Transatlantic - The Whirlwind (2009)

Fantastische plaat ! Ondanks de hoge herkenbaarheidsfactor is het toch ook weer een geweldige ervaring om deze 4 mannen weer samen te horen.

Geweldige plaat!

In het begin schok ik wel een beetje, Morse heeft er scheit aan om vernieuwend bezig te zijn....en uiteindelijk geef ik hem helemaal gelijk want dit is een MEESTERWERK!!!
het begin (Overture) is niet zo spectaculair als bijvoorbeeld op 'One' of 'Snow' maar wat morse en dit keer ook zeker stolt gedaan hebben is echt prachtig...
De melodieen zijn minder cliche als op sommige solo werken van Neal Morse (Lifeline-So Many Roads).

De dvd is ook erg gaaf.
Vooral de mike portnoy scenes zijn grappig maar je ziet vooral Morse bezig om het album perfect in te zingen (en spelen).
Stolt zegt ongeveer 4 dingen in de anderhalf uur die er op de dvd staan maar zijn invloed is wel zeker hoorbaar.
Ook een applause voor Rich Mouser (als ik het goed spel), die wekenlang bezig is geweest al die kleine muzikale en vocale veranderingen van Morse en Stolt tot een 77min durend stuk te krijgen

Trouwens een zeer groot compliment aan Pete, die echt geweldig basst!

GEWELDIGE CD gewoon!

Een echte prog-supergroep, zo kun je Transatlantic wel noemen. En het moet gezegd, wanneer de muziek instrumentaal en/of up-tempo is, of wanneer Stolt zingt of gitaar speelt, of wanneer de thema's "uitgezet" worden zoals tijdens het openingsnummer, in al die gevallen kan ik hier geen genoeg van krijgen: warm, rijk, afwisselend en zeer melodieus, met Portnoy (meestal) opvallend functioneel, Trewavas een stevig fundament neerleggend (die bas op Evermore !) en Stolt en Morse om-en-om een mooi tapijtje neerleggend voor de solo's van de ander. Het laten zingen van Portnoy en Trawavas op Out of the night en Set us free is geen succes, maar gelukkig komt dat maar zelden voor.
        Op de momenten waarop Morse echter begint met zijn gepreek wordt het meteen een ander verhaal. Met de Soul Stirrers of Van Morrison heb ik geen moeite omdat die voornamelijk zingen over hoe zijzèlf geraakt worden, maar wanneer Morse aankomt met zijn saaie timbre, zijn zeurderig lang aangehouden noten ("As the pages tu-hurn"), zijn apocalyptische visioenen en zijn inzichten over het lot van de mensheid ("Before we're raised up he's got to break us down") haak ik af. Prima als hij voor zichzelf de weg van het geloof kiest, maar die belachelijke portretten van mensen die een hol bestaan leiden waarin ze eigenlijk niet gelukkig zijn ("We counted on something that never could hold up our lives", "The person who is standing to your right / Watch how he smiles and acts like everything's alright") trek ik echt niet. Ik heb op MusicMeter wel vaker discussies gevoerd en gelezen met en van mensen die claimen die ze zich nergens aan storen omdat ze toch niet op de teksten letten, maar ik kan niet on-horen wat ik hoor; flauwe tekstjes over "ik hou van jou / ik blijf je trouw" of desnoods "Siberian khatru's" glijden langs mij af, maar die expliciete religieuze vermaningen van "if you close your eyes you'll understand" en "You've got to lay down your life" en "the giver of life is asking you to dance" stuiten me bijzonder tegen de borst, met dat stroperige slotnummer als dieptepunt. En dat heeft toch zijn weerslag op mijn waardering van het album als geheel.