Moss - Never Be Scared / Don't Be a Hero (2009)

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we door het platenlabel Excelsior getrakteerd werden op allerlei frisse popbandjes uit de Lage Landen waar we zo heerlijk chauvinistisch van konden raken. Maar inmiddels zijn Daryll-Ann, Caesar en Johan allemaal ter ziele. Gelukkig hebben we Moss nog, de band die twee jaar geleden opzien baarde met hun debuut The Long Way Back en nu terug is met het vervolg Never Be Scared / Don't Be A Hero. In veel recensies van die nieuwe plaat zal de nadruk wel worden gelegd op de verschillen met de voorganger. Het zijn inderdaad twee nogal anders klinkende platen. The Long Way Back was een pure liedjes-klassieker in de gouden traditie van The Beatles, The Byrds, Neil Young en Elliott Smith. Never Be Scared / Don't Be A Hero is minder in-your-face en werkt onderhuidser. Er zijn subtiele invloeden uit psychedelica, wereldmuziek en electronica op terug te horen. Al met al, er zou kunnen worden gesproken van een 'moeilijke tweede'. Oftewel, de bekende regel in de popmuziek dat de spontaniteit en onbevangen energie van een debuut meestal worden ingeruild voor doordachte articiteit op een tweede plaat. Maar ik wil graag benadrukken dat Never Be Scared... wat betreft sterke pop-melodieën en emotionele urgentie zeker niet onderdoet voor The Long Way Back. Tussen beide albums zijn uiteindelijk ook veel meer overeenkomsten dan verschillen aan te wijzen. Marien Dorleijn's zang bijvoorbeeld, toch het meest in het oor springende element van de band, is nog steeds betoverend warm en van een ongekend bereik. Er zat altijd al een prachtig randje in die perfecte stem, maar hij lijkt er nu meer mee te durven dan voorheen. Zo doet het overslaan in Angry Young Man zeer Lennon-esque aan en is tranentrekkend mooi. Wat mij betreft mag dat op een derde album nog wel veel en veel meer; ik houd daar nu eenmaal van. Nu is het soms nog net iets te beschaafd naar mijn smaak. Ook de samenzang met de andere drie bandleden (gitarist Bob Gibson, bassist Jasper Verhulst en drummer Finn Kruyning) is een belangrijk element in de sound van deze band en de vocale harmonieën op dit album zijn weer belachelijk goed, zoals bijvoorbeeld op het epische einde van het spannende The Brick Moon te horen valt. Het grootste verschil met The Long Way Back is toch wel de structuur van de songs. Er staan een paar echte 'songs-songs' op die zo op die plaat gepast zouden hebben (I Like The Chemistry, The Comfort), maar ook bijzondere geluidsexperimenten (het Revolution 9-einde van Don't Be A Hero, de afsluitende horror-hymne Sing Along) en een paar zwaar-atmosferische tracks (het Brian Eno-achtige Apparatus, de shoegaze van Silent Hill). Of er met de Simon in de titel I Apologize (Dear Simon) naar Paul Simon gerefereerd wordt, daar kunnen we slechts naar gissen, maar met het Afrikaans aandoende ritme zou dit nummer op diens Graceland zeker niet hebben misstaan. Al met al is deze tweede plaat van Moss dus een zeer afwisselend geheel geworden, met een prachtig geluid vol details en liedjes die in je hoofd rond gaan spoken. Een plaat ook die per luisterbeurt meer van zichzelf weggeeft en daardoor blijft intrigeren. Moss ving het gat van al die verdwenen toffe Nederlandse bandjes al erg goed op, maar met Never Be Scared / Don't Be A Hero laat dit viertal uit Amsterdam de herinneringen aan die bandjes vaak zelfs verbleken! Met Moss kunnen we tenminste weer oorlogen gaan winnen.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Ook voor mij geldt dat ik sinds lang niet meer zo enthousiast ben geweest over een Nederlandse band. De Dijk met Brussel volgens mij, dat is toch even geleden.

Waar zit 't 'm in? Vooral omdat we naar mooi gecomponeerde liedjes zitten te luisteren. Het voorbeeld op deze plaat van wat je normaal krijgt bij Nederlandse bands is de titeltrack Don't Be a Hero. Klinkt best leuk, maar meer ook niet: het is vrij oppervlakkige pop. Een beetje zoals Johan 4 klonk en mij tegenviel.
De meeste andere nummers op deze cd zitten echter heel wat minder simpel in elkaar en sommige zijn gewoon erg goed. Favorieten zijn I Like the Chemistry, Angry Young Man, I Apoligise & New Arms.

Ook de uitvoering is goed. De zangstem is mooi, maar ik vind vooral de gitaren erg sterk op dit album Je kan dat bijvoorbeeld goed horen op The Brick Moon, nog een fraaie track trouwens. Die wordt weer gevolgd door Silent Hill: een heel stemmig nummer en een sterke afsluiting van dit album. Erg mooi hoor allemaal!
Dit album is ook nog eens een groeier. In eerste instantie leek mij de waardering van meer dan 4,0* gemiddeld wel erg hoog, maar na een aantal keren draaien neig ik ook naar 4,5*.

Eigenlijk zou ik Moss moeten wantrouwen. Laten we even nalopen: gitaargericht, lievelingetjes van de pers (‘beste Nederpopplaat van 2009’, zulke dingen), het heeft zeker iets hips en het is allemaal erg indiepopperig. Moss liet ik netjes links liggen in 2009, maar toen 2012 een weinig interessant jaar qua releases leek te worden heb ik via Spotify (o, als ik dat toch had gehad in 2009) opvolger Ornaments beluisterd.

Met dank aan het synthesizergerichtere Ornaments ben ik toch aan Don’t Be Scared/Never Be a Hero begonnen. De inventiviteit die mij op Moss’ derde worp beviel blijkt hier ook terug te vinden, ondanks de aanwezigheid van wat lichtere, inderdaad behoorlijk indiepopperige liedjes als ‘Angry Young Man’ en ‘Never Be a Hero’, die ik toch wel erg aan de lichte kant vind. Toch komt men een aantal keer hitgevoelig, lichtvoetig en toch sterk uit de hoek; de singles ‘I Apologize’, ‘The Comfort’ en het erg Pulpachtige ‘I Like the Chemistry’ (het enige dat nog mist is Jarvis Cocker zelve) zijn gewoon verdomd goede nummers. En stiekem zit er vaak nog ergens een synthesizer onder ook.

Mijn liefde voor perfecte popliedjes, overgehouden aan een zeer geregelde inname van Blur sinds ik een jaar of dertien, veertien was, is recentelijk wat meer naar achteren geschoven door mijn behoefte aan wat stemmiger werk. Daarom is het ook zo fijn dat juist die nummers sterker uit de hoek komen op dit album: ‘Apparatos’ is van bedwelmende voorloper op Ornaments-nummers als 'Tiny Love', of eigenlijk ook de koers van dat derde Moss-album in het algemeen. Daarnaast is het drieluik ‘New Arms’/‘The Brick Moon’/‘Silent Hill’ zeer geslaagd; indringend, knap opgebouwd en ook gewoon heel mooi. Het zijn dit soort nummers die nog meer dan de popkant Moss’ inventiviteit laten zien, maar over de gehele linie is dit gewoon een goed gelukte plaat.

"Never Be Scared/Don't Be a Hero" is een fraai popalbum als je het mij vraagt. Niet direct het soort muziek waar ik veel naar luister. Ik hou meer van de wat traditionelere muziek als blues en roots, maar Moss laat op "Never Be Scared/Don't Be a Hero" een mooi palet aan geluidsklanken horen. Melodieus en er heerst een soort mysterieuze sfeer dat mij als luisteraar in ieder geval geboeid houdt. Dus ondanks dat deze muziek wat verder van me afstaat, qua smaak, vind ik "Never Be Scared/Don't Be a Hero" behoorlijk genietbaar.