The Moody Blues - In Search of the Lost Chord (1968)

Redelijk gedateerd, wat bij deze groep echt wel vreemd is. Boeiend blijft ie echter wél. Legend of a Mind is een geweldig nummer.

De beste album maakten de moody blues eind jaren zestig begin jaren 70
1. days of future pasted
2. on a treshold of a dream
3 the sevent sojourn
4. a question of ballance
5 in search of the last chords
6. to our children children
7. every good boy deserves favour
Daarna zijn ze vrolijk doorgegaan maar haalden niet meer het niveau uit de beginjaren.

Heerlijke psychedelische, exotische popklassieker! Veel te laag gewaardeerd op deze site natuurlijk!

Bij deze opvolger van Days Of Future Passed is het orkest vervangen door een melotron en een hele range van exotische instrumenten (allen door de bandleden zelf bespeeld). Daarnaast wordt er veel gebruik gemaakt van geluidseffecten en heerlijke harmonische samenzang...

De nummers zijn geïnspireerd door/gebaseerd op oosterse mystiek, drugsgebruik en Timothy Leary, de voorvechter van 't gebruik van LSD als therapeutische en spirituele verrijking.

"Timothy Leary's dead. No, no, no, no, He's outside looking in. He'll fly his astral plane, Takes you trips around the bay, Brings you back the same day, Timothy Leary. Timothy Leary."

Sterke popnummers worden gecombineerd met experimentele nummers en ballads en vormen een boeiend, afwisselend geheel vol energie. Wat mij betreft na Days Of Future Passed het beste Moody Blues-album!!! 4,5*

This garden universe vibrates complete.... we get a sound so sweet.....vibrations reach on up to become light.....the sound of color or the light of a sigh, it's all around if we could but percieve..... In the thick haze of smoke, there rang a lost chord, and a melody so sweet, butterflies would land at your feet..... The Earth turns slowly round..... far away a distant sound..... To lie in the meadow to hear the grass sing, to fly to the sun without burning a wing..... Beauty to find in so many ways, to reach the chord is our life's hope..... to name the chord is important to some. So they give a word, and the word is OM.

Als jongetje heerlijk gedroomt bij deze platen. Ik heb ze nu weer en echt waar heerlijke mooie songs.

Voices in the sky is een topper een heerlijk lief dromerige song....

met dwarsfluit ene citar en melotron,
niks mis mee

Bluebird, flying high
Tell me what you sing
If you could talk to me
What news would you bring
Of voices in the sky



4 en halve ster

Ommmmmmm....

De gedateerdheid vind ik hier ook een beetje een storend element. Er wordt voor Moody Blues-begrippen teveel geflirt met hippie-praktijken en dat doet wat gemaakt aan. Verder valt er echter weinig te klagen. De muziek klinkt hier ook weer sprookjesachtig, maar toch rockt het ook. En ook is deze plaat gevoelsmatig te kort.

4.

Voor de Moody Blues was dit wel een moeilijke periode.
Ze hadden in de Hayward & Lodge line-up nieuwe fans gemaakt met 'Days of the future passed' en waar moet je daarna dan mee aankomen? Het resultaat mag er zijn.
Dit is een heerlijk gevarieerde plaat. 'Ride my see saw' en 'Voices in the sky' zijn hier de belangrijkste nummers, maar het gave 'Legend of a mind' mag niet over het hoofd gezien worden.
Hoewel ik de poems van Graeme Edge mooi vind, hoor ik hier toch liever de single-versie van 'Ride my see saw', met dat aftellen aan het begin.
Met 'The best way to travel' maak je werkelijk een trip en 'Visions of paradise' en 'Om' zijn nog zweveriger.
'Dr. Livingstone, I presume' was ook het b-kantje van 'Voices in the sky'.
Helaas ontbreekt 'A simple game', het b-kantje van 'Ride my see-saw' hier, maar misschien is het een goed idee om deze single als bonus-tracks aan de track-list toe te voegen.

Dat "Were All looking for someone" in Dr. Livingstone I Presume is toch wel heel mooi.

Koop de Deluxe Edition 2CD editie en je ziet dat hij er daar bij de extra cd op staat plus een hele zooi alternatieve versies + BBC opnames.

Prima plaat, geeft een mooi tijdsbeeld.
Deze plaat heb ik vroeger grijs gedraaid, zowiezo het Moodies werk uit die periode.
Duidelijk is hier dat ze door esoterie en lsd beïnvloed waren.
Wel knap hoe je dat behalve in de teksten ook zo goed in de muziek terug hoort zoals Pieter Paal dat ook al vermeldt met 'The best Way To Travel' , 'Visions Of Paradise' en Om.
Ook 'Legend Of A Mind' en 'House Of Four Doors' zijn nogal pschychedelisch om maar zo te zeggen.
Als conceptalbum heel geslaagd, ik draai 'm soms nog wel.

Mooie opvolger van Days Of Future Passed.Dit album bevat prachtig sfeervol materiaal met zweverige ''spacey'' klanken,melodieuze pop en mooie zangpartijen.
Voordeel is hier dat zowel Hayward,Lode,Thomas en toetsenist Mike Pinder goede zangstemmen hebben.
Als geheel vind ik 'm compacer en boeiender dan zijn voorganger.
Days was fragmentarischer en nogal gevuld door het orkest.
Hier leven de leden zich uit met vaak pschydelische soundjes en smaakvol musiceren.
Zeer geslaagde plaat met veel favorieten:
Ride My See-Saw, Dr. Livingstone, Legend Of A Mind, Voices In The Sky en The Best Way To Travel.

mooi maar o zo gedateerd , de tand des tijds zeker niet doorstaan

Tja Beaster, ik wil toch even kwijt dat de muziek die de tijdgeest het best verwoord altijd het sterkst gedateerd klinkt, dat is met The Magical Mystery Tour en Sgt Pepper net zo, dat klinkt ook minder tijdloos dan bijv Revolver terwijl er niet zo gek veel tijd tussen die platen zit.
Hetzelfde geldt bijv voor Traffic; de eerste staat bol van de psychedelica en de tweede is een stuk neutraler, maar dat is inherent aan de soort muziek.
Ik vind het juist knap dat die bands die de tijdgeest in die periode het best lieten horen ook het meest experimenteerden, die doken als het ware het meeste erin.
Anderen hebben van die grensverleggende technieken ook weer kunnen profiteren.
Dus of je bent tijdloos of je neemt risico met alle gevolgen van dien voor later, ik heb daar wel respekt voor, zonder deze experimenten hadden wij nooit kunnen genieten van zulke grensverleggende muziek en ik kan er nu nog steeds zo op z'n tijd (zij het anders dan vroeger) van genieten.
Misschien had je in 1970 het album wel 5 sterren gegeven?

awel foggy , je hebt gelijk voor 90 % , en ja in de jaren 70 waren we veel jonger en kwamen er merkelijk minder albums uit dan nu , we keken ook meer uit naar een album en op vinyl was dat gelijk een relikwie die we kochtten , ja, zeer goed gezegd ,

ik waardeer dat en na een intense herbeluistering 1 ster meer !!

om nog maar van die fantastische hoezen te zwijgen , dat mis ik ook wel !!!

en niet zo'n klein beetje .

Zeker Beaster, ik mis de hoezen ook.
Wat dat betreft halen cd's het niet bij lp's en zeker die uit de genoemde periode.

Deze jongen heeft en koopt alleen maar lp's...dus whats the matter?

Als ik deze review mag geloven, staan er errors op de cd release.

Het is mij om eerlijk te zijn nog nooit opgevallen en ik ben over het algemeen best wel kritisch op dat soort zaken. Als de persoon in kwestie nou even de moeite had genomen om de exacte plek te vermelden dan hadden we het met z'n allen ff kunnen checken. Laat je er niet van af brengen om deze Deluxe editie aan te schaffen want hij is erg interessant te noemen.

Ik heb de deluxe editie en ik vind hem zeer de moeite waard, vooral de nummers What am I Doing here, King and Queen en het fraaie A Simple Game. Het album klinkt in mijn oren helemaal niet gedateerd. Wel jaren '60 muziek maar daar is niks mis mee. Frappant overigens aan deze editie is dat in tegenstelling tot de andere oudere albums van The Moody Blues deze niet in SACD surround sound is. Er staat op de hoes niks over SACD. Echter, als ik cd 1 van In Search of the Lost Chord in mijn speler doe dan leest hij SACD. Ook al staat het niet op de hoes en ook niet in het boekje, het is een SACD-stereo versie.

Nah... er hangt toch wel een behoorlijke flower power roes rond deze plaat vind ik... en dan die openende en sluitende deuren... ik ontkom toch niet aan een stempeltje "Gedateerd!".

Of je dat een plaat van inmiddels meer dan veertig jaar oud kwalijk moet nemen, is een andere discussie. Er staat hier genoeg moois op, met wat mij betreft Legend of a Mind als hoogtepunt. Van wat ik van de heren ken toch wel mijn favoriet, buiten de gewezen klassieker natuurlijk.

Dat komt omdat de surround mixen op de andere albums gebaseerd zijn op de quadrofonische mixen die ik meen in 1974 door Decca op LP zijn gezet. Mixen gemaakt door MB producer Tony Clarke overigens. Echter, het album waar voor dat toen niet is gedaan is dus deze en zodoende heeft men er denk ik toe besloten om het nu ook niet te doen. Wel grappig dat hij SACD stereo aangeeft maar ik vraag me af of er dan wel echt een hogere bitrate word afgespeeld. Ik gok dat hij gewoon de normale stereo-laag afspeelt.

Klinkt goed op sacd en voor mij het stuk met house of four doors.

Erg mooi album van The Moody Blues, maar ik ben het wel met beaster eens dat dit album wat gedateerder klinkt dan andere Moody Blues albums.

Het is een wat dromerige, sfeervolle plaat. In tegenstelling tot het orkest van Days of Future Passed is deze wat psychedelischer.

Veel uitblinkers, maar 'Legend of A Mind' (inderdaad over LSD icoon Timothy Leary) is het mooiste.

Toch nog goed genoeg voor 4 sterren.

Voor mij blijft dit een geweldig album. Was Days of Future Passed een meer klassiek album met een orkest erbij. Deze is toch meer een moderne versie (60tiger jaren) van een symphonie.

Zal hem binnenkort ook weer eens beluisteren. Vroeger een grote favoriet van mij.
Ook ik koop uitsluitend alles op LP ( en was ze ook nog met mijn Knosti! )

Volstrekt unieke band, vooral door de perfect op elkaar afgestemde mix van mellotron, breekbare zang en melancholieke songs met een hoog poëtisch gehalte.
Ik heb er persoonlijk soms moeite mee als TMB 'gedateerd' wordt genoemd, omdat er een impliciet waardeoordeel in dit woord besloten ligt (alsof een tijdperk ooit een graadmeter / criterium voor kwaliteit zou kunnen zijn).
Ok, TMB IS een band van zijn tijd, maar dat staat los van de intrinsieke kwaliteiten die ook vandaag de dag nog stand houden, getuige de hoge waardering die vooral de 7 albums vanaf DOFP (1967) krijgen op MuMe. Bij mij staan deze platen er nog regelmatig op. Met name dit album. Favoriete tracks: Ride My See-saw, Voices in the Sky en The Actor

De digitale remaster klinkt stukken beter zeg. De muziek wordt dynamischer en rijker, waardoor de gedateerdheid eerder omslaat in een ultieme sfeer.

De deluxe versie is wellicht nog beter, maar ik heb hier voldoende aan.

Vandaag eerst de LP weer eens beluisterd en daarna de geremasterde CD.
Ik kan alleen maar zeggen, dat ik nog meer ga houden van deze plaat. Vroeger bijna grijsgedraaid (ik was zelf ook een beetje een dromer in die tijd) en nu weer aan het herontdekken. De geremasterde versie klinkt inderdaad zooooo moooooi!!!!
De Lp's die ik vroeger niet had, ben ik nu weer aan het kopen zoals A question of balance en Seventh Sojourn.

Van dit album bezit ik ook de geremasterde versie met de bonustracks. Vergeleken met de voorganger is dit meer psychedelisch getint waar dat Days of Future Passed met symfonie-orkest werd opgenomen. Het klinkt hierdoor meer tijdsgebonden - sommigen spreken over gedateerd - maar compositorisch staat dit als een huis. De geluidskwaliteit is ook erg goed wellicht dankzij de remastering. Dromerig en sfeervol, wat mysterieus, zo vind ik het album klinken. De hoes vind ik ook mooi.

De tand des tijds makkelijk WEL doorstaan, wat mij betreft. Schitterende plaat van de Moodies, en duidelijk is hier gekozen voor een andere richting na Days Of Future Passed.

Wat me ook telkens weer frappeert is de prachtige stem van Justin Hayward. Luister eens naar The Actor ! Machtig mooi werkelijk.

I.m.o. zijn de MB toch min of meer één der vergeten groepen uit de 2e helft van de jaren 60. De concurrentie was groot natuurlijk, maar voor mij behoren ze tot de toppers.