Lou Reed - Sally Can't Dance (1974)

Ben het wel eens met de albumscore van jorro (een 3.5 is gewoon een nette score), maar ik beschrijf hem graag wat meer positief. Lou zat tijdens de opnamen zwaar onder de dope (de producer heeft dit album zelf moeten afronden), de muziek heeft er nauwelijks onder geleden. Ondanks de status van dit album, vind ik 'Sally Can't Dance' zeker goed om aan te horen. Er staan geen echte 'fillers' tussen en zelfs een paar ronduit geweldige 'killers' zoals de titelsong en zeker 'Kill Your Sons', geschreven naar aanleiding van de vreselijke therapie die Lou als jongeling had moeten ondergaan op last van zijn ouders.

Wie dit album wil aanschaffen, raad ik overigens de remaster (van 2001) aan. Tussen de twee bonustracks staat hier de extra track 'Good Taste' en dat is weer zo'n goede song.

wellicht off-topic maar bij deze een anecdote uit mijn jeugd. als gozertje van 17 bezocht ik in mei 1974 een concert van Lou Reed in de Doelen, Rotterdam. Lou Reed stond toen bekend als de grootste junk van de wereld. het publiek dat voornamelijk bestond uit junks, drop-outs, autonomen en andere afvalligen wachtte in spanning de komst van de opperjunk af. en toen kwam Lou Reed het podium op met een fel geblondeerd kapsel met daaronder een lijkbleek gezicht. de begintonen van Sweet Jane werden ingezet en de reeds vooraf opgefokte sfeer ging naar een climax toen de gitaarriffs alsmaar vuiger werden gespeeld. later volgden o.a. nog I'm Waiting for the Man met als climax op het eind "Rock 'n Roll". Lou Reed stond er bij en keek er naar. hij was duidelijk onder invloed van bedwelmende middelen (destijds was met name LSD in zwang) maakte weinig contact met het publiek. af en toe iiet hij een satanisch glimlachje zien a la Charles Bronson. van dit mijns inziens mindere album van hem (los van Kill Your Sons en Billy) stond destijds alleen het titelnummer Sally Can't Dance op de setlist. het waren heel andere tijden. Take A Walk On The Wild Side. Tja.

Een plaat met Kill Your Sons en Billy kan niet slecht zijn.