Tom Petty - Wildflowers (1994)

Meesterwerk, mede dankzij de verfrissende produktie van Rick Rubin.

Absoluut een heel goed album !
Niets meer en niets minder !
4*

Dit is inderdaad een pareltje. Wat een heerlijk album om van te smullen.
'It's good to be king' behoort tot Petty's beste songs, maar zo staan er nog op dit rustige album.

Dit is één die ik zo vaak opgelegd heb net voor het slapen gaan. Mooie mix van typisch singer-songwriter, rock, country.
it's good to be king, you don't know how it feels en crawling back to you zijn mijn favorieten.
4*

Ik kan je enkel volledig gelijkgeven. Ik was deze Travelling Wilbury vergeten te quoteren ook nog !
4 sterren dan maar!
****

Geweldige plaat van Tom Petty, die ook prima zonder zijn heartbreakers uit de voeten kan.
Hoogtepunt You Don" t Know How It Feels, geweldig ingetogen album van deze zeker in Europa zwaar onderschatte artiest.

Eén van de meest sfeervolle platen die ik ken. Petty is hier op zijn hoogtepunt. Nummers als Wildflowers, you don't know how it feels, It's good to be king en to find a friend zijn in hun grote eenvoud meesterlijk.

Je hebt Helemaal gelijk devel hunt !!!
Was al bang dat ik inzake deze plaat alleen in mijn mening stond over deze artiest.
Blij dat medestanders zich komen melden voor deze fantastische plaat al blijven slechts zeven reakties beschamend laag.

DAMES & HEREN MUZIEKLIEFHEBBERS LUISER NAAR DEZE PLAAT, U ZULT ER GEEN SPIJT VAN KRIJGEN!!!!!!!!!!

Ach wat, ik verhoog mijn waardering naar 5 sterren/punten!!!
Dat verdient dit meesterwerk gewoon!!!

Prachtig!

En wat is die Rick Rubin een held, bij elke artiest met wie hij werkt weet hij er het beste uit te krijgen.

Goed album, maar WIldflowers brengt bij mij niet de vonk over waar Full Moon Fever dat bijvoorbeeld wel deed. Met uitzondering van het titelnummer 'pakt' het me niet echt. Misschien moet ik nog maar eens luisteren.

Zonder enige twijfel het allerbeste en meest veelzijdige album van Tom Petty. Time to Move On, Wildflowers, Honey Bee, enfin kan wel doorgaan. De allerbeste Petty, without a shadow of a doubt!!!!!!

it's good to be a king is mijn favoriet , maar het hele album is prachtig met die heerlijk nasale stem van petty en sterke teksten , en ja, dan nog rick rubin , topper

Nee, je staat zeker niet alleen in je mening over Petty. Hij is inderdaad ondergewaardeerd in Europa en van vrijwel elke plaat van Petty krijg je zeker geen spijt!

Ten tijde van Wildflowers was Petty zo'n 18 jaar bezig, tijd voor een korte terugblik en een kleine periode van bezieling. Inderdaad zonder de Heartbreakers.

De Amerikaans rock van Petty, aanvankelijk toch afgestemd op jongeren (vooral het mannelijke gedeelte), moest ook voor de inmiddels ouder geworden groep nog steeds aantrekkelijk blijven, zonder dat het oubollig wordt.

Hoe evolueer je dan, als artiest? Dat zal Petty ook hebben gedacht. Zijn songs zijn nog steeds perfect, evenals de uitvoering. Ja, dusdanig dat er opnieuw mag worden gesproken van een meesterwerk.

Ik heb wel recent Damn the torpedos uitgeroepen tot mijn beste cd van Petty ooit. Die cd rockt gewoon fantastisch, van begin tot het einde.
Wildflowers kent ook nogal wat rustigere nummers. Dat had ik normaal wel willen afbranden, maar ze zijn zo goed (dat kan natuurlijk ook nog) dat dat gewoon niet kan. Rustigere nummers en ballads staan bij mij vaak gelijk aan slaapverwekkend, ik geef het toe. Petty bewijst dat dat niet zo hoeft te zijn. En daarom hulde!

Aardig plaatje, deze bevalt mij veel beter dan z'n Greatest Hits die ik veel te 'poppy' vind klinken. Hier is dat al een stuk minder en over het algemeen erg prettig om te luisteren. Nadeel is dat ik hier geen echte uitschieters hoor en het had best wat korter gemogen. Toch een leuk album, als ik hem tegenkom voor een prikkie zal ik hem meenemen

Mooie, oprechte plaat. Staat geen enkel minder nummer op, en dat 15 tracks lang.

Een ras-artiest pur-sang. Eerlijk, eenvoudig maar bovenal authentiek. Zo klinkt dan ook al jaren zijn muziek. In zijn gehele discografie zit er kwalitatief dan ook geen enkel zwak moment. Zelfs de soundtrack van de briljante film "She's the one" is een juweeltje.

Voordat ik de 4-cd livebox ben gaan beluisten (binnenkort zal ik hierover mijn recensie dan ook op MM plaatsen) heb ik eerst deze sterke cd in de muzikale gleuf geduwd.

Dus nu naar dit geweldige album.

Het doet mij goed om te zien dat de overall mening een goede en sterke is.
Ik sluit mij daar geheel bij aan.

Het album kent geen enkel zwak moment (dit geldt eigenlijk voor zijn gehele oeuvre).
Het titelnummer is subliem, You don't know...is magisch ---and so on and so on...
Het ultieme hoogtepunt is It's good to be king.

Het grote voordeel van Tom Petty is dat hij gewoon nooit verveeld en constante kwaliteit weet te leveren. The last DJ wordt regelmatig de grond ingeboord, maar dat is geheel onterecht (musician heeft dat reeds eerder aan ons duidelijk gemaakt) - Pettiaans !!! -Briljant -.

Tom Petty is als een long lost friend. Als hij er is, is het feest, dan is het goed en je bent blij dat je hem weer ziet/hoort.

Hij blijft inderdaad echt geweldig. Laatst ook weer The Last DJ gedraaid, Echo en She's the one: het blijft allemaal mooi.

Jammer, dat zijn muziek te weinig 'in' is en Petty inmiddels als artiest te oud wordt gevonden om de jeugd massaal achter zich te krijgen. Maar een vakman is het.

Zijn muziek is in ieder geval in een groot deel van Europa niet 'in', hoewel zijn CD en LP verkoop in de USA behoorlijk is, hij staat daar in de top 50 van de best verkochte artiesten allertijden, dus in Noord Amerika is hij een grote ster, maar in Nederland nooit echt doorgebroken. Hij heeft hier slechts een paar kleine hitjes gehad.

Na Southern Accents een beetje afgehaakt, maar deze CD bewijst dat hij het allemaal nog niet verleerd was. Wat toch heerlijk als Jeff Lynne gewoon thuisblijft. Werkelijk niets wat die man aanraakt blijft heel. Hier is mijn oude rocker weer helemaal terug. 1 puntje van kritiek. Petty is een man van 40 minuten en niet meer dan een uur.

Ik roep al jaren: hij blijft geknipt voor E.L.O. muziek, daar kan nooit genoeg van zijn. In het heelal kan een blind paard geen schade aanrichten, dus de lucht in met dat ruimteschip. Aangezien we de afgelopen 25 jaar welgeteld één nieuw E.L.O. album hebben mogen aanschouwen, moeten we Lynne even laten weten dat we wel weer recht hebben op iets nieuws vanuit verre oorden.

Petty kan het goed met hem vinden, maar of de kruisbestuiving nu leidt tot de juiste Petty-albums waag ik inderdaad ook te betwijfelen. De nummers van Into the great wide open en Full moon fever zijn in beginsel ook helemaal niet slecht. Maar het ontbeert toch de beleving van een album als Wildflowers. En dat zou er inderdaad wel eens uitgeproduceerd kunnen zijn, door Lynne.

Het maakt Wildflowers in ieder geval een beter album.

Ik heb me gezien mij vorige posts wel eens door mijn enthousiasme laten meeslepen inzake dit album, maar die 5 sterren staan nog fier overeind.
Ik blijf dit het absolute hoogtepunt vinden in het oeuvre van Tom Petty en ja dan mag wat mij betreft Jeff Lynne lekker thuisblijven.

Deze plaat wil maar niet pakken bij mij, geen idee waarom. Ik heb het zo vaak geprobeert en elke keer denk ik bij een paar nummers, die zijn toch wel heel erg goed, maar echt voor dit album vallen gebeurd niet.

Time To Move On, vind ik er met kop en schouders boven uit steken, en ik denk wanneer heel het album zo fris had geklonken als dit nummer, dat deze plaat ergens in mijn top 10 zou staan.
Heel in de verte vind ik dit nummer ook op Paul Simon's nummer "Graceland" lijken, iets met het ritme laat me daar elke keer aan denken.....of dat gevoel van onderweg te zijn wat die nummers gemeen hebben. Blijft altijd steken, als je je vinger er niet op kan leggen.

Deze behoort zeker tot zijn 3 beste platen. De nummers zijn bijna allemaal van een hoog niveau. Bij de meeste petty platen staan altijd een nummer of 4/5 waarvan ik denk nou nee dus. Bij deze tel ik er niet veel die buiten de boot vallen. Sterker nog vele behoren tot mijn tommy favorieten. Alles klopt weer eens als een bus. Lekkere teksten waarin ik bijna altijd mezelf kan laten wegmijmeren. Een uurtje op de tommy zee laten mee drijven/dobberen niks mis mee lijkt me. Verder steengoede uitvoeringen en zijn eeuwige altijd heerlijk herkenbare en verstaanbare stem maken er samen weer een mooi muziek feestje van.
De man timmert nu al een jaar of 40 aan de weg. En is niet weg te branden uit mijn muziek leven. In tegenslelling tot heel wat generatiegenoten van petty blijft hij me boeien. Jammer dat ik hem slechts 1 maal live heb mogen aanschouwen. Vreemd dat hij bij mijn weten europa vaak links heeft laten liggen.

Ik heb steeds hetzelfde met de drie Tom Petty platen die ik tot nu toe goed beluisterd heb (behalve deze ITGWO en zijn laatste) : Best plezierig om naar te luisteren, maar de echte klik wil maar niet komen.
Ook op Wildflowers staan weer heel aardige songs, zoals It's Good to be King, crawling back to You, Hard on Me en het titelnummer, maar het blijft allemaal net te veel binnen de lijntjes.
Waar dit aan ligt vraag ik me ook af. Misschien doordat de band en de zang van Petty zelf nooit eens echt helemaal los gaat? Het blijven te veel liedjes, soms romantisch en rustig en soms wat ruiger, maar het gaat te weinig diep.
Ondanks dat is het muziek waar je nou ook weer niet zo snel verveeld van raakt, want ondanks alles hebben de liedjes toch vaak weer best mooie melodiën en is het stemgeluid van Petty toch ook niet vervelend om te horen.

Zopas een meer dan 12 minutenversie van 'It's Good to be King' gehoord op youtube. Prachtig!

Eindelijk komt er een vinyl reissue van deze geweldige Tom Petty plaat. Een dubbele zelfs, met veel materiaal wat toen in dezelfde sessies niet is gebruikt en waarvan 4 nummers in een andere versie opdoken op de soundtrack van 'She's The One.' Ongetwijfeld ook op cd, maar hier wil ik toch wel graag de vinyl versie van hebben. Geproduceerd door Zen Berg Rubin, die niet zolang daarvoor ene J. Cash uit zijn muzikale dood had opgewekt. Angus en Julia , (we kunnen ze toch moeilijk de Stones gaan noemen) die recent onder handen zijn genomen door Guru Rick speelden toen waarschijnlijk nog met hun eigen poep. Maar dat terzijde. Ten tijde van American Recordings II werden de Heartbreakers als backingband ingehuurd, iets waar opperprofeet Bawb ook al eens opgekomen was. Zie daar de link Rubin en Petty, wat vervolgens leidde tot een heldere, zonder opsmuk geproduceerde plaat, in mijn ogen de beste van Petty.

Fijn dat ie komt dit najaar, niet zo lang na het recent verschijnen van het erg lekkere Hypnotic Eye, waarop Tom en zijn Heartbreakers weer eens ouderwets die oude rock and roll duivel achter de vodden zitten. Goed Petty jaar, derhalve!

Inmiddels heb ik dit album enkele malen beluisterd en het vormt een ongelooflijk sterk geheel. De herkenbare stem van Tom Petty maar in een muzikale omgeving die rustgevender is dan ik van hem gewend ben. Dit doet niks af aan de nummers die goed in elkaar zitten en wisselen in muziekstijlen zoals rock & blues.

Dit album vandaag voor het eerst gedraaid... en meteen maar een keer of 5!
Wat een heerlijke (relaxte) plaat.

Edit: de CD is ook besteld

CD paar dagen geleden gekocht en nu al volledig verslaafd aan deze sound.

Ik leerde eerst Hypnotic Eye kennen die ik minstens even goed vind en daarna Damn the torpedo's die wat minder is naar mijn mening.

Deze Wildflowers is wel direct een schot in de roos. Erg goede songs en een rijke instrumentatie die in een heel pak rockende gitaarriffs voorziet (Honey Bee ) maar vooral mooie rustige momenten kent die Tom Petty zijn stem mooi laten uitkomen. You Don't Know How It Feels & It's Good to Be King zijn daar wel 2 mooie voorbeelden van.

4* voor nu

Nu nog achter Full Moon Fever aan....