Elton John - Honky Château (1972)

Het doorbraakalbum voor de man, maar persoonlijk iets minder dan de voorgangers.
'Rocket man' en 'Mona Lisas ...' zijn natuurlijk parels, maar de rest van het album boeit me iets minder.

Honky Chateau is een fantastisch album van een artiest die ik eigenlijk dit jaar voor het eerst begin te ontdekken.

De plaat heeft een prachtige begin jaren zeventig productie die de toch al hele goede nummers een meerwaarde geeft. Verder heeft het album een goede balans tussen uptempo en meer balladachtige nummers.

Hoogtepunten zijn behalve bovengenoemde tracks ook Honky cat, Mellow, Salvation en Hercules.

Mensen die Elton John alleen kennen van Nikita en de afschuwelijke remake van Candle in the wind zouden dit album toch eigenlijk eens een kans moeten geven.

Volledig mee eens!
Zijn werk uit de jaren '70 is absolute top.

Honky Chateau dateert uit Elton's en Bernie's creatief beste periode en verdient véél meer dan die schamele gemiddelde 3.67 en daar ga ik meteen wat aan doen zie deze prima plaat krijgt van mij **** 1/2 (4.5 sterren)
want dit is zowat een meesterwerk !
I Think It's gonna be a long long time...

Ik ben een groot Elton fan, maar met dit album kan ik toch niet zo veel.

Rocket Man en Honky Cat zijn gewoonweg goed.
Mellow en Susie (Dramas) doen het ook nog wel leuk, maar de rest van de tracks vind ik tot de mindere behoren in Elton's complete oeuvre.
Ook het alom geprezen Mona Lisas... doet me niet veel.

2,5* (met pijn in mijn hart)

Niet mijn LP/CD van Elton, haalt het bij Madman en Tumbleweed. Vooruit een 3

Iets minder overtuigend dan Madmann across the Water of Tumbleweed Connection, maar desalniettemin een flinke aanradere van een plaat.
Wederom werkt de tandem Bernie Taupin-Elton John als vanouds. Sterk onderhoudende plaat, met I Think I'm Going To Kill Myself als hoogtepunt.

Sluit me helemaal aan bij musicboy alleen schrap eens de hits en vergelijk dan zo n album is met Made In England. Dan moet je toch bekennen dat hij zelfs in de 90s ook goede muziek heeft gemaakt! En zijn laatste 3 albums zijn toch ook weer ouderwets lekker. Wel minder commercieel voor deze tijd maar kwalitatief minstens net zo goed.

Kerel, kerel, hoe diep heb je in tien jaar tijd kunnen zakken.... en zo jammer...
Als briljanten kunt maken als dit album, Goodbye Yellow Brick Road, en met name natuurlijk Tumbleweed Connection, waarom, ik zeg WAAROM, dan zo iets als Nikita?
Beste CD kopers: mocht je twijfelen, kopen deze plaat, het lijkt in niets in dat gedrocht dat ik hierboven noemde (en andere ergerlijke deunen uit de jaren '80), maar is ontzettend mooi, warm en afwisselend! En als je dan de smaak te pakken hebt, probeer zeker ook eens wat andere platen uit zijn beginperiode (ik noemde er hierboven al een paar).

Je heb natuurlijk helemaal gelijk Ernie Ball, want Elton John heeft bewezen wat een geweldig songwriter hij is, natuurlijk met Bernie Taupin aan zijn zijde.
Ik heb me nog steeds niet voldoende verdiept in zijn begin periode.
Goodbye Yellow Brick Road is een favoriet van mij, maar ik besef dat zijn puurdere werk van daarvoor ook van uitzonderlijke klasse is( getuige de flarden liedjes die ik ken uit die tijd.)

Ik heb op dvd een unieke opname van Elton uit ''The Old Grey Wishtle Test.
Hij alleen op de piano en Tiny Dancer spelend, nog zonder alle opsmuk. Prachtig ingetogen.
Ik moet er echt werk van gaan maken.
De stem, de liedjes en de piano, is eigenlijk al genoeg.

Honky Château is één van de betere en meest uitgebalanceerde albums van Elton John. Hiermee wist hij een grote hit te scoren met Rocket Man, een geweldig nummer dat enigszins vergelijkbaar is met Space Oddity van David Bowie.

Het album kent een mooie afwisseling tussen ballads en up-tempo nummers. Honky Château opent geweldig met Honky Cat, een vrolijke ‘piano rocker’. Ook bevat het album af en toe country-elementen, zoals in het nummer Slave. Een ander hoogtepunt is I Think I’m Going to Kill Myself, een nummer dat ondanks zijn titel één van de vrolijkste en meest humoristische nummers van Elton John is. Het album is goed geproduceerd en ook muzikaal zitten de nummers goed in elkaar, waarbij vooral het piano- en gitaarwerk opvallen.

Mensen die Elton John alleen van zijn ballads kennen moeten zeker naar dit album luisteren. Honky Château laat zowel zijn serieuze als komische kant horen.

Honky Chateau laat bij momenten een meer vrolijke en humoristische Elton John horen maar het resultaat is even sterk. Een goed uitgebalanceerd album, vlekkeloos geproduceerd en allemaal behoorlijke tot sterke songs met Rocket Man als hoogtepunt.

Honky Chateau is een schakelalbum.
Precies tussen Madman Across The Water en Don't Shoot Me in.
Voor het eerst ook met begeleiders waarvan 2 nog steeds in zijn band spelen.
Gitarist Davey Johnstone en drummer Nigel Olsson.
Bassist Dee Murray bleek ook een trouwe kracht, maar die overleed in 1992.
Een schakelalbun zei ik al.
Deze plaat is een stuk opgetogener dan de fraaie, maar wel wat sombere voorganger.
Elton is hier al bezig met een voorzichtige stijlverandering.
Nog niet heel drastisch, want de meeste nummers zijn nog altijd in een singer/ songwriter setting gemaakt, maar de uptempo pop/rock krijgt hier al wat ruimte.
Arrangement technisch gezien is Honky Chateau wat rijker en er mag zeker worden gesproken van een afwisselendere aanpak.
Honky Cat is een lekker frivole opener met stuwend pianospel en een prima drive.
Mellow doet er niet voor onder, en I Think I'm Gonna Kill Myself is een interessant nummer.
Tekstueel lijkt Elton namelijk al door te verwijzen naar de bekend en beroemdheid die onherroepelijk al op zijn pad kwam.
Alle aandacht en gedoe, en wat als hij zelfmoord zou plegen......hoe zou de pers en iedereen daar mee omgaan. Hij heeft het er natuurlijk over gehad met partner Bernie Taupin.
Hij moest eens weten wat er nog allemaal zou gebeuren.
Het nummer is overigens verpakt in een opgewekte muzikale vorm.
Susie is een wat minder aansprekend stuk, maar het fraaie Rocket Man behoort tot zijn beste werk en is het absolute prijsnummer hier.
Een song met een hemels refein en boeiend in zijn geheel. De Tiny Dancer van deze plaat.
Salvation is gemaakt met gospel in het achterhoofd en is een prachtig werkje.
Slave is weer eens countryachtig en ook dat is boeiend. Fraaie acoustische gitaar met of een slide of pedalsteel ( wat lastig te horen) maar een prima aanvulling.
Mona Lisas is na Rocket Man zonder enige twijfel het beste nummer.
Elton achter de piano en een verhalende tekst, hoe dan ook zijn sterkste punt.
Amy is aardig, maar geen highlight en met Hercules zoekt hij het al in de opkomende glam.
Een uptempo song met wat doo-woop om het grote publiek warm te krijgen.
Op de versie die ik tegen kwam is er een "fast"
uitvoering van Slave.......niet echt heel relevant.

Een prima album waar Elton John zijn grenzen voorzichtig aan wat verlegd.
Niet alles is even memorabel, maar over de hele linie is dit een album die niet mag ontbreken als je liefhebber bent van zijn prillere werk.
Staat genoeg moois op.

Een klassieker met alleen maar heerlijke liedjes. De langzame nummers 'Mellow' en 'Slave' houden het album goed in balans, waardoor 'Honky Cat' en 'I Think I'm Gonna Kill Myself' eruit springen.

Dit album kent alleen maar toppers. 'Mona Lisa' is ontzettend ondergewaardeerd. Hetzelfde geldt voor 'I Think I'm...': een geestig meezingnummer. 'Rocket Man' is mijn favo Elton-song.

Enige minpunt is dat het album slechts tien nummers bevat

Ik zit al wekenlang in een Elton-trip. Ik ga dan ook een voor een de albums langs voor een bespreking, nu dus deze...

Dit vind, meer zo dan Goodbye Yellow Brick, de ideale instapper in 'sman's oeuvre. Het hangt tussen de introspectieve, orkestraal zwaar aangezette eerste platen en de frivolere 'glam'-achtige platen van hierna in. Opgenomen in het vermaarde Château d'Hérouville, waar ook o.a. Bowie, Jethro Tull, Pink Floyd en Uriah Heep residentie hielden. Je ruikt haast de versgebakken baguels en French toast bij het beluisteren van juweeltjes als Honky Cat, Mellow, Salvation, Susie en uiteraard Rocket Man. De flow is ook ijzersterk: Bij Slave denk je dat je bij het vierde liedje zit terwijl het album al het einde nadert.

Ik loop wat meer weg met de dramatiek van voorganger Mad Man Across The Water.
Maar deze luistert wel heel lekker weg.
Je hoort duidelijk de groei in Elton's schrijverij.
Hij is in staat om met meer muzikale vormen de boel bijelkaar te houden.
Een mooie opstap naar Yellow Brick Road.

Alles tot en met 'Madman Across The River' is wat mij persoonlijk betreft helemaal raak, inclusief het ondergewaardeerde debuut 'Empty Sky'. De plaat markeert het begin van albums waar her en der prachtige songs op staan, echter als geheel overtuigen ze mij niet meer. Zo staan op Honky Chateau het prachtige 'Mellow', 'Susie (Dramas)', 'Rocket Man' en 'Mona Lisas and Mad Hatters', maar ook ' Honky Cat' en 'I Think I'm Going to Kill Myself'. Alom geprezen zoals 'Bennie and the Jets' op 'Yellow Brick', maar ik kan er weinig mee.

Ik ben benieuwd naar wat ons de komende jaren op het gebied van reissues te wachten staat. Ook wat betreft Honky Chateau, dat in 2022 vijftig jaar geleden is uitgebracht. Om over de albums Elton John, Tumbleweed Connection & Madman Across The River maar te zwijgen. Echter, de New York Times berichtte recent dat bij de grote Universal brand in 2008 ook master tapes (hoeveel is onzeker) van Elton John verloren zijn gegaan.

Overigens, wat een prachtige hoes. Samen met 'Tumbleweed Connection' beschouw ik hem als zijn mooiste album cover ooit (met op 3 Goodbye Yellow Brick Road).

Echt een topper in het oeuvre van Elton John. Ik vind zijn jaren-tachtig albums doorgaans best te pruimen, al overheerst vaak teveel de middelmaat. Maar zijn naam vestigde Elton natuurlijk voornamelijk met de reeks kwaliteitsplaten die hij uitbracht in de jaren zeventig. Samen met Goodbye Yellow Brick Road, Madman across the water en Tumbleweed Connection vormt dit een reeks vijfsterrenplaten waar menig singer-songwriter - ja, ook de betere, gevestigde namen - jaloers op mag/moet zijn.

En dan leverde hij in zeer korte tijd ook nog een handvol albums af dat daar nauwelijks voor onderdoet. Ja, Elton was 'on a roll' in de jaren zeventig. Samen met Bernie Taupin leverde hij in betrekkelijk korte tijd een aantal muzikale mijlpalen af. Qua creativiteit in zijn toptijd vergelijkbaar met pak 'm beet Bowie, Prince of Stevie Wonder, al tappen die muzikaal uit een ander vaatje.

Elton heeft door zijn extravagante uiterlijk, dito levensstijl en zijn behoefte om een breed publiek te behagen met 'simpeler' popsongs zijn imago tegen als het gaat om waardering door de critici, maar platen als deze horen gewoon thuis in elke serieuze toplijst. Zijn latere albums staan in geen verhouding tot dit werk, al vind ik met name sommige van zijn recentere platen een geslaagde terugkeer naar het oudere werk.

Van deze worp is Rocket man het bekendst, en de terechte hit uit die periode. Maar Honky cat, Mellow, I think I'm going to kiill myself, Salvation, Hercules en Mona Lisa and mad hatters behoren eveneens tot zijn allerbeste nummers. Ik merk dat ik dan al zeven van de tien nummers heb genoemd die ik allemaal even geweldig vind. Dat zegt wat over de kwaliteit van dit album.

Mooie hoes ook, ja. Al valt dat pas goed op als je de LP in handen hebt...

Ik vind rocketman en mona lisas and mad hatters de 2 allermooiste liedjes die elton gemaakt heeft en de rest van de liedjes zijn prima opvullers niet zo goed als de opvullers op madman across the water maar alsnog prima.

Elton Johns eerste grote albumsucces (#2 in Engeland, 5 weken #1 in USA), met dank aan de twee hitsingles. Opvolger Don't shoot me was de eerste plaat die ik van hem leerde kennen, en toen ik vanaf dat album terug ging werken ben ik van Honky château eigenlijk nooit onder de indruk gekomen. De opener zet wat mij betreft de toon met een flauwe melodie en een ronduit vervelende toetsenpartij, en het nummer krijgt voor mij alleen maar wat punch door het slimme blazersarrangement (maar gaat dan vervolgens weer veel te lang door, een euvel waar wel meer nummers op dit album aan lijden).
        De Amerikaanse insteek ligt er na Tumbleweed connection nog steeds dik bovenop: het honky-tonk-pianogeluid van I think I'm going to kill myself, de Up on Cripple Creek-imitatie van Susie, de gospel van Salvation, de slavernij van Slave, de setting van Spanish Harlem van Mona Lisas, en de soms knauwende zang waar ik niet zo'n liefhebber van ben – ik hoor liever Johns warme stem die vanaf Daniel de overhand kreeg. Bernie Taupins teksten op Johns latere platen zouden natuurlijk blijven getuigen van zijn (hun) fascinatie voor de Amerikaanse (pop)cultuur, maar de muziek zou afwisselender, rijker en kleuriger worden, en die Elton John hoor ik toch het liefst, niet die van vormeloze stampers als Susie en Amy. Gelukkig krikken Slave, Mona Lisas en Hercules op het einde van de plaat het niveau toch wel even op.
        Eerlijk is eerlijk, soms vraag ik me ook af of ik niet al te zeer beïnvloed ben door de lelijke monochrome kleurstelling van de hoes, alsof dat laffe beige mijn beleving van de muziek zelf te eendimensionaal heeft gekleurd, terwijl mijn latere favoriete platen van Elton John juist heel kleurrijke hoezen en boekjes hebben. Het most natuurlijk niet maggen, maar feit blijft dat voor mij de grote periode van Elton John pas hierná begon, hoe vaak ik Honky château ook blijf proberen.

Wederom een uitstekend album van het illustere duo. Goed gebalanceerd en de juiste muzikale invulling. IJzersterke composities , goede productie en fijn artwork. John lag op kruissnelheid hier. De boel lag open en steeds meer begonnen dat te merken. 4 sterren voor deze

Rocket Man blijft zo waanzinnig.