The Moody Blues - In Search of the Lost Chord (1968)

Moody Blues zijn nog steeds erg bekend maar dan vanwege de klassieker Nights in White Satin. Vraag aan 10 mensen 'Noem een nummer van Moody Blues' en minstens 9 zullen Nights in White Satin antwoorden. Natuurlijk vind ik dat ook een prachtnummer maar Moody Blues hebben nog veel meer prachtige dingen uitgebracht.

Ride My See-Saw is een geweldige opener, en als je deze plaat eenmaal op hebt staan luister je hem gewoon in één keer uit. Ik heb weinig last van de gedateerdheid die hier enkele keren benoemd wordt. is dat eigenlijk ook niet een beetje de bedoeling als je naar oude(re) muziek luistert, dat je hoort dat het niet van "nu" is? ik ben te jong om de hippietijd te hebben meegemaakt, maar dit plaatje geeft me toch een beetje het gevoel dat ik er bij was.

Als geheel net iets beter dan Days.. , een echte trip.

Gedateerd of niet, deze is meer dan ok.
Alleen al om de manier hoe de nummers in elkaar overgaan.

4*

Top album. In feite hebben de Moody Blues geen echte slechte plaat gemaakt, al ging het na OCTAVE bergafwaarts

Minder orchestraal dan hun geroemde voorganger. En misschien daarom ook wel zo goed. Minder dik aangezet en meer 60s. Gedateerd vind ik deze ook zeker niet klinken. Een mooi sprookjesachtig album dat bijzonder sterk in elkaar steekt.

Magistrale harmonieuze samenzang welke de zoektocht naar het verloren akkoord als een trein doet klinken.

Deze bevalt mij ook beter dan DOFP, de komposities zijn meer op hetzelfde nivo waardoor dit album meer een eenheid is. En met House Of 4 Doors / Legend Of A Mind profileren ze zich zowaar als album-band.

In het boekje bij mijn CD staat een heel verhaal over hoe ze alle andere instrumenten dan hun eigen, waarop ze dus nog nooit een noot gespeeld hadden, hebben leren spelen voor en tijdens de opnames en wat voor problemen ze daarbij tegen kwamen. Ik vond het album al een prachtig tijdsdokument, maar na het lezen van dat verhaal vind ik het geheel nog een stuk sjarmanter.

Opmerking: bij Mike Pinder's A Simple Game (het b-kantje van Ride My See Saw) moet ik altijd denken aan I Close My Eyes And Count To Ten (bekend van Dusty Springfield). The Four Tops hebben het MB-nummer later ook nog eens gecoverd. Ik heb eens gelezen dat er een versie is met de muziek van The Moody Blues als backing track en eentje met begeleiding van Motown-studio muzikanten.
Ik vind alle MB-albums tussen 1967 en 1972 hartstikke mooi en avontuurlijk. Zowel op vinyl als CD een aantal keren opnieuw gekocht, vanwege de verbeterde geluidskwaliteit, de bonus tracks en de extra info die aanwezig is.

Topalbum en een geweldige periode.
Alles is de moeite waard wat The Moodies maakten tussen 1967 en 1972. Met deze als een absoluut hoogtepunt.
De kracht van de band lag in het sferische melanchonische aspect. Ze hebben het nooit van muzikale krachtpatserij moeten hebben.
De kracht lag voornamelijk in het geheel.
De coirtjes, de sfeer, natuurlijk de songs, maar ook het unieke eigen geluid.
Vooral Justin Hayward is door zijn stem en gitaarspel echt superherkenbaar.
Smaakvolle thema's ( die op een bepaald moment werd losgelaten) en prachtig geproduceerd.

Lp's zijn weer helemaal terug en heb sinds gisteren o.m. deze lp van de MB in bezit. Inderdaad een prachtighoes, een parel. Album moet ik nog beluisteren, maar ben erg benieuwd.
Dankzij The Moody Blues Story op 2-lp heb ik toch wel ontdekt dat ze hele fijne muziek maken en dat het eigenlijk een ondergewaardeerde band is.

The Moody Blues is 1 van de bands die de symfonische pop/rock op de kaart heeft gezet,al is het psychedelische aspect in hun muziek tijdens deze periode ook wel aanwezig.
De vorige plaat Days Of Future Passed is met de London Future Orchestra opgenomen en dat geeft het geheel een unieke sfeer.
Bands als Deep Purple, Emerson, Lake & Palmer, Yes en Procol Harum volgden.
Om toch een orchestrale tint te blijven behouden, ging Mike Pinder aan de slag met de Mellotron en die is hier hoorbaar.
Prachtplaat.
The Moodies gingen vooral voor de sfeervolle benadering.
Het vertellen van een verhaal, vaak wat melancholisch, en is nooit een band geweest die muzikaal kunst en vliegwerk uithaalde, zoals oa. E.L.P en Yes dat wel deden.
Tot 1972 is het niveau vrij constant.
Als er in 1978 een reunie tot stand komt, is de band door de tijd ingehaald.

The Moody Blues is altijd al een grote favoriet geweest geweest. Inderdaad, er is nauwelijks krachtpatserij te bespeuren bij deze band, het waren wel gewoon hele goede musici en het zijn bijna allemaal fantastische songs - zeker uit deze periode! De band (het geluid) is misschien door de tijd ingehaald, zoals van nagenoeg elke symfonische pop/rockband uit pak 'm beet 68/76, maar de liedjes zijn wat mij betreft blijvend!

Het is duidelijk eind 60's Alicia, zeker mee eens.
Maar het zou ook niet chill zijn dat alles nog actueel zou zijn.
Gelukkig niet eigenlijk.
1968 is mijn geboortejaar en via mijn zeevarende broer de Moodies leren kennen.
Die kwam na een maand of vier terug en had de knip aardig gevuld.
Hij had een luxe cassettedeck gekocht met de nodige tapes.
Ik herinner mij Floyd, Kate Bush, Queen, Supertramp en Moody Blues.
Ik was een jaar of 8 ( broer is 10 jaar ouder) en de tape The Story Of The Moody Blues ging er in als koek. Ik praat dan over 1978/ 79.
Zelfstandig verder gaan uitdiepen en zo'n beetje alles van de Moodies ontdekt.
Blijft gewoon hele mooie muziek - in ieder geval de 60's, begin 70's.
Ik luister het nog altijd graag, en neem de gedateerdheid graag voor lief.

Oh, ik ook hoor, ik zal 'gedateerdheid' in geen geval als waardeoordeel willen gebruiken. Het is eigenlijk best leuk om de tijd waarin iets tot stand is gekomen min of meer te horen en 't heeft voor mij in elk geval niet met goed of slecht te maken.

Gedateerdheid is een kwaliteitskenmerk. Tijdloosheid ook.

Alles is kwaliteit, behalve als het er niet is.

(Had net een pietsie LSD geproefd)

Eindeloze discussie. Van de meeste platen uit de voorgaande decennia hoor je gemakkelijk dat die muziek uit een voorbije tijd komt. Dat noemen we "gedateerd". Maar dat kan uiteraard wel fijne, en soms zelfs briljante muziek zijn. Die noem je dan "tijdloos". Goede muziek is gewoon van alle tijden.
Mij maakt het niet uit wanneer die dan is opgenomen.
Wat dit album betreft, het is voor mij nog steeds goed beluisterbaar, dus buiten de context van de tijd waarin het verscheen. Mijn geboortejaar ligt trouwens 20 jaar voor dat van bikkel2. Ik heb het toen het verscheen met veel plezier beluisterd, en vind het nog steeds een fijn album.

Mee eens heartofsoul. Voor alles een periode.
En het heeft ook z'n charme.
En kwaliteit is een groot goed.
Dit zit razend knap in elkaar en is nog altijd een genot om te beluisteren.

Zo ondergewaardeerd waren ze niet hoor, ze waren behoorlijk populair in die tijd met vele hit
singles.

Niks aan toe te voegen...heel goed omschreven
Dit bericht van jou krijgt van mij net als dit album ook 5*

Ik kende jarenlang eigenlijk alleen Nights In White Satin via de Top 1000 allertijden en zoveel hits hebben ze ook niet gehad in Nederland. Singer in a Rock n Roll band is die andere grote bekende hit.

Maar vergeleken met bands als The Doors, Beatles, Pink Floyd etc komt deze band er maar bekaaid vanaf is mijn beleving. Zeker als je in de 80s opgegroeid bent.

En wat dacht je van die andere .....nog grotere hit ....Question (1970)
De enigste Moody single die de no 1 positie bereikte in de toen nog Veronica Top 40
Ze hebben idd maar een stuk of 10 Top 40 noteringen gehad
Maar Moody Blues waren in hoofdzaak een (concept)album band ,de uitgebrachte singletracks die hits werden waren mooi meegenomen ,vergeleken met Floyd een nog aardig hit resultaat
Van dit album werd Voices In The Sky een bescheiden hit
De jaren erna werden tracks van dit album... als Ride My See saw en zeker Legend Of A Mind (geen hits) onvergetelijke Moody Blues Klassiekers en zo ook met tracks van de andere MoodyTopalbums
Denk aan Tuesday Afthernoon of Story In Your Eyes en .....
Zeker ook niet te vergeten het hele mooie Watching and Waiting

Question herontdekt ik via The Moody Blues Story, die ik in gecoverde versie al "kende" van Fish.

Na al jarenlang het psychadelische Ride My See-saw te kennen en de laatste twee weken regelmatig de Classic Album: MOODY BLUES - 'Days of Future Passed' te hebben geluisterd, probeerde ik Voices in the Sky eens uit. Heel mooi nummer, maar ik krijg steeds meer het idee dat een band als KEANE (uit de jaren 2003-2013) veel naar dit soort nummers moet hebben geluisterd. Bovendien hoor ik, dat THEe MAVERICKS in 1997 een beetje van Voices in the Sky sampelde, om hun hit Dance the Night Away te maken.

Dit album is ongeveer net zo goed als de voorganger: 'Days of Future Passed'.
Naast de twee hitsingles: Ride My See-saw en (het prachtige) Voices in the Sky zijn er ook het deels orkestrale House of Four Doors en het psychedelische Legend of a Mind op te vinden. De laatstgenoemde, ook soms Timothy Leary's Dead genoemd, is misschien wel het mooiste nummer op dit album. The Actor is ook een van de betere nummers.

Halfje erbij en dan zijn ze op! Ik wil deze en nog wat van The Moody Blues terug op elpee! Deze week dat nieuwe langsspeelplatenzaakje maar weer eens bezoeken!

Rock Maniac Records heeft er wel een paar in de bakken staan, Alicia. ?

Daargaikzekerevenkijkenvandeweek! JohnnyVergerFan

Daar zal je geen spijt van krijgen.Top (I!) band!!

Oh, dat weet ik wel zeker, Nico!

Ik ken de band nog wel van vroeger. The Moody Blues was een van mijn favorieten, maar doordat het vinyl op een gegeven moment was opgeruimd (eeuwig spijt), heb ik niet alle platen opnieuw aangeschaft.

Ik deed - met de intrede van de CD - al mijn 1000 albums weg.....