Nits - Strawberry Wood (2009)

Patrick kennende denk ik eerlijk gezegd niet dat Moke hem zou smaken. Marike Jager en Lucky Fonz III ken ik verder niet goed genoeg om erover te oordelen.

Wisten jullie trouwens dat Nick In The House of John over Nick Drake in het huis van John Lennon gaat? Henk vertelde daar een heel verhaal over bij het concert, dat Nick Drake een vriend van John Lennon kende, die ook een vriend van hem was, en dat die persoon tijdelijk op het huis van John Lennon mocht passen, en hij Nick Drake een keertje daar mee naartoe nam. Of het echt waar is, geen idee. Maar toch leuk.

leuk nits plaatje , tanx patje , maar na een paar beluisteringen heb ik toch het gevoel van , vroeger al beter werk van hen gehoord , de inspiratie is een beetje zoek , nee , geef mij maar de plaatjes zoals ting , hat , wool enz...

Pareltjes op dit album zijn: Tannenbaum, The Hours, Hawelka en Distance. Erg goed Nits album.

De hoes van dit Strawberry Wood belooft m.i. ook wat. De kleuren, bomen en subtiel achter die bomen de heren van Nits. Ik verwacht dan ook niet al te veel poes pas, maar luisterliedjes met melodie die warm klinken als ware het vers brood uit de oven.
Daar word ik grotendeels toch wel in tegemoetgekomen, in mijn beleving dan. Het album bevat 12 'kleine' luisterliedjes die zich makkelijk aan je voorstellen. De stem van Hofstede is wat ruwer geworden en de artie fartie blijft grotendeels achterwege.
Mooie plaat, waarmee ze bewijzen nog steeds een van de beste bands uit dit landje te zijn.

Mooie plaat van De Nits, beetje sfeervol en bevat lekkere nummers *4.0

De laatste tijd ben ik aan het struinen door het oeuvre van The Nits. Hofstede en zijn mannen kunnen mij nooit een album lang boeien. Dat heeft te maken met de wisselvalligheid van het songmateriaal, het kunstzinnige karakter en de stem van Hofstede die weliswaar niet slecht is maar ook niet een album lang intrigeert. Desalniettemin vormt The Nits een band die wat mij betreft op meer internationale erkenning had mogen rekenen, het compromisloze karakter, het opzoeken en uitrekken van de grenzen heeft heel wat mooie pareltjes opgeleverd. Vreemd genoeg maken de nummers waarbij de heren het zoeken in 'dragende' melodieën, fijne samenzang en pakkende refreinen de meeste indruk op mij. Zo komt de voorliefde voor The Beatles duidelijk boven drijven op dit schijfje en laat dat direct een van de sterkste troeven zijn die de mannen uitspelen op Strawberry Wood. Opener Hawelka vormt in mijn ogen een van de beste songs die Hofstede ooit heeft geschreven, zelden zo'n simpel refrein gehoord dat zo raak schiet. Distance, The Hours en Tannenbaum vormen de overige ijzersterke songs op deze worp. Helaas speelt op den duur het euvel op wat The Nits wel vaker parten speelt, een heel album lang blijven boeien. Nick In the House of John, Now of Jisp klinken dan weer vluchtig en wisselvallig en dat is jammer. Strawberry Wood bijft echter ruim aan de goede kant van de streep, het talent en de artistieke invulling van veel platen van The Nits blijft bewonderenswaardig.