Lou Reed - The Blue Mask (1982)

Best een mooi album, dit van ome Reed met een hergebruikte cover van Transformer.
Ditmaal getransformeerd naar een blauw hoofd -the blue mask- .

Open, intiem, afstandelijk en knetter hard.
Dat zijn termen om dit album te beschrijven.
Misschien komt het er gewoon op neer dat Lou hier aantoond ook gewoon een man te zijn, van vlees en bloed.
Van alcohol problemen en angst naar verdriet, al liggen ze niet ver uit elkaar en worden ze wellicht aanelkaar gekoppelt als ketting reactie.

De titeltrack is knetter hard en doet de trommelvliezen bijna scheuren, wat een geweld tussen al die (vrij) ingetogen nummers.

Voor mij is dit The Blue Mask een meevaller. Het is een album vol afwisseling en met pakkende teksten uit het leven van Lou Reed. En daar was van alles gebeurd, kan je wel zeggen. Het resulteert in prima rocksongs en een paar goede meer rustige nummers. Alleen The Day John Kennedy Died vind ik net wat minder (passen op de plaat).

Er wordt erg goed gespeeld en Lou Reed is behoorlijk bij stem en dat na al zijn verslavingen. Favoriete nummers van mij zijn allereerst de ijzersterke rocksongs The Gun, The Blue Mask & Waves Of Fear. Het rustiger My House en Women mogen er ook zijn, net als Heavenly Arms. Alweer een prima plaat van ome Lou.

Wat een wederopstanding! Toen deze prachtplaat uitkwam werd Lou omschreven als saaie, brave huisvader, maar in de titelsong, Waves Of Fear en The Gun jaagt hij de luisteraar de stuipen op het lijf. Schitterend gitaarwerk ook van Reed en de tragisch jong overleden Robert Quine (check: Blank Generation van Richard Hell & The Voidoids met geniaal tegendraads gitaarwerk van Quine).