Moss - Never Be Scared / Don't Be a Hero (2009)

Getriggerd door het leuke I Like The Chemistry op Kink. Te beluisteren op de luisterpaal.

Goede plaat. Heel anders dan het fantastische debuut maar vooralsnog wel 4* waard.

Wat een leuke plaat is dit zeg!! Staan een aantal heerlijke nummers op (Apparatus The comfort)
Een nummers als Angry Young Man zou zo op een plaat van Band of Horses kunnen staan.

Lekkere feel good plaat

Ga ook zeker hun eerste plaat eens luisteren

Ben het album op de luisterpaal aan het beluisteren. Zo nu en dan hoor ik Fleet Foxes 'invloeden' er door heen klinken, wat mooi is.

Van het begin tot het einde een hele beste plaat! Ik zou zeggen: Moke, eat your heart out! Ben benieuwd of dit de definitieve doorbraak zal zijn en dat ze ook de grotere festivals zullen aandoen...

lekker luisterpalen deze schijf. Excelsior heeft weer wat leuks en kwalitatiefs in de schappen. Band of Horses -achtig. Goed te pruimen.

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we door het platenlabel Excelsior getrakteerd werden op allerlei frisse popbandjes uit de Lage Landen waar we zo heerlijk chauvinistisch van konden raken. Maar inmiddels zijn Daryll-Ann, Caesar en Johan allemaal ter ziele. Gelukkig hebben we Moss nog, de band die twee jaar geleden opzien baarde met hun debuut The Long Way Back en nu terug is met het vervolg Never Be Scared / Don't Be A Hero. In veel recensies van die nieuwe plaat zal de nadruk wel worden gelegd op de verschillen met de voorganger. Het zijn inderdaad twee nogal anders klinkende platen. The Long Way Back was een pure liedjes-klassieker in de gouden traditie van The Beatles, The Byrds, Neil Young en Elliott Smith. Never Be Scared / Don't Be A Hero is minder in-your-face en werkt onderhuidser. Er zijn subtiele invloeden uit psychedelica, wereldmuziek en electronica op terug te horen. Al met al, er zou kunnen worden gesproken van een 'moeilijke tweede'. Oftewel, de bekende regel in de popmuziek dat de spontaniteit en onbevangen energie van een debuut meestal worden ingeruild voor doordachte articiteit op een tweede plaat. Maar ik wil graag benadrukken dat Never Be Scared... wat betreft sterke pop-melodieën en emotionele urgentie zeker niet onderdoet voor The Long Way Back. Tussen beide albums zijn uiteindelijk ook veel meer overeenkomsten dan verschillen aan te wijzen. Marien Dorleijn's zang bijvoorbeeld, toch het meest in het oor springende element van de band, is nog steeds betoverend warm en van een ongekend bereik. Er zat altijd al een prachtig randje in die perfecte stem, maar hij lijkt er nu meer mee te durven dan voorheen. Zo doet het overslaan in Angry Young Man zeer Lennon-esque aan en is tranentrekkend mooi. Wat mij betreft mag dat op een derde album nog wel veel en veel meer; ik houd daar nu eenmaal van. Nu is het soms nog net iets te beschaafd naar mijn smaak. Ook de samenzang met de andere drie bandleden (gitarist Bob Gibson, bassist Jasper Verhulst en drummer Finn Kruyning) is een belangrijk element in de sound van deze band en de vocale harmonieën op dit album zijn weer belachelijk goed, zoals bijvoorbeeld op het epische einde van het spannende The Brick Moon te horen valt. Het grootste verschil met The Long Way Back is toch wel de structuur van de songs. Er staan een paar echte 'songs-songs' op die zo op die plaat gepast zouden hebben (I Like The Chemistry, The Comfort), maar ook bijzondere geluidsexperimenten (het Revolution 9-einde van Don't Be A Hero, de afsluitende horror-hymne Sing Along) en een paar zwaar-atmosferische tracks (het Brian Eno-achtige Apparatus, de shoegaze van Silent Hill). Of er met de Simon in de titel I Apologize (Dear Simon) naar Paul Simon gerefereerd wordt, daar kunnen we slechts naar gissen, maar met het Afrikaans aandoende ritme zou dit nummer op diens Graceland zeker niet hebben misstaan. Al met al is deze tweede plaat van Moss dus een zeer afwisselend geheel geworden, met een prachtig geluid vol details en liedjes die in je hoofd rond gaan spoken. Een plaat ook die per luisterbeurt meer van zichzelf weggeeft en daardoor blijft intrigeren. Moss ving het gat van al die verdwenen toffe Nederlandse bandjes al erg goed op, maar met Never Be Scared / Don't Be A Hero laat dit viertal uit Amsterdam de herinneringen aan die bandjes vaak zelfs verbleken! Met Moss kunnen we tenminste weer oorlogen gaan winnen.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Zo, dit klinkt echt heel sterk de eerste luisterbeurten.

Ik kan echt niet wachten tot ik maandag weer bij mijn kamer kom en dat de LP-versie van deze popparel op de mat ligt. De stem van Marien klinkt echt heel goed. Er is wederom weer flink wat reverb op de zang gezet waardoor de uithalen van Marien lekker blijven hangen. Favorieten van deze plaat zijn: I Like The Chemistry, The Comfort, Angry Young Man, New Arms en Silent Hill. Dit album gaat absoluut een plekje krijgen in mijn top 10 van 2009.

Ik moet om de een of andere reden (de zang wellicht) vooral denken aan Simmer. Uit de Excelsior-beginjaren.

Er zijn beroerdere vergelijkingen denkbaar.

Plaat van het jaar. Period

Wat is Apparatus toch goed opgebouwd! Halfje erbij...

De LP is gearriveerd. Wat vertraagd omdat excelsior door haar platenvoorraad heen was. Dat betekent veel goeds. Zoals ik al eerder heb gepost is het echt een parel van een plaat. Waar het eerste album eind jaren '60/begin jaren '70 deed herleven, zo ligt de inspiratie voor dit album meer eind jaren '70/begin '80 met soundscapes en experimenten. Overigens wordt het nergens een imitatie. Dat Moss tot veel in staat is was door The Long Way Back duidelijk. Alleen waren ze niet bij veel mensen bekend maar hopelijk zet dit album Moss op de kaart, dat verdienen ze.

Kennen jullie The Secret Love Parade al? Zij staan 10 oktober in het voorprogramma van Moss, is ook erg mooi: The Secret Love Parade - The Secret Love Parade (2009)

Vandaag een kleine openbaring gehad.
Mijn kortzichtige overtuiging dat het enige dat Nederland muzikaal te bieden heeft uit Spinvis en Johan bestaat en verder niks om het lijf heeft is hard omvergeworpen.
Na een beluistering van dit album op de luisterpaal heb ik hem meteen gekocht op Itunes, daarna ben ik ook meteen Awkward I en Anne Soldaat op het spoor gekomen.
God, wat een schande dat ik nooit heb geweten dat er hier dergelijk muzikaal talent rondloopt.

Awkward I is inderdaad ook erg goed. Luister dan ook zeker eens het debuut van Moss. In de recensies van NBS/DBAH wordt dat album nog wel eens ten onrecht afgescheept als saai en stoffig. Nederland heeft op muzikaal gebied juist heel veel te bieden. Zoals het al eerder genoemde The Secret Love Parade en Lola Kite (waar de bassist van Moss, Jasper Verhulst, ook in speelt).

Ik zou eens gaan kijken.
Bedankt voor de tips.

Probeer bijv. ook eens Kane - werkelijk fantastisch!

Dit klinkt allemaal bijzonder aanstekelijk inderdaad. Terwijl half alternatief Nederland achter De Staat aanhuppelt, is Moss het echte prijsbeest van Excelsior. Mooie liedjes, knappe subtiele composities, fijne zang.

Ze doen me zelfs een beetje denken aan bands als The Shins en Vampire Weekend, maar dan wel met een eigen geluid. Zal het debuut ook eens opzoeken.

zeker de leukste thuis

Geachte enthousiasmerende dames en heren, door uw louter positieve commentaar over dit album een poging gewaagd.....Geweldig. Dank u.

Ik raak maar niet uitgeluisterd, wat een fantastische plaat.
Zulke worden niet vaak gemaakt.

De beste cd van Nederlandse bodem van dit jaar? Kan iemand mij van het tegendeel overtuigen?

Persoonlijk ga ik voor deze:

Suimasen - Stay (2009)

De spoeling is wel een beetje dun, maar het jaar is nog niet afgelopen he

Wat vind je dan van Moss, Doc? Ik zie dat je nog niet gestemd hebt...

Eerlijk gezegd ben ik er nog niet zeker van of het al tijd is voor een stem.
Ik merk dat deze muziek niet helemaal mijn straatje is. Nou hoeft dat ook niet direct, maar ik vermoed wel dat het daardoor wat meer tijd vergt voordat ik het op waarde kan schatten. En aangezien ik er tot nu toe alleen positieve berichten over lees, lijkt het me de moeite waard om die tijd ook te nemen. Die stem hou je bij deze nog te goed, en wie weet vind ik het aan het eind van dit jaar wel de beste cd van Nederlandse bodem.
Dat zou toch prachtig zijn.
(The Comfort vond ik trouwens wel direct een erg goed nummer)

Suimasen nu aan het beluisteren. Wel een goede tip want ik had er nog nooit van gehoord. Het is inderdaad behoorlijk andere muziek. Het rockt meer, is meer grunge-achtig. Andere 'tak van sport' zeg maar...

Voor mij heeft Moss nog steeds een streepje voor omdat de nummers afzonderlijk meer overtuigen. Ze zijn meteen herkenbaar en het stemgeluid van de zanger vind ik tot nu toe een stukje prettiger. Ook de combinatie van enerzijds het harmonieuze jaren-zestig-geluid, de psychedelische invloeden en anderzijds de strakke jaren-tachtig-basis. Daarnaast sluit de band knap aan bij trends van de laatste jaren zonder overigens een eigen identiteit te verliezen.

@Doc, ik denk dat je New Arms ook wel een goed nummer vindt gezien je voorkeur voor Suimasen...

Bedankt voor de tip.
Heb inderdaad wel zo mijn voorkeuren wat betreft nummers op dit album.
Ik hoop eigenlijk dat het een beetje dezelfde kant op gaat als wat me ook bij Band of Horses overkwam. (waar dit nog wel eens mee vergeleken wordt)
In het begin vond ik het niet direct wat, maar ben achteraf wel blij dat ik het niet direct heb opgegeven. Want nu heb ik er nog steeds veel plezier van.

Met afstand! En meteen ook van diverse buitenlandse bodems!

Voor de beste cd van Nederlandse bodem twijfel ik nog erg tussen deze van Moss en het album van awkward i. Beiden erg goed en zeker beter dan vele buitenlandse bands.