The Moody Blues - In Search of the Lost Chord (1968)

Moody Blues kende ik van de singles als kind en jonge tiener. In de jaren 80 kopieerde ik de meeste LPs van een vriendin, maar bekoren deed het nooit echt. De originele cassette van 'Long Distance Voyager' was eigenlijk mijn favoriet, de cd van 'Days Of Future Passed' een verplichting, maar geen echte favoriet.

4 januari 2018, Ray Thomas sterft op 76 jarige leeftijd en daardoor ga ik eens wat luisteren. Dit album is niets anders dan een revelatie, merk ik. Het zit zo goed in elkaar, de lagen prachtig aangebracht, de zang fantastisch (en soms gewaagd daar in de achtergrond), de uitwerking heel goed gedaan.

'Ride My See-Saw' kende ik uit mijn vroege jeugd van de radio en heb het nummer daarna nog vaak gehoord. Volgens mij op een cd compilatie van de band die ik ooit heb aangeschaft. Een van de twee John Lodge rockers van de band.

Tot op heden had ik altijd het idee dat de band draaide om de twee blonde voormannen, Hayward en Lodge. Dat is door het overlijden van Ray Thomas flink bijgesteld. Hij en toetsenman Mike Pinder namen zeker de helft van de composities voor hun rekening. Weer iets geleerd, maar ook dat die van Thomas mij heel erg bevallen. Een ander leuk weetje is dat de b-kand van single 'Ride My See-Saw'. A Simple Game' in 1970 een hit was voor de Four Tops. Dat lijkt toch heel ver uit elkaar te liggen.

In Search Of The Lost Chord van zomer 1968 staat nog redelijk vol met psychedelia. Daarmee kwam het album een beetje als mosterd na de maaltijd. De voormannen van de 60s, The Beatles en The Stones, namen in het voorjaar duidelijk een andere afslag. In 2018 maakt dat niet meer uit. Het album klinkt fantastisch in mijn oren en is een duidelijk voorbode van een andere stroming die al gauw populair zou worden begin jaren 70, symfonische rock. Moody Blues had daar met deze plaat al een mooie voorsprong op genomen.

Het blijft leuk, dit soort ontdekkingen kunnen doen. Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Misschien even schrikken voor wie in 1968 op een tweede Days of future passed rekende: geen gelijksoortige "leven in een dag"-romantiek, maar eerder een zoektocht naar wat je in leven zou kunnen vinden en hoe dat je blik zou kunnen verruimen. Achteraf gezien is deze plaat net zo avontuurlijk en minstens zo experimenteel, met diverse kleine (of grote) momenten waar ik nog altijd gespannen op wacht wanneer ik hem draai: de bijna hysterische slotlach van Departure, het broze intro met mellotron, bas en percussie van het eerste House of four doors, het instrumentale tussenstuk van Legend of a mind met hoofdrollen voor fluit, mellotron, slagwerk en akoestische gitaar, dat steeds herhaalde geluidje van dat scharnier dat geölied moet worden op The best way to travel, en natuurlijk dat koor zo ver weg in The actor, Justin Haywards melancholische maar niet verdrietige meesterwerk (dat ik heb aangevinkt samen met Legend of a mind en Voices in the sky – dat laatste nummer beschouw ik altijd als het broertje van Tuesday afternoon in het genre van de perfecte popsingle).
        Het enige mindere nummer van de plaat is voor mij Om: soms vind ik het wel een aardige afsluiter, soms is het me om het even, en soms vind ik het te melig en denk ik dat de plaat met een speelduur van 36 minuten beter af zou zijn geweest. Uiteindelijk maakt het niet uit, want na The actor zitten de vijf sterren toch al in de tas. En een kleine voetnoot : wie de in januari 2018 overleden Ray Thomas zou willen eren kan dat mijns inziens niet beter doen dan door In search of the lost chord te draaien, want nu ik dit album weer eens heel bewust en met volle aandacht beluister komt het me voor dat op geen enkele andere Moody Blues-plaat Thomas' fluit zó dominant en zó sfeerbepalend aanwezig is. Misschien dat iemand hem met de stopwatch in de hand op een andere plaat nóg meer meters hoort maken, maar zijn alomtegenwoordigheid op dit album en het (prachtige) stempel dat hij op vele nummers drukt geven zowel zijn werk als het album extra cachet en maken bovendien duidelijk hoezeer dit echt een groep in de betekenis van een collectief van samenwerkende en elkaar aanvullende muzikanten was.