Golden Earring - Grab It for a Second (1978)

Inspiraties voor strakke uitgebalanceerde songs blijven uit. Dit album is de eerste op weg naar de Earring zoals we ze nu kennen. Toch is dit een sterk album, zonder meer. Zwaar gitaarwerk van Eelco zorgt mede voor een dosis pittige rockmuziek. No-nonsense rock'n'roll, maar ook echt recht toe/recht aan.

de coke album van de boys ... en dat hoor je ook terug.. Enigzins kil album ....
Ten tijde van dit album dreigde het mis te gaan met de boys ...

Ik schop dit cijfer wel ff omhoog. Lekker simpel en strak, geen moeilijkdoenerij. Mag ook wel weer eens.

Een geweldig sterk album. Prachtig gitaarwerk van Eelco Gelling. Uitschieters op dit album vind ik Against the Grain en Cell-29. Mijn favoriete album van deze groep rasartiesten.

O, ja ik geef een 4,5 voor dit album.

Mooie hoes, maar de plaat vind ik wat minder.

Toevallig dit album weer eens op. Productie is typisch amerikaans, echter dat geluid op cd had wel wat meer dynamiek in gemogen.
Dit album is zeker minder dan het magistrale Contraband en DE Live klassieker uit '77 , maar toch is het een ouderwets lekker rockalbum. Omhoog van 3,5 naar 4. In feite werd de earring ook bedolven onder de punkgolf die toen gaande was. Jammer voor de boys want ze zaten heel dicht tegen een grote doorbraak aan in de states.

Er kwam een moeilijke artistieke tijd voor de Earing aan .
Grab It For A Second was al een moeilijke bevalling . Je hoort duidelijk dat de band nog altijd wil proberen in Amerika voet aan de grond te zetten .
Er is veel aandacht besteed aan de sound , die strak Amerikaans georienteerd is .
De liedjes zijn op een aantal uitzonderingen na , grillig van aard .
Leather , Movin''Down Line en Against The Grain deugen derhalve .
Geen dramatisch werkje , dat zeker niet , maar de voorganger Contraband is in alle opzichten beter . Meer naturel en vooral geinspireerder .

Heerlijk album uit een heerlijke periode van de band! In tegenstelling tot wat de 'kenners' beweren, vind ik dat ze in deze periode ('78-'81) juist erg lekkere platen hebben opgenomen!
Als je van kop en staart nummers houdt die gericht zijn op het Amerikaanse publiek dan is dit verplichte kost!

Heel ander album qua sound dan de voorgaande, maar zeker niet slecht. Gezien de vorige reacties ligt dat aan de poging om Amerika te veroveren. Vooral het vocale gedeelte is anders. Toch kan het album mij wel bekoren.

Het was bovenal hun manager die het weer in de USA wilde proberen. Met producer Jimmy Iovine was het vooral een hoop gedoe en het kostte vooral klauwen met geld. Complete studio-apparatuur en instrumentarium die apart overgevlogen moesten worden naar Nederland. Vervolgens moest de plaat weer in Amerika afgemaakt worden omdat het huwelijk van de producer op de klippen dreigde te lopen...

Het Earring-verhaal liep na de tournee voor Eelco Gelling ten einde. Had waarschijnlijk te maken met George Kooyman's verlangen om weer op de 'oude' manier te spelen, dus als enige gitarist.

dit is niet mijn favoriete earring plaat
er staan wel een paar goede nummers op tempting , movin down live against the grain cell 29 het is net een tikkeltje te jaren 70

Net nog weer eens geluisterd. Geweldig album blijf ik het vinden! Juist dat jaren 70 sausje vind ik erg geslaagd. De 2 gitaristen aanpak bevalt me ook uitstekend. Cell 29, Against the grain, Moving down life, U-turn time en Leather zijn toppers wat mij betreft!

Leather hebben ze de laatste jaren regelmatig op de setlist van hun concerten gezet. eerlijk gezegd dacht ik toen dat het om een nieuw nummer ging
zeg maar : foutje bedankt

Foei Hendrik!

Tja je kan niet alles weten he Vielip

Ja, heb hem deze week ook nog een paar keer gedraaid en vind hem nu warempel wat beter dan vroeger.
Het moest natuurlijk voor de zoveelste keer de Amerikaanse doorbraak worden, reden waarom men de Amerikaanse producer Jimmy Iovine haalde, die het, ja inderdaad, een Amerikaanser en redelijk dichtgeplamuurd geluid meegaf.
Het is niet zo heel erg, want er staan een aantal goede songs op.
Leather is mijn favoriet hier, maar ook Grab It For A Second is erg goed, evenals de rustigere nummers Against The Grain en Cell 29.
Ook Roxanne heb ik vroeger op een 'cassettebandje voor in de auto' gezet, hetgeen dus wil zeggen dat het ook goed.
Het meest dichtgeplamuurde liedje, het hitje Movin' Down Life heb ik te veel gehoord.
Lekker gitaarwerk op deze plaat van George en Eelco.
Net niet zo goed als Contraband, maar gewoon 4 sterren waard.
Op vinyl.

totale tijdsduur 34 minuten en 43 seconden ! zo moet het... geen bombastische overtollige nrs erbij en knallen maar.. grab it for a second... heerlijk album

Zo is het maar net! Ga nu weg richting IJsselhal om ze dadelijk live aan het werk te zien. Zou mooi zijn als ze bijv. Movin' down life eens als verrassing van stal halen

He Vielip

Veel plezier vanavond

En als toegift against the grain!!!

Helaas, geen nummers van dit album gehoord gisteravond. Wel een strak optreden overigens! Mooie verrassing vond ik Mission impossible. Geweldig om die weer eens te horen! En veel nummers van het laatste album Titt's & ass. Klinken live ook erg goed moet ik zeggen.

Golden Earring koos hier duidelijk voor de Amerikaanse markt gezien het inhuren van de Amerikaanse producer Jimmy Lovine die hun sound stuurde richting Amerikaanse, meer rechttoe-rechtaanrock met een meer gepolijste productie. Geen slecht album maar hier ontbreken de kleppers die het album hoger hadden kunnen tillen al is Movin' Down Life wel een sterke rocker zij dat het zo geen grote hit werd.

Het titelnummer heb ik altijd erg goed gevonden. Jammer dat ze die niet in hun set hebben!

Datzelfde titelnummer in een live uitvoering, met Eelco!

YouTube - Golden Ear Ring Live

Datzelfde optreden maar dan in veel mindere kwaliteit waarbij dan wel weer een uitvoering van Against the grain bijzit.
YouTube - Golden Earring Midnight Special '78, Grab it for a Second & Against the Grain

In vergelijking met de opvolger van dit album, is dit een heel prettige plaat. Alle nummers luisteren lekker makkelijk weg, en inderdaad laat de Earring hier horen welke kant ze op gaan in de 80's.

Het album wordt samen met the hole uit 1986 door de heren zelf als een sof gezien. Wellicht vanwege de gigantische teleurstelling in producer Jim Lovine, diens torenhoge gaga en de mislukte poging om binnen de VS weer een voet tussen de deur te krijgen.
Afgezien van Leather worden de nummers eigenlijk nooit meer gebruikt in de liveshows. Zelf vind ik het wel een lekker album, niet hun beste maar het swingt wel. En zoals Lennon hierboven aangeeft vind ik dit album ook fijner dan de opvolger No promsesis en ook diens opvolger POTN.
uit deze tijd heb ik nog een bootleg welke is opgenomen in Nashville. Gelling is dan net uit de band gestapt en Kooijmans moet het dus voor het eerst weer alleen dragen. De band is heerlijk op dreef, de nummers van dit album worden dan ook vol dynamiek gespeeld, ondanks het ontbreken van Eelco.

Voor mij met enige afstand hun slechste album uit de jaren '70.
De gitaarsound klinkt afschuwelijk en George en Eelco zitten elkaar meer in de weg als dat ze elkaar versterken.
"Roxanne", "Tempting" en "U-turn Time" zijn de dieptepunten, George zij ooit eens dat ze in deze periode songs hebben opgenomen waar zijn broek van afzakt als hij ze nu terughoort.
Op het blues-achtige "Leather" soleren de heren erop los zonder ook maar 1 keer in de buurt te komen van hun magie op "Contraband" of het live album.

De single "Movin' Down Life" is een sterke song, blijft overeind ondanks de slechte mix en de overkill aan gitaaroverdubs.
Ja, de vroegere kant 2 is een stuk beter te genieten.
"Against the Grain" klinkt doordacht en klinkt niet zo opgefokt, biedt zelfs wat ruimte aan een saxofoon.
Het disco-achtige titelnummer klinkt lichtjes funky, met de single mijn favorieten hierop.
Ondanks het mooie intro weet "Cell-29" mij niet te blijven boeien, kabbelt een beetje voort maar irriteert ook niet echt.

Tijdens de Amerikaanse tournee na dit album verlaat Eelco de band, zowel op als buiten de buhne liepen de spanningen hoog op met vooral George.
Dit album flopte genadeloos in de USA, de tournee aldaar koste heel veel geld en bij terugkomst in Nederland had de Earring grote schulden opgebouwd.
Mede doordat de produktiekosten van dit album erg groot waren, tussen de 250.000 en 300.0000 gulden.
Zo waren de zangpartijen van Barry en George in de VS opgenomen, en de hoes kostte ook een klein fortuin.
Het mocht allemaal niet baten, dieper konden ze eigenlijk niet meer zinken.....

Dit album was duidelijk gemaakt met de bedoeling de Amerikaanse markt te veroveren (wat ik eerder zei) met een gladdere en vollere sound (wat meer richting AOR) wat echter mislukte. Deze sound past niet echt goed bij Golden Earring en het is een illusie te denken de VS te veroveren door Amerikaans te klinken daar er talrijke zulke bands zijn (het is net hetzelfde als proberen een uitwedstrijd te winnen op Real Madrid).
Met dit album deed Golden Earring artistiek duidelijk een stap terug tov. Contraband.

Ben fan van het eerste uur. Kocht als eerste single "Please Go", maar toen dit gedrocht uitkwam en ik die plaat blind aanschafte kwam ik zwaar bedrogen uit. Nee sorry hier ben ik afgehaakt en af en toe kwam er later nog wel iets leuks voorbij, maar hun beste werk ligt toch echt hiervoor.