Golden Earring - Seven Tears (1971)

She Flies on Strange Wings vind ik een magistraal nummer, zeker zo goed als Radar Love. Dat nummer is dan ook een piek op dit album, al vind ik Silver Ships ook prima. De overige songs zijn matig tot behoorlijk maar halen niet het peil van die twee songs.

Hope heeft mij altijd wel weten te raken, kippenvel moment.
She flies isi dd een regelrechte klassieker, live is dit nummer ( net als Radar Love of Vanilla Queen) een song waarin de heren zich heerlijk kunnen uitleven.

Een van de betere albums van de Earring die mij nog volledig kon verrassen..

Mooi album met niet alleen SFOSW als topnummer

Goed album van de Earring, die eigenlijk vanaf hier steeds beter werden.
Ik weet nog wel dat She Flies On Strange Wings (nr.4 in de Top 40 in november 1971), mij in die herfst aan mijn tafelradiootje gekluisterd hield.
Een van hun beste nummers ooit en live al helemaal een feestje.
Verder zijn hier Silver Ships en Hope goede nummers.
Voor de rest lijken ze op sommige nummers nog wat zoekende naar een eigen stijl, maar inzakmomenten zitten er eigenlijk niet bij.
Toch nog maar eens paar keer nog opleggen binnenkort.

Op vinyl, in nieuwstaat (pas in 1984 gekocht), op Polydor, Hollandse persing.

ooit nog op LP gehad. staat inmiddels keurig op mijn (externe)harde schijf...

Na mijn meest recente Earring concert in Vredenburg heb ik besloten wat albums op vinyl aan te gaan schaffen. Zo ook deze.
Was alleen bekend met She flies on strange wings (wat uiteraard een super nummer is) maar Don't Worry valt me ook heel erg op! Wat een lekker bas werk van Rinus!!!

Overall gewoon een zeer degelijke plaat!

Hun 2 na best gewaardeerde studio plaat op MusicMeter en niet ten onrechte !
Er zijn zelfs 2 songs nog beter dan "She Flies on Strange Wings" nml het dromerige zweverige "Silver Ships" gezongen door George en het wonderschone "Hope"

Ergens eind jaren'80 begon ik me te verdiepen in de Golden Earring historie en de ene openbaring volgde op de andere......
Grootste verassingen waren die geweldige eerste live LP en o.a dit album.
Een mooie mix van hardrock en melodie, in die periode was ik nog officieel hardrocker maar de LP's van de Earring en Queen tot pakweg 1975 wonnen het met gemak van de "echte" hardrockbands uit die tijd en dat vind ik nog steeds.

Het freakerige "Don't Worry" en het weirde "This Is the Other Side of Life" zijn ook goed op hun eigen manier.
Laatstgenoemde is misschien wel het meest vreemde wat ze ooit op plaat gezet hebben, duidelijk niet in 4 kwartsmaat en vreemd gezongen door Barry met volgens mij af en toe wat sitar.
Jammer dat dit soort leuke flauwekul alleen maar in de jaren '60 en '70 gemaakt werden.

Ook knap dat George in al zijn beperktheid het ego trippende "You're Better Off Free" interessant weet te houden daar deze song alleen maar een excuses is om heel lang te soleren.

Heb ooit ergens een stuk gelezen over de totstandkoming van deze hoes, het kwam erop neer dat het de eerste gefotoshopte hoes was in ieder geval in Nederland.
De dwarsfluit en saxofoon bijdragen maken het gewoon dat het 1971 is als je deze plaat beluistert.

Hulde aan de band die dit jaar al 50 jaar platen uitbrengt !

Hope is vocaal gezien misschien wel het beste wat de jonge Barry heeft laten horen op plaat. Zijn stem is hier nog een stuk lichter/jonger maar je hoort al de dynamiek, de dreiging, soms fluisterend, soms verhalend en soms wanhopig zingend. Heerlijke song.

Bij het intro van "Silver Ships" moet ik altijd even denken aan het intro van "Pinball Wizard" van The Who. Mooie plaat voor de rest!

Afgelopen week gekocht. Ik vind voorganger: 'Golden Earring: wall of dolls' denk ik toch net ietsje beter. Al is dit ook een behoorlijk sterke plaat. Alleen 'She flies on strange wings' is het kopen van dit album al bijna waard. Wat een lekker nummer, ik vind het op dit moment spannender dan 'Radar Love'. Die song is natuurlijk ook helemaal doodgedraaid. Naast 'She flies on strange wings' vind ik 'Silver ships', 'Hope' en 'Don't worry' de beste nummers.

Mijn eerste lp van Golden Earring was Cut; helemaal geweldig, met die lange versie van Twilight Zone.
Bleek dat mijn vader ook verschillende albums had, namelijk On the Double, Eight Miles High, The Wall of Dolls en Seven Tears.
Die eerste kreeg ik van hem, van de overige moest ik dan wel afblijven.
Dat was de enige met Sieb Warner als drummer, op de overige albums was die rol voor Cesar Zuiderwijk.
Tussen de platen stond ook Livin' Blues - Hell’s Session, waar hij ook op drumde; zei mij toen niks, maar de hoes kwam mij bekend voor.
Waarschijnlijk is mijn vader de Earring gaan waarderen door Zuiderwijk, en had hij weinig met Warner.
Van On the Double draaide ik voornamelijk Just a Little Bit of Peace in My Heart, maar echt vaak draaien deed ik hem niet, eigenlijk was ik dik tevreden met Cut.
Later vrijwel alles uit mijn vaders platenkast gedraaid, maar van zijn Golden Earring platen bleef ik af; waarschijnlijk zou hij er geen moeite mee hebben gehad, zo voorzichtig was ik wel, maar ik hield mij aan de afspraak die ik als 10 jarig jochie had gemaakt; niet aan zijn elpees van Golden Earring komen.

Golden Earring van de klassieker Radar Love.
Eigenlijk paste Radar Love helemaal niet echt tussen de klassiekers; Child In Time van Deep Purple, Shine On Crazy Diamond van Pink Floyd en ook Stairway To Heaven van Led Zeppelin hadden veel symfonische invloeden, Radar Love is gewoon meer Rock & Roll.
Als er een plaat van Golden Earring duidelijk tussen deze nummers past, dan is het wel She Flies On Strange Wings.
George Kooymans die net als Robert Plant en Ian Gillan die hoge tonen goed kan halen; het kenmerkende orgeltje van Deep Purple en Pink Floyd zit er in, net als de stuwende bas van laatstgenoemde; begeleid door een meesterlijke drummer.
Als gitarist is Kooymans, zeker bij dit nummer niet minder dan Page en Gilmour, aangevuld met een verrassende bigband achtige saxofoon van Bertus Borgers; en dus niet Barry Hay; zoals in de clip; die wel met zijn kenmerkende stem de boel aan elkaar lult.

Is de rest van Seven Tears; want op dat album staat dit nummer, ook zo goed?
Ja, eigenlijk wel, net zoals bij eerder genoemde bands is er een goede afwisseling tussen rustige stukken zoals Silver Ships en Hope, met hier wel Hay als dwarsfluit speler en meer rockende stukken als het Led Zepelin; oldschool Queen achtige The Road Swallowed Her Name en You're Better Off Free, waar ik in het gitaargedeeltes van beide nummers de hedendaagse band Dewollf in terug hoor; fijn dat die hun Nederlandse klassiekers wel kennen, en blijkbaar wel van hun ouders de kans kregen om dit album te luisteren.
Oké This Is the Other Side of Life is wat vreemder en afwijkender, neigt zelfs soms iets wat naar Bowie en The Beatles, maar ook zeker niet minder.
Waarom staat een plaat als deze dan niet in de bekende lijstjes?
Waarschijnlijk te onbekend bij een groter publiek en het nadeel dat het een Hollands product betreft; internationaal gezien stelt ons kikkerlandje bar weinig voor.
Nu ben ik wel benieuwd of Eight Miles High en The Wall of Dolls ook van mij deze status toebedeeld zullen krijgen, want Seven Tears heeft mij aangenaam verrast, al steekt She Flies On Strange Wings er wel duidelijk boven uit.

Vandaag willen kopen, maar hadden ze niet in de winkel, wel de reden om 3 andere Golden Earring platen uit de jaren 70 aan te schaffen.
Cesar Zuiderwijk is volgens mij de ontbrekende schakel geweest, wat kwam die band vanaf zijn komst tot bloei.
Ontdekking van de afgelopen tijd, niet te vergelijken met het voor mij wel bekende werk uit de jaren 80, ook al is dat ook zeker prima.

Ik kan niet anders dan beamen.

Het is onvoorstel goed, haast onnederlands, wat diverse Nederlandse artiesten/bands wisten te brengen, eind jaren '60 en begin jaren '70. Uiteraard Golden Earring maar ook bands als Earth & Fire, Shocking Blue, Brainbox en Focus.

Het uiteindelijke erg weinige internationale succes van She Flies on Strange Wings vind ik erg onverdiend. Per saldo vind ik het nummer beter dan bijvoorbeeld Radar Love.

De Golden Earring albums tussen 1969 en 1973 behoren tot de beste albums van een Nederlandse rockband die zijn gemaakt.

Ik vind She Flies On Strange Wings ook beter dan Radar Love, ook een Twilight Zone vind ik beter dan Radar Love.
Van de door jou genoemde bands ken ik bij Shocking Blue en Earth & Fire vooral de singles, maar de albums zijn dus ook de moeite waard?

At home en Scorpio's dance zijn zeker de moeite waard.
Shocking Blue staat bij mij iets lager op de ladder dan Golden Earring en Earth & Fire.

Als je het goed bekijkt, valt het aantal ijzersterke albums in aantallen wat tegen, we praten ook maar over een hele korte periode (1968-1974 zo'n beetje). Maar ik moet nog horen in welke periode er Nederlandse bands beter waren.

Het waren voor veel bands/artiesten uit andere landen vaak ook hun hoogtij dagen, natuurlijk. Opgeteld bij het feit dat we in Nederland nauwelijks enig idee hadden hoe we Nederlandse bands in het buitenland konden pluggen (Venus van Shocking Blue en later Radar love van de Golden Earring waren uitzonderingen) maakt dat het internationaal te weinig heeft betekend.

En dan werd Focus gitarist Jan Akkerman wereldwijd nog uitgeroepen tot de beste gitarist van 1973.

Met Akkerman heb ik minder, komt bij mij wat onsympathieker over.
Die status van Focus nooit zo begrepen, ik ben wel een liefhebber van het gitaarspel van Kooymans.
Gerritsen is ook een goede bassist, maar vanwege zijn bescheidenheid valt zijn rol minder op.
Zuiderwijk is ook een klasse apart, eigenlijk 3 topartiesten.
Hay vind zichzelf niet zo geweldig op dwarsfluit, tenminste zo verwoord hij het in zijn biografie, maar ik vind het een aangename aanvulling.

Niet zo sterk als de voorganger, maar wel een hele goed rockplaat. Hay zingt heerlijk op Hopen en She Flies On Strange Wings is uiteraard ook heel goed. Het geluid van de band wordt Amerikaanser, wat gezien hun ambities logisch is.

Zaterdag op groen vinyl gekocht. Wat 'n heerlijk album. Ben al jaren earring fan. Heb ze meerdere keren live gezien en heb denk ik bijna alle cd's of lp's wel. Deze op vinyl nu maar wat 'n heerlijke ervaring top geluid. Er goed en vooral mooi gedaan music on vinyl!! . Weet niet hoe de hoes en inlay er origineel uitzag, maar deze heruitgava ziet er prachtig uiten klinkt ook top.
Mooie vaste inlay met mooi zwart wit foto's en teksten. Een mooi geheel van een band op zijn top toen. Het album rockt als de neten. En uiteraard met het mooie epische she flies on strange wings!
Hypnotiserende nummers en lekkere rockers.
Mooi dat ze dit weer op vinyl hebben uitgebracht. Heb eight miles high En the wall of dolls Ook Op vinyl gekocht. Heerlijke beleving weer. Het is even weer earring time in huize viking 1. Good old times hahaha. Geweldig band golden earring.

Is dat zo? Na "Seven Tears" volgden "Together" en "Moontan". Drie wereld albums. En daarvoor natuurlijk "Eight miles high" en "Golden Earring" Na "Moontan" deed Golden Earrring mij niet meer zoveel. Nou vooruit, het album "Contraband" kan er mee door. Voor de rest: mwha... En sinds Barry Hay zelfs 's nachts niet zonder zonnebril kan. Oké, oké, slaat nergens op maar toch.

@ Hans ik heb dat zelfde gevoel ook. Contraband was nog even leuk en daarna veel geld verdiend met unplugged.

Cut, N.E.W.S, Bloody Bucaneers en Tit'n Ass zijn ook nog heel behoorlijke albums toch? Net als de beide live albums uit 1977 en 1981 dat ook zijn vind ik persoonlijk.

Het live album uit 1977 is inderdaad meer dan verdienstelijk....

Golden Earring ging gewoon met de tijd mee. Op den duur was het gebeurd met hun epische nummers, en werd alles wat korter en bondiger. Gelukkig is er keuze zat, zodat iedereen wel een leuk album voor zichzelf ertussenuit kan vissen

Ik heb 'm gelukkig na lang zoeken ook nog kunnen vinden. Inderdaad een hele mooie uitgave van MOV. Wat een fraaie hoes en inlay/boekje en een top geluid.

De hoes is iets donkerder dan t origineel..maar MOV doet zeker goede dingen met de Earring heruitgaven..geluidskwaliteit is echt prima.

Silver Ships is meteen al overrompelend goed. Die rust dat het uitstraalt en de onderhuidse spanning die er tegelijk inzit met wat psychedelische trekjes. Werkelijk subliem. The Road Swallowed Her Name is dan meer op Led Zeppelin-leest geschoeide hardrock wat tevens tot het hardste behoort dat de heren opgenomen hebben, een wat luchtiger aangenaam vertoeven alvorens die andere albumparel bereikt wordt: Hope. Werkelijk een kippenvelnummer van grote klasse. Don't Worry doet wat venijnig heavy aan en het 'freakerige' herken ik er tevens in. She Flies on Strange Wings is dusdanig bekend dat ik de plaat er niet apart voor zou opzetten. In wat daarna komt wringt de schoen een beetje: This Is the Other Side of Life verdient wel een originaliteitsprijs maar vind ik maar een vreemd brouwsel en You're Better Off Free maakt de indruk dat deze (korte) LP vol moest, met al dat gesoleer. Niettemin is Seven Tears een prima opvolger van Golden Earring aka The Wall of Dolls. Together zou toch een pak minder worden.

Onbegrijpelijk dat op een album 35 minuten een wereldnummer, de single Holy holy life van februari 1971, niet op dit album terecht is gekomen. Echt een marketing blunder.

Dan had het af geweest en een wereld album.

RIP George, ik laat dit album spreken..... ter nagedachtenis.

Na de dood van Kooymans van de week bedacht ik mij dat ik Golden Earring nog altijd eens bij langs wou gaan. De bekende hits ken ik uiteraard wel, maar dit soort pracht albums liggen altijd nog verscholen. Tijdens het wandelen vandaag was het echt genieten. Ik ben ook van mening dat de rust die deze plaat kent echt goed op je werkt, en wanneer de plaat bedenkt ook wat actiever te worden, hij ook daadwerkelijk goed in slaat. Nergens verveeld het ook. She Flies on Strange Wings is voor mij toch wel het nummer wat er het meest uitspringt, al vind ik alle nummers wel fijn! You're Better Off Free is ook heel goed. Toch voelt die 35 minuten wat kort aan.

Met Kooymans verlaat wederom een muzikaal icoon het toneel en dat is droevig nieuws.
Golden Earring is Nederlands - oke, naar verkoopcijfers gemeten is dat 2unlimited - meest succesvolle band geweest in het buitenland. In ieder geval een collectief dat vanuit creatief oogpunt in mijn ogen kon wedijveren met de grote bands in het internationale circuit.
Daar had men goede troeven voor in de band. Niet alleen waren het prima componisten maar alles kwam ook mooi samen.
In Zuiderwijk had met een uitstekende drummer, in Gerritsen een solide bassist en tenslotte waren Kooymans en Hay twee prima, maar ook totaal verschillende zangers. Hoewel ik Barry als rocker prima kan hebben - ik hou nu eenmaal van zangers met een rafelig randje in hun zang - vind ik Kooymans iets speciaals hebben.
Ook op Seven Tears is George omnipresent. Hij was wellicht niet de meest technische zanger achter de microfoon, maar zeker als de nummers van de Earring wat melancholischer of juist wat progressieve trekjes gingen vertonen was hij voor mij de man op de juist plek.
Seven Tears is een plaat met meerdere gezichten waarbij de beste song als opener dient, wat een fenomenaal mooi nummer is Silver Ships toch.
George is niet meer, maar wat heeft hij ons toch veel fraais nagelaten op muzikaal gebied.