Lou Reed - The Blue Mask (1982)

Redelijke anonieme cd van Lou Reed, maar er staan toch aardig goeie nummers op met sterke teksten, waaronder Underneath the Bottle en het titelnummer.

en My House? over de dood van de dichter Delmore Schwartz zijn eerste mentor? dat is toch niet anoniem?

Mijn lievelingsplaat van Lou Reed. Eenvoudig geinstrumenteerd, puur, sterke songs (behalve The Heroine). The Gun, Women, Average Guy en The Day John Kennedy Died behoren tot mijn favorieten.

Speelde vroeger gitaar (nog wel af en toe) en ik wou met een maatje 'Waves Of Fear' spelen.
Wegens afwezigheid van Internet toendertijd met ''hardware Blocknote'' en cassette recorder de tekst overgepend.
De volgende avond werd ik naar de woonkamer geroepen door mn ouders, ze hadden namelijk de tekst gelezen en die arme pa en ma dachten dat het een van mn eigen teksten was. lol
''Gaat het wel goed met je jongen''
zat ik bijna zelf in een inrichting, hahahaha
Het bewijs van de overtuigingskracht van zijn teksten

Anoniem?

My House - gaat over Lou's relatie met Delmore Schwarz
Women - gaat over Lou's liefde voor het vrouwelijk geslacht
Underneath the Bottle - Gaat over zijn -op dat moment net overwonnen - alcoholverslaving
Waves of Fear - gaat over zijn paranoia-aanvallen
The Day John Kennedy Died - een herinnering over het moment en waar hij was toen hij hoorde dat JFK was vermoord (in een bar)
Heavenly Arms - Een lofzang op zijn toenmalige vrouw

Hoe persoonlijk wilt u het hebben.

Schitterend album met zowel subtiele songs al rockende nummers met knetterend gitaarwerk.

Samen met New Sensations het enige studio album van Lou Reed dat ik niet heb

Heb hem dan toch eindelijk te pakken gekregen! Toch wel éen van zijn betere. Vooral Waves Of Fear is enorm goed!

4 sterren had ik hier staan, maar nog geen berichtje. Dit is een schitterende comeback van Lou Reed, hoewel ik alle voorgaande platen ook het beluisteren waard vind. Instrumentaal klinkt het zeer spontaan (geen overdubs gebruikt) en de teksten zijn over het algemeen ook sterk. Eén van Reed's sterkste albums.

De gitaar uit de linkerspeaker is trouwens van Robert Quine, de rechter is van Reed.

Dit minder bekend Lou Reed-album heb ik op de kop kunnen tikken. Een sterk album met prima, persoonlijke teksten en goed gezongen ook. Veel afwisseling met zowel rocknummers met ronkende gitaren als rustige, meer ingetogen nummers. "My House" maar vooral "The Day John Kennedy Died" en "Heavenly Arms" vind ik schitterend. Zeker een album dat je blindelings mag aanschaffen (naast de obligate albums "Transformer", "Berlin" en "New York").

@judgepaddy: Prachtige anekdote.

Dit vind ik Reed's beste. Deze plaat legt de zenuwen bloot.
Ook muzikaal prachtig: de fretlloze bas, de zenuwgitaar van Robert Quine, de zang van Lou (op geen enkele plaat zingt hij als hier).
In mijn top 10 aller tijden, ondanks het vreselijke Heavenly Arms.

Robert Quine
Ook Blank generation van Richard Hell stuwt hij tot zo een grote hoogte dat die plaat van mij de volle mep krijgt.
Wat een gitarist!!!
Favoriet??? Waves of fear, wauw!!

Ongelovelijk dat dit tot het beste werk genoemd word van Reed. Mijn mening is dat er maar 2 goede songs op staan. Tussen 1976(coney island babe) en 1988(New York) heeft hij eigenlijk geen echt goede plaat gemaakt. Hij had tijd nodig om te veranderen van drugsverslaafde naar een nieuwe vorm van liedjesmaker. Het niveau van begin jaren zeventig heeft hij nooit echt meer bereikt. New York b.v. is daarentegen wel een hele goede c.d., prachtig hoe hij zijn observaties op muziek zet.
Op 'the blue mask' omringt hij zich wel door goede muzikanten, maar hij (her)gebruikt veel bekende akkoorden, waardoor het lijkt of hij b.v. Sweet Jane inzet.
Maar meningen en smaken mogen natuurlijk verschillen.
Groet,

Paul.

Supergoed album. Grijsgedraaid. Na VU beste die hij gemaakt heeft.

Mee eens, een erg sterk album van Reed en ook best onderschat denk ik dan.
Transformer, Berlin, New York en Magic and Loss heb ik dan nog een halfje hoger staan.

Best een mooi album, dit van ome Reed met een hergebruikte cover van Transformer.
Ditmaal getransformeerd naar een blauw hoofd -the blue mask- .

Open, intiem, afstandelijk en knetter hard.
Dat zijn termen om dit album te beschrijven.
Misschien komt het er gewoon op neer dat Lou hier aantoond ook gewoon een man te zijn, van vlees en bloed.
Van alcohol problemen en angst naar verdriet, al liggen ze niet ver uit elkaar en worden ze wellicht aanelkaar gekoppelt als ketting reactie.

De titeltrack is knetter hard en doet de trommelvliezen bijna scheuren, wat een geweld tussen al die (vrij) ingetogen nummers.

Mooi, sober en persoonlijk album van Lou Reed. Het masker gaat af. Geen cynische pose maar eerlijk en zonder opsmuk. De gitaar van Quine weeft de de kleur en de patronen en maakt het album tot een samenhangend geheel. Na New York mijn favoriet.

Het eerste album dat de aanvallen van het lelijke, pompende basgeluid van Fernando Saunders moest doorstaan, en dat ook nog redelijk deed vanwege een aantal sterke songs. Blijkbaar heeft iedereen hier verschillende favorieten. Ik vind The Blue Mask (met ruig gitaarwerk dat we sind I Heard Her Call My Name haast niet meer hoorden), My House, The Gun schitterende nummers. Average Guy vind ik ver beneden de middelmaat, en ook de rechttoe-rechtaan Underbeath the bottle en Waves of Fear doen mij weinig.
Na dit album ging het echt een paar jaar bergafwaarts - deze plaat heeft echt nog nummers die de moeite waard zijn.

Halfje erbij voor The Blue Mask. Op momenten klinkt het alsof je naar een (iets rustiger) New York luistert, vooral als Lou niet probeert te zingen. Op momenten dat hij wel probeert te zingen gaat het namelijk een beetje fout op deze plaat. My House, The Heroine, niet best. Maar de trits Women t/m The Blue Mask had zo op New York gekund. Toppertje in het oeuvre van Lou Reed. Ech wel.

Fantasties!!

Oh ja,
Kende deze nog niet. wel eens gehoord bij een ander maar zelf.....
Top plaat. Hoort zeker bij het betere Lou Reed werk.

Geweldige plaat dit!!

Mooi verhaal
En misschien maar goed dat jullie The Heroin niet speelden

Waves of Fear is fantastisch. Lou Reed op zijn rockende best!

Mooie plaat van Lou Reed, uit de tijd dat zijn platen nauwelijks meer publiek hadden en heel weinig aandacht kregen. Begin Jaren 80, oude helden moesten plaats maken voor de vaak gelikte Jaren 80.
Gelukkig bleef Lou Reed helemaal zichzelf, trok zich weinig aan van gladde productie waar veel generatiegenoten in meegingen.
Waar heel veel Jaren 80 platen zwaar achterhaald klinken is daar op the Blue mask nog geen sprake van, tijdloos.
Niet zijn beste, wel een hele frisse en energieke Lou Reed.

De platen hierna niet gehoord?

Nooit!!
Tussen The Bells en New York gaapt er een luistergat van 10 jaar.
The Blue mask?, mijn nieuwsgierigheid en hernieuwde interesse in Lou reed is weer aangewakkerd na het lezen van een autobiografie over zijn leven.

Voor mij is dit The Blue Mask een meevaller. Het is een album vol afwisseling en met pakkende teksten uit het leven van Lou Reed. En daar was van alles gebeurd, kan je wel zeggen. Het resulteert in prima rocksongs en een paar goede meer rustige nummers. Alleen The Day John Kennedy Died vind ik net wat minder (passen op de plaat).

Er wordt erg goed gespeeld en Lou Reed is behoorlijk bij stem en dat na al zijn verslavingen. Favoriete nummers van mij zijn allereerst de ijzersterke rocksongs The Gun, The Blue Mask & Waves Of Fear. Het rustiger My House en Women mogen er ook zijn, net als Heavenly Arms. Alweer een prima plaat van ome Lou.

Is dat de remix?

Dat is nadat je een pilletje hebt genomen. Je gaat van Waves Of Fear naar Waves on Air...