Garbage - Garbage (1995)

Weer eens een cd uit de kast getrokken. Valt nog er goed na zoveel jaar. Stupid Girl!

Heerlijke plaat boordevol sterke songs met aanstekelijke melodieen, gedragen door het verleidelijke stemmetje (en niet alleen stemmetje ) van de Schotse Shirley Manson.
Stupid Girl is classic.
Grunge hoor ik hier niet in, dit is meer een lichtelijk opgevoerde en vooral blijere versie van bv. K's Choice en The Cranberries.
In mijn herinnering 3 grote hits, maar alleen I'm Only Happy When It Rains haalde 2 weken de Top 40, terwijl Queer en Stupid Girl in de tipparade bleven steken.
Alle nummers zijn goed en naast bovengenoemde 4 wil ik ook nog Supervixen, Vow en Milk aanhalen als ijzersterke songs.
Gaat zeker 4 sterren worden.

Het valt me op hoeveel energie en fun er in dit album zit. Dat is anno 1995 niet altijd het geval. Los van de Britpop leek de indie rock van toen meer emo te zijn. Garbage heeft er nog veel plezier in. Hun debuutalbum blijft anno 2021 nog stevig overeind. En ze vullen het ook niet met een commerciële ballad voor de radio. Heerlijk album met zelfs enkele hits die ondanks hun hitgehalte mooi passen in de rest van het album.

Dertig jaar oud vandaag dus weer eens gedraaid. Leuk album, maar het heeft bij mij in die dertig jaar wel aan kracht ingeboet.

Toen ik dit debuutalbum uit 1995 vandaag weer beluisterde, merkte ik meteen hoe fris het nog steeds klinkt. In de jaren ’90 was alternatieve rock groot, maar wat Garbage deed voelde anders. Ze mengden harde gitaren met elektronische beats en samples. Dat was toen vrij nieuw in de rockwereld. Je hoort invloeden van grunge, industrial en zelfs een beetje pop, maar het klinkt niet rommelig. Alles zit strak in elkaar.

De productie is gedaan door Butch Vig, die eerder werkte aan Nevermind van Nirvana. Dat hoor je terug. Het geluid is krachtig, maar ook heel precies. De drums klinken zwaar en duidelijk. De gitaren zijn soms vuil en scherp, maar dan weer heel clean. En de elektronische laagjes maken het modern voor die tijd. Ik vind dat het album daardoor niet ouderwets klinkt, zelfs nu niet.

De opening met “Supervixen” zet meteen de toon. Het is energiek en een beetje brutaal. Daarna komt “Queer”, een nummer met een traag, bijna dreigend ritme. Hier hoor ik goed hoe de band spanning kan opbouwen. Het klinkt donker, maar ook verleidelijk.

“Only Happy When It Rains” is misschien wel hun bekendste nummer. Ik vind het sterk omdat het ironisch is. De tekst gaat over iemand die zich alleen fijn voelt als alles somber is. Het is een beetje cynisch, maar ook eerlijk. De melodie blijft snel hangen. Dat geldt ook voor “Stupid Girl”. Dat nummer heeft een strakke beat. Het werd een grote hit en ik snap waarom: het is catchy zonder simpel te worden. Verder is “Vow “een favoriet van mij. Het begint ingetogen bits maar al snel wordt het stevig en licht agressief.

Wat ik zeker sterk vind, is de stem van Shirley Manson. Haar zang is niet overdreven technisch, maar vol karakter. Ze klinkt soms koel en afstandelijk, dan weer boos of juist kwetsbaar. En dan kom ik weer bij “ Vow” terecht. Haar stem  geeft de nummers extra gevoel. Ik hoor veel zelfvertrouwen in haar stem, maar ook onzekerheid. Dat contrast maakt het interessant.

Aan het einde van het album staat “Milk”. Een rustig slot. Dit nummer is dromerig en bijna trip-hopachtig. Het laat zien dat de band niet alleen harde rock kan maken, maar ook sfeer kan neerzetten. Ik vind dit een van de mooiste nummers van de plaat. Het voelt intiemer dan de rest.

De teksten gaan vaak over vervreemding, relaties en jezelf niet helemaal thuis voelen. Dat past goed bij de jaren ’90, waarin veel alternatieve muziek draaide om persoonlijke twijfel en frustratie. Toch klinkt het niet zeurderig. Het heeft juist kracht.

Als ik kritisch kijk, hoor ik dat sommige nummers qua structuur wel veel op elkaar lijken. Het is vaak een duidelijke opbouw met refrein en herhaling. Maar doordat de productie zo rijk is, stoort mij dat niet echt. Elk nummer heeft wel een detail dat het bijzonder maakt, zoals een onverwachte sample of een aparte gitaarklank.

Commercieel was het album een groot succes. Wereldwijd werden er miljoenen exemplaren verkocht en meerdere singles haalden hoge posities in hitlijsten. Maar wat ik belangrijker vind, is dat dit album een eigen geluid neerzette. Het was niet zomaar grunge of poprock. Het voelde als een mix van stijlen die samen iets nieuws vormden.

Als ik het geheel bekijk, vind ik Garbage een redelijk debuut. Het klinkt zelfverzekerd, alsof de band precies wist wat ze wilden doen. Het is donker, maar niet deprimerend. Het is hard, maar ook melodieus. Voor mij is dit een typisch jaren ’90-album dat toch tijdloos aanvoelt.

Kort gezegd: dit album laat horen hoe alternative rock spannend kan zijn zonder zijn melodie te verliezen. Ik begrijp goed waarom dit meteen de doorbraak van Garbage werd en waarom veel mensen het nog steeds zien als hun beste werk.

Waardering 7,3