestische gitaar zoals in Crystal Light.
De melodieuze stijl van Schenker en de metamorfose in rockstijl maakten dat Mogg op het podium naar Phenomenon verwees als ‘our first album’. Het verscheen in mei 1974 en was de eerste met een hoes van de kunstenaars van Hipgnosis. In Brittannië haalde het niet de albumlijst, in de Verenigde Staten werd #202 aangetikt, nét buiten de Billboard Album Top 200. Wel volgde een eerste Amerikaanse tournee, in het voorprogramma van Steppenwolf.

In de zomer van 1974 voegde slaggitarist Paul Chapman zich bij de groep. Hij was in 1973 aanbevolen door zijn oom Dave Edmunds, die UFO's eerste demo in hun nieuwe stijl produceerde. Chapman is op liveopnamen te horen zoals die voor de BBC. In 1975 kwam hij niet opdagen bij een optreden en werd ontslagen. Dat hij later Schenker zou opvolgen, kon niemand vermoeden.
De bonusversie van dit album (2007) bevat twee nummers van de 1973-demo waar Bernie Marsden nog gitarist is, ook al krijgt hij geen credits of andere vermelding op de hoes: Sixteen en Oh My.

De leukste anekdote over het UFO in deze fase betreft Schenker: tegen Kerst 1973 stal deze een vetgemest konijn uit een tuin, dit om het van een zekere dood te redden. De lieverd. Tot ontsteltenis van Mogg scheet het dier vervolgens diens woning onder...

Nee de vergelijking met led zeppelin snap ik ook niet zo, beide bands mag ik graag horen en zijn belangrijk geweest voor mijn muziek smaak. Maar dat UFO meer waardering zou mogen krijgen staat vast, sowieso is deze plaat al en klassieker, maar ook andere werken van de mannen zijn belangrijk geweest en hebben zeker invloed gehad op de heavy metal.

Veel liever UFO dan Zeppelin inderdaad! Binnenkort moet ik maar eens verder gaan met het beluisteren van hun discografie. Ik was gebleven bij hun comebackalbum uit 1992. Een band met ups en vele downs, maar wát een muziek! Met welke gitarist dan ook.

In augustus dit jaar overleed gitarist Bernie Marsden, met wie UFO de studio introk voor demo Give Her the Gun, geproduceerd door Nick Lowe. Hiermee kreeg UFO een platencontract bij Chrysalis, onder de indruk van het materiaal waarin voor het eerst blues werd verwerkt. Meer hierover noteerde ik bij UFO's Live (1972). Van een vriend heb ik zijn biografie Where's My Guitar? te leen en die leest als een trein.

Hij vertelt dat gedurende zijn periode bij de groep (november 1972 - juli 1973) zijn populariteit bij de fans groeide. Zijn nieuwe materiaal met bluesinvloeden werd omarmd door de fans. In Duitsland maakte zanger Phil Mogg ruzie met een promotor die op posters 'UFO featuring Bernie Marsden' zette.
Het leidde er in Londen toe dat een jaloerse Mogg hem tijdens een concert in het gezicht sloeg, toen één van Marsden snaren brak: "Try to be more professional, country boy". Hierop deelde Marsden een beuk uit met zijn 1956 Gibson Les Paul Junior en groeide het besef dat hij niet lang meer bij de groep zou blijven.

Voor Phenomenon schreef Marsden Rock 'n' Roll Car en 16, die in gewijzigde vorm en titel op de plaat verschenen. Ook Oh my en de eerste vorm van Doctor Doctor zijn van zijn hand. In Duitsland wees hij Mogg op de kwaliteiten van Michael Schenker van Scorpions, maar deze wuifde dat weg.
De spanningen liepen zo hoog op dat bij een volgende Duitse tournee Marsden weigerde om mee te gaan, waarna het verhaal kwam dat hij zijn paspoort was vergeten. Tijdelijke vervanger: Schenker. Vervolgens werden in Engeland nog enkele optredens met Marsden gedaan, waarna deze de groep definitief verliet. De heren kwamen kort tevoren overeen dat ze naar de pers zouden doen alsof hij nooit in UFO had gespeeld, iets wat Marsden tot zijn jaren bij Whitesnake keurig deed.
Zover was het echter nog niet: hij belandde spoedig bij Wild Turkey, de groep van Glenn Cornick, de voormalige bassist van Jethro Tull.

Na Marsdens overlijden postte Mogg een sympathiek bericht mét bandfoto uit die periode op internet, dat ik op LinkedIn bij journalist Mick Lafon tegenkwam.

2016, de destijds nog maar net 18 jarige Wesley op weg met een kameraad richting het Gelredome. Ik had mijn rijbewijs net een maand en het was direct mijn eerste "verre" rit. Daar zaten wij dan, onze eerste echte concert van mijn favoriete band aller tijden: Iron Maiden. Tijdens het wachten en we onze zenuwen bijna niet meer in bedwang konden houden kwam daar het nummer Doctor Doctor. Zonder dat wij überhaupt wisten dat het blijkbaar de opener of de opwarmer van Iron Maiden is, althans door hun gekozen en inmiddels dus niet meer weg te denken voor hun concerten.

Nu dat het album vijftig jaar bestaat is het wederom enorm genieten. Ik heb daarom het besluit gemaakt om nu eigenlijk de albums integraal te luisteren, en zo mijn persoonlijke weg te banen in wat Ronald al; een band met veel ups en downs, al vind ik het persoonlijk een fantastische rock band.

Phenomenon heb ik vandaag eigenlijk al de hele dag op staan, en ik had eigenlijk ook helemaal geen zin om een andere plaat aan te slingeren want de plaat blijft voor mij aanstekelijk leuk. Wanneer Doctor Doctor aan gaat dan fleur ik helemaal op, eigenlijk denkend aan alle leuke Iron Maiden avonden, dus het nummer staat eigenlijk voor good times. En hoewel ik in dat opzicht met vele andere hier nogal een rookie ben in de muziekwereld noch bij de liveshows (Iron Maiden nu 4 keer live gezien), ik kan er van genieten.

Maar, buiten Doctor Doctor om kent deze plaat nog een persoonlijk favoriet. Rock Bottom is namelijk misschien één van dan wel niet mijn favoriete rock nummer wat ik tot heden heb gehoord. Ik denk persoonlijk wel dat hij tot één van mijn favoriete past aangezien ik namelijk niet kan oordelen wat nou mijn meest favoriete ooit is, al is de solo van Rock Bottom misschien wel doorslaggevend, die ik tevens uit mijn hoofd ken, volledig.

In 2022 stond Michael Schenker met zijn band live op Graspop Metal Meeting, in de bloed hitte stond ik daar toch als wederom kleine fan (wat je klein mag noemen) vooraan toch te kijken wat deze beste man nou in petto had, en toen hij de populairdere UFO songs ging spelen was ik als een kind zo blij, zeker toen Rock Bottom voor bij kwam.

Goed, je kunt het misschien al lezen. En hoewel sommige tracks wat catchy zijn en UFO zeker goede momenten maar ook slechte momenten kent, komt het er op neer dat deze plaat eigenlijk gewoon voor mij staat als good times, good feeling. Dat is voor een ieder persoonlijk natuurlijk, en zo geld het voor mij. Ik ga deze dagen zeker de rest luisteren, en ik heb er vertrouwen in nog een paar pareltjes te ontdekken, wellicht niet zoals op deze plaat maar, gezien de ratings komen er dus nog wat goede platen langs.

Dijk van 'n plaat. Als je van gitaar-rock uit de jaren 70 houd is dit gewoon 'n must. Destijds grijsgedraaid, nu weer opnieuw op vinyl aangeschaft.
UK persing uit 1974. Blijkt 'n mispersing te zijn: eerste nummers van kant A en kant B (Too Young to Know en Oh My) zijn op het label verwisseld.
Bij nader onderzoek blijkt overigens dat er vele mispersingen zijn van deze LP: Ze hebben er toenmaals bij de platenmaatschappij echt 'n zootje van gemaakt.