Pulp - This Is Hardcore (1998)

Toch wel gewaagd van Pulp dat ze, - na vijftien jaar op zoek te zijn geweest naar erkenning - niet nog een tweede Different Class maken vol springerige Birtpop-hymnes maar het over een andere - veel donkerdere - boeg gooien.

Wat mij betreft is dat probeersel geslaagd, wat heet, dit album voert thans mijn top-10 aan. Een uitgebreide uitlichting van alle nummers volgt misschien nog, nu wil ik alleen even kwijt dat dit album een waar meesterwerk is in haar genre, een plaat die in spanning, samenhang en kwaliteit het oeuvre van Pulp ontstijgt, en die als het aan mij ligt ook in het genre van de Britpop eenzaam aan de top staat.

Tot voor enkele jaren kende ik van Pulp enkel Common People, en om de één of andere reden had dat nummer nooit zo'n indruk op me nagelaten. Tot ik het een keer hoorde in een bijna verlaten bar waar ik stond te poetsen (ik was er ober, voor alle duidelijkheid), en ik het eigenlijk toch wel een echt leuk nummer vond!

Dus ging ik Different Class maar eens luisteren, die altijd zo gelauwerd werd. En terecht, zo bleek. Na enkele luisterbeurten groeide Different Class uit tot één van m'n favoriete platen en werd Common People zowaar één van m'n favoriete nummers ooit.

Even later heb ik hun greatest hits album aangeschaft, die ik ook grijsgedraaid heb. Maar toch duurde het even voor ik een nieuw album ging ontdekken.

De reden daarvoor is misschien wel dat ik helemaal niets had met het titelnummer dat ik kende van the greatest hits, en ook niet met Party Hard dat er ook op staat. A Little Soul vond ik wel meteen leuk, en ook Help the Aged vond ik een degelijk nummer.

Maar het titelnummer bleek te groeien. Na enkele herbeluisteringen van hun greatest hits, vond ik het plots één van de betere nummers op het album. En dus werd het tijd om deze ook maar eens te gaan draaien.

En ook hier bleek dat weer volledig terecht. This Is Hardcore haalt niet het constante niveau dat Different Class wat mij betreft wel haalt, maar er staan wel een aantal ontzettend goede nummers op.

Het titelnummer om te beginnen, heeft één van de beste spanningsbogen die ik ken. Elke luisterbeurt opnieuw geniet ik van de climax halverwege het nummer, met die heerlijke gitaar op de achtergrond.

A Little Soul vind ik dan weer echt een geweldig popnummer. En ook I'm A Man is heerlijk catchy, en had wat mij betreft zo op Blur's The Great Escape kunnen staan.

The Fear, Dishes en Help the Aged klinken vertrouwd en zijn te vergelijken met de Pulp die ik kende van Different Class.

Party Hard vind ik nog steeds niks, dat nummer skip ik geregeld.

Ook de laatste 4 nummers weten me nog niet te pakken op dezelfde manier als de rest van het album. Ik vind ze zeker niet slecht, maar ze halen niet meer hetzelfde niveau.

Al bij al kom ik uit op 4*. Zeer goed dus, maar niet het niveau van Different Class die op (dik) 5* staat. Deze waardering zou nog kunnen wijzigen als de laatste nummers na extra luisterbeurten wel weten te beklijven.

Deze plaat heb ik indertijd blind gekocht, en omdat ik zo lyrisch was over Different class wilde ik This is hardcore ook heel erg graag heel erg goed vinden. En na verloop van tijd lukte dat ook wel, en ik heb hem een tijdje redelijk veel gedraaid, maar nu ik hem na al die tijd weer eens beluister vind ik het toch wel een lange zit. Waar op Different class elk nummer bij de eerste draaibeurt al een soort superieure vanzelfsprekendheid had, klinkt bijna elk nummer hier alsof ze ontzettend veel moeite moesten doen om de melodieën een bepaalde schwung mee te geven opdat niemand zou kunnen horen wat een zware bevalling sommige nummers waren. TV movie is bijvoorbeeld best een mooi nummer met een lieve tekst, maar op de een of andere manier wil het maar niet loskomen en blijft de melodie slepen tot en met het aarzelende einde.
        Het lijkt wel alsof de ontgoocheling die als een rode draad door de teksten van dit album loopt ook z'n weerslag had op de manier waarop de nummers geschreven werden, met als resultaat een tekstueel bijzonder interessante maar muzikaal enigszins lusteloze en qua sound af en toe vrij troebele plaat (Party hard en A little soul vind ik bijvoorbeeld ronduit lelijk klinken, hoewel Help the aged en Seductive Barry dan juist weer zeer gedetailleerd en rijk klinken). Aan de enthousiaste reacties hier te lezen zal ik weinig tot geen medestanders hebben, maar dit album bevat eigenlijk maar weinig nummers waar ik echt ouderwets enthousiast over kan worden, hoe interessant en aangrijpend de thematiek ook is.
        Merkwaardig genoeg trekt het album naar mijn mening met de laatste drie nummers juist weer aan, hoewel dat trio op de lijst met favoriete tracks bijna onderaan staat. Maar Sylvia heeft een prachtige meeslepende melodie, en bij Glory days en The day after the revolution zijn de ironische teksten (eindelijk) in perfect evenwicht met de energieke en pakkende melodieën.
        Overigens, indachtig mijn goede ervaring met de bonus-CD van Different class heb ik van This is hardcore indertijd meteen de 2-CD-versie gekocht. Wat een teleurstelling: 40 minuten livemuziek van Glastonbury 1998, met zeven nummers van dít album en één van de voorganger. Het leuke van een liveplaat is dat je kan horen wat een band er inmiddels van heeft gemaakt wanneer de nummers een aantal maanden op tournee zijn gespeeld en "geleefd", maar om bij een studioplaat al meteen de livenummers toe te voegen terwijl die op dat moment eigenlijk nog hun definitieve vorm op het podium moeten krijgen, nee, dat vind ik echt lui. Een flinke afknapper.