Tin Machine - Tin Machine II (1991)

Het is vooral geen makkelijke muziek..maar echt heel slecht wordt t nergens. Bowie zijn stem betoverd de boel enigszins

Klopt het is net of alles langs elkaar heen loopt, Gabrels is behoorlijk tegendraads af en toe.

Gabrels heeft wel een eigenwijze speelstijl. Je houd ervan of niet. Maar het past wel in het geheel. Ik vind het schitterend eerlijk gezegd. Bowie doet gewoon waar ie zin in heeft en heeft lak aan alles en iedereen. Dat heeft hij altijd al gedaan dacht ik. Of hij nou een jurk aanheeft , Ziggy is ,een glad maatpak aan heeft of met Iggy Pop optreed , maakt hem niets uit, vind ie leuk. Zo ook Tin Machine. Bowie is net zo eigenwijs als Gabrels , ze passen bij elkaar of je het leuk vind of niet.

De opvolger van het titelloze debuut en waar de eersteling mij bij vlagen kon boeien is dat nu een stuk minder het geval. De flinke muur aan geluid van zijn voorganger blijft ditmaal achterwege, het rock gehalte is ook een gros minder. Wat echter opbreekt is simpelweg een gebrek aan goede composities. Het sfeervolle Amlapura gaat er met de eer vandoor, een fraaie track maar daar gaan al 4 songs aan vooraf die weinig indruk op mij maken, de rest van de plaat weet het niveau niet meer omhoog te trekken. Een magere worp van de band, maar eigenlijk van Bowie, gezien het feit dat een dergelijke grootheid automatisch een grote stempel drukt op het geheel.

Zit nu naar de vinyl versie te luisteren, staat hier ook nog ergens op een verstofte CD maar die is al ruim 30 jaar niet meer van de plank geweest. Destijds braaf aangeschaft als Bowie liefhebber maar na een paar maal draaien wel helemaal klaar mee en nooit meer aangeraakt. Nu de thin young duke niet meer onder ons is toch maar weer eens geprobeerd en waarachtig, hij valt nu een stuk beter dan destijds. De stem van Bowie is uitstekend, het gitaarwerk is ook top alleen over de ritme sectie ben ik wat minder positief. Dat klinkt wel erg dertien in een dozijn. Gooi daar de vlakke productie overheen en dan kom ik op een score van 3,5 uit. Dat had ik er 30 jaar geleden niet voor gegeven, dus de tijd heeft positief gewerkt.

Dit is zo'n plaat waarvan je weet dat het goed moet zijn door de kwaliteit van de muzikanten maar wat toch niet helemaal tot je komt. Desalnietemin wel weer groot respect voor Bowie omdat hij toch weer een hele andere kant op ging eind jaren 80 ook al kon het eigenlijk niet slechter worden na het verschrikkelijke Let's Dance Album, daar ga ik nog steeds spontaan van achteruit lopen.

Bowie wilde toen een beetje in de luwte lekker raggen in een garagerock bandje, dus wat dat betreft is de uitvoering zoals hij graag wilde. Kon hij van zijn bucketlist afstrepen, net als wat Prince deed samen met 3rdeyegirl. Alleen Prince hield het bij één album.

Vandaag de MOV lp besteld voor €9,99 bij Back2Black (dagdeal).

Ik heb mij als Bowie-liefhebber om een of andere reden nooit aan Tin Machine gewaagd. Een jaar of 2 terug de nieuwe uitvoering van Sound + Vision aangeschaft waarv ook een viertal tracks van TM op staan, en die klonken niet verkeerd.
Twee weken terug was deze gekleurde lp uitgebracht door MOV voor 10 te koop bij Back2Black en hem toen gekocht. En er ging een soort van wereld voor mij open! Want ondanks de vaak magere waarderingen voor dit album, vond ik hem juist heel sterk. Erg herkenbaar ook. Vooral de latere albums van Bowie hoor ik hier vaak op terug. En de opener zou ook zomaar een 70s song van Bowie kunnen zijn.

Dat niet iedere Bowie-fan dit album kan waarderen (zeker destijds niet als ik de verhalen zo lees), kan gebeuren, dat heeft Bowie met elk album, maar ik vind hem meer dan te pruimen.

Redelijk anders dan Tin Machine 1, met iets minder rock en iets meer subtiliteit, maar het voornaamste verschil lijkt me toch het grotere aantal missers te zijn, met name de twee nummers van Hunt Sales, You can't talk met z'n hals-over-kop-ritme, en de Roxy Music-cover die elke nuance van het origineel gedecideerd naar de prullenbak verwijst en de prachtige hobo-solo vervangt door oninteressante shredding.
        Gelukkig is de rest van het album opnieuw van hoog niveau, met het slimme You belong in rock n' roll, het prachtige Amlapura, het scherpe maar toch swingende Shopping for girls en het gedreven slotnummer als hoogtepunten, met bijna steeds inventieve gitaarpartijen en drumwerk dat bijna altijd perfect de vibe van het nummer aanvoelt. Ik kan me voorstellen dat mensen hun vraagtekens zetten bij dit uitstapje van Bowie, zéker als je hem op de binnenhoes zo bestudeerd ziet poseren met z'n bril, z'n sigaret en z'n cowboylaarzen, maar zelf ben ik met beide Tin Machine-platen heel blij, en wat mij betreft staan de beste momenten erop moeiteloos naast de hoogtepunten uit Bowie's solo-catalogus.
        Overigens zou deze CD helemaal op het einde (dus direct na Goodbye Mr Ed) nog een instrumentale "ghost track" bevatten die Hammerhead heten en 1:50 duurt, maar op mijn eigen CD duurt dat (titelloze) fragment nog geen minuut.

Heel prettig poprockalbum van Bowie en Gabriels. Laat de heren zich lekker uitleven in een hobbyprojectje. Nee, het is geen Ziggy of Heroes, maar het is zeker geen autopilot werk. Ze hebben er plezier in en slecht is het nergens.