Golden Earring - Grab It for a Second (1978)

Toch wel een fijn plaatje van Golden Earring hoor! Niet echt een album van de hits maar wel een LP die ik graag op zet! Heerlijke jaren 70 style, daar hou ik van.

3,5*

Degelijk album van the Earring,helaas blijven de songs wat achter bij het geweldige gitaarwerk.Ik kan dan ook geen band klassiekers ontdekken op Grab it for a second al zijn Movin' down life en Cell-29 wel vrij sterk.Ook vind ik de zang van Barry Hay wat schel klinken (had overigens Kooymans ook graag een nummertje horen zingen).
Verder wel een aangenaam album maar het hoort zeker niet bij de beste van de Golden Earring.
Voldoende.

Een album vol met stadionrock geproduceerd door Jimmy Iovine. Een plaat die de heren van de Earring achteraf zelf als een van hun grootste missers beschouwen. Ik vind het zelf niet een van hun sterkste albums maar echt slecht vind ik het ook niet. 'Leather' en de single 'Movin down life' vind ik heel aardige nummers en ook de rustiger songs als 'Against the grain' en 'Cell 29' kunnen mij wel bekoren. Over het geheel genomen klinkt het allemaal wat te overgeproduceerd.

Nog op vinyl deze plaat. Lekkere rock plaat!
Niets mis mee.
4 punten.

Ik, als die hard Golden Earring fan kocht destijds al hun platen , maar bij dit album haakte ik (voorlopig even) af. Vond het een afknapper.

De single Movin' Down Life was redelijk succesvol in de hitlijsten. Ik slaagde er in 1978 zelfs in om deze 100% op te nemen op muziekcassette. Als ik me goed herinner draaide Felix Meurders singles in de Nationale Hitparade integraal, dus zonder het intro of outro kapot te lullen, als ze aan bepaalde criteria voldeden. Ik herinner me niet meer of dat iets persoonlijks was van de beste man of dat dit binnen het programma de afspraak was. Een vriend van me kocht op basis van de single het album en op uitnodiging heb ik het album mogen beluisteren. Dat was sowieso de eerste keer dat ik een Golden Earring album van begin tot einde hoorde. Zonder vergelijkingsmateriaal stond het album als een huis. Favorieten waren de eerder genoemde single, en Cell 29. Against The Grain was de vaste 'skipper', in onze oren sleepte het nummer zich naar het einde. In de loop van de jaren heb ik een behoorlijke Earring collectie opgebouwd. En alhoewel hier een paar goede nummers op staan hebben andere titels altijd de voorkeur gehad. Als ik Grab It For A Second ooit voor een mooi prijsje tegenkom zal ik 'm niet laten liggen. Maar ik ga er zeer zeker niet naar op zoek. Ik vraag me af hoe dit album zou klinken als er iemand in staat zou zijn om het stadionrock geluid eraf wist te halen. Een soort remix dus.

Néééé niet doen! Dat is juist het mooie aan dit album. Heel anders in vergelijking met andere lp's die de Earring in die jaren uitbracht. Als je juist aan de productie van dit album gaat sleutelen gaat het als 'zoveel' andere Earring platen klinken. En die zijn er al zat. Dus wat mij betreft mooi zo laten. Als het je smaak niet is dan is er keus genoeg uit andere albums

Ik vind dit een ondergewaardeerd album. Het is inderdaad iets te gemaakte stadionrock waar af en toe Kiss in doorklinkt. De Earring beweegt mee met de tijdsgeest en beperkt de lengte van de nummers. M.u.v. het slotstuk is alles onder de 5 minuten.
Hoogtepunten zijn voor mij de bluesrock van Leather en de stadionrockballad Against The Grain.

Steek de Golden Earring waar dat kan graag veel lof toe.
Maar hier bij Grab it for a second even niet.

Misschien waren we teveel verwend met alle muziek hiervoor, dat kan ook.
Eigenlijk is er niet veel goeds aan dit album. Of het nu gaat over de uiterst magere composities, de productie, die dan door een grote naam moest worden gedaan.

Het mist spanning en sensatie, het roept geen emoties op, het doet weinig. Against the Grain heeft als song dan nog wel iets meeslepends, ik weet alleen niet waar die a-typische keyboard en die blazer opeens vandaan komen.

Je kunt redeneren, dat je ooit zult moeten "vernieuwen". Meestal is dat het excuus om kritiek op een matig album alsnog een positieve wending te geven.
Als je ook leest hoe dit album tot stand is gekomen.

En uit de verkopen is het zeker niet terugverdiend. Destijds al lieten de mensen, ook de vaste Earring schare, het album, inclusief de single Movin down life, links liggen. Ze lieten zich geen knollen voor citroenen verkopen.
Misschien waren de mannen van de Golden Earring meer rockende hippies dan ze dachten. Speelde de psychedelische (hard-)rock een belangrijkere functie in hun muziek en kon dat niet zomaar overboord worden gezet.

Het herstel ging nog wel enige jaren duren.

Heb de LP een tijdje terug voor een leuk prijsje opgescharreld en vind Side One beter dan Side A; beetje vaag onderverdeeld achterop de hoes. Against the Grain is van doorslaggevende reden het album het voordeel van de twijfel te geven, daar Movin' Down Life wel eens op compilaties opduikt. Roxanne en U-turn Time vind ik dan weer misbaksels en Temptin' rockt wel lekker, maar heeft eigenlijk weinig om handen. Voor de rest vind ik het niet slecht maar echt knallen doet het ook niet. B-kantje Can't Talk Now uit die tijd is ook nog wel leuk.

Temptin / u-turn-time en grabit for a second heerlijk 3-eenheid om zo achter elkaar opzetten. De gitaren van Kooy en Gelling wisselen af tussen rechts en links per nummer (en soms hoor je 3 gitaren).. Een genot om naar te luisteren. Al dan niet opgeblazen door die yanken platenbaas(producer toen): ik draai het nog heel graag en snap helemaal niks van de onderwaardering van dit album.