Nits - Strawberry Wood (2009)

Hier kijk ik naar uit. De vorige plaat van de mannen was prachtig (eigenlijk bijna alles wel van de Nits maar goed). Aangezien de Nits groot fan zijn van de Beatles zou het me niets verbazen als de titel een combi is van twee erg bekende Beatles liedjes.

ik ook !!

Album inmiddels drie keer geluisterd (7-10 gekocht bij het concert in Den Haag). Het is een plaat die op het eerste gehoor 'simpel' klinkt, maar gaande weg meer lagen laat horen. Hofstede heeft nog nooit zoveel als Lennon geklonken. Veel koortjes (allemaal Hofstede overigens). Kortom, zeer Beatlesque. Tannenbaum, Jisp zijn top! Now (Stips nummer) wat minder....
@Vigil: stukje tekst: ' Strawberry Wood/Norwegian Fields....

Kijk eens aan

Strawberry Wood is een prachtige plaat, die zoals webrob al meldde, steeds beter wordt hoe vaker je hem hoort. Hij is een goede mix tussen het overwegend kalme Les nuits uit 2005 en het levendige Doing the Dishes uit 2008.

Robert Jan Stips zijn subtiele bijdragen geven deze plaat een uniek karakter. Drummer Rob Kloet laat horen dat het niet nodig is om grof geweld te gebruiken om nummers kracht te geven, juist zijn gebruik van rust en zactere geluiden is een enorm belangrijk ingredient van Nits muziek. Maar het is vooral de zang van Henk Hofstede die het hoogtepunt van de plaat is; Strawberry Wood bevat zijn beste vocalen ooit.

Gisteren Strawberry Wood gekocht. Op basis van de voorstukjes was ik bang dat het tegen zou vallen na het geweldige Doing the Dishes, maar het is inderdaad een plaat die je een paar keer draaien moet en elke keer beter wordt. Kijk alweer erg uit naar hun komende tour.

En schitterende hertstplaat. van de Nits. De voor mijn oren te Amerikaanse sound van GTD wordt gelukkig niet voortgezet. Het zijn stuk voor stuk kleine juweeltjes, die in een sfeer van melancholie, rust uitstralen en waarin harmonieuze achtergrondkoortjes opvallen.

Plaat begint goed maar kakt de 2e helft wat in. Misschien nog een paar luisterbeurten nodig? Wel weer een aanvulling op het toch al imposante oeuvre van deze sympathieke band.

Berichten over de Nits discografie verplaatst naar Nits

Heel aardig album dat qua stijl lijkt op de albums van Ocean Colour Scene.
Rustige, enigzins epische nummers met hier en daar een leuke verrassing.
Hawelka en Tannenbaum kunnen zonder twijfel op de volgende best-of.

Het lijkt wel alsof ik de enige ben die voorganger Doing The Dishes maar niets vond. Het album werd juichend ontvangen, maar ik zag het meer als een krampachtige poging weer jong te klinken. Jammer. Strawberry Wood is gelukkig weer typisch Nits: geen hoog tempo, maar wel mooi en uit duizenden herkenbaar. Knappe plaat met Index of First Lines als hoogtepunt.

Eindelijk weer een Nits album met goede ingetogen songs. Een beetje het geluid van eind jaren `80. Sobere begeleiding en de stem van Hofstede doet het goed bij mij. Zoals pukster al zegt, heel herkenbaar.
Ik vind het geen mega geweldig Nits album, maar hij is gewoon goed en luistert lekker weg.

Plaat begint me steeds meer te bekoren al vergt dat liedje met die zwarte rok wat incasseringsvermogen. Met Departure lijkt Hofstede zijn eigen She's Leaving Home te hebben gemaakt. Knap werk!

Op dit moment zit ik te luisteren naar het radioprogramma 'Opium' waarin The Nits live enkele nummers van dit album ten gehore brengen. Dit maakt mij dus wel nieuwsgierig.

Nits: vertrouwd in nieuwe muziek

Het zoveelste nieuwe album (Strawberry Wood) van (The) Nits is natuurlijk geen verrassing meer, maar ik keek er toch gretig naar uit. Met het frisse uptempo geluid van het vorige album (Doing The Dishes) ontstond mijn hernieuwde interesse en honger naar meer nieuwe Nits.

“Yet not only are they in better shape than most ageing rock stars, somehow they have also managed to avoid all of the compromises that can turn even the most idealistic and innovative performers into their own tribute band”. (Bron: nits.nl)

Reeds in 1974 vonden de studiegenoten Henk Hofstede en Alex Roelofs elkaar op de Rietveld academie en vormen een bandje wat later uitgroeide tot The Nits. In 1979 volgt het eerste echte succes met de single Tutti Regazzi. Wie naar de clip van dat nummer kijkt en luistert, herkent nauwelijks iets wat op de hedendaagse Nits lijkt. De new wave van die tijd is inmiddels ingeruild voor muzikale hoogstandjes verpakt in pakkende popliedjes uitgevoerd met een breed scala aan instrumenten.

Strawberry Wood is een zeer Beatlesque album geworden met zang en koortjes die doen denken aan vooral John Lennon. Omdat Hofstede een erkend liefhebber is van de Fabfour en de albumtitel een mogelijke verwijzing is naar twee Beatle-nummers zal deze associatie met de helden van weleer wel opzet zijn geweest.

Het echte commerciële succes zal ook dit keer weer uitblijven. De fans van Nits zijn net als de bandleden inmiddels 25-35 jaar ouder geworden en staan wel bekend als koopkrachtig, maar zijn nauwelijks meer in de platenzaak, op iTunes of in de popzaal te vinden. Nits heeft dat begrepen en ze treden veelal op in theaterzalen waar hun schare trouwe grijze fans lui achterover in de luisterstand zitten. Strawberry Wood is hier een prima album voor. Hoewel de muziek direct herkenbaar is als typisch Nits (vooral door het eigenzinnige stemgeluid van Hofstede) is er toch steeds weer wat nieuws aan hun muziek te ontdekken.

Strawberry Wood is toch echt een ander album geworden dan ik verwachtte na het uptempo album Doing The Dishes (2008). Wat overblijft is echter een prima album met veel luisterplezier. Mijn favo’s zijn het vreemde La Petite Robe Noire en Tannebaum (en dat terwijl Sinterklaas eerst nog moet komen).

Tekst overgenomen van mijn nieuwslog.

Twee luistersessies en nu al 4 sterren.
Nog een paar sessies en een recensie volgt.

Nits blijven gewoon goed. Weer heerlijke songs.
Sluit goed aan bij het vorige album. Het blijken ook leftovers te zijn van die sessie. Neemt niet weg dat het gewoon een heerlijk album is.

jetje:

leftovers klinkt een beetje als opgewarmde prak. Zeven van de 12 nummers vonden inderdaad hun oorsprong in de DTD sessies, maar zijn op dat niet verder uitgewerkt omdat ze niet in het meer uitbundige concept van DTD pasten. De 7 nummers zijn eerder dit jaar opnieuw tevoorschijn gehaald omdat ze aan alle kwaliteitseisen voldeden van een Nits-plaat en beter passen in de geluid wat de band voor ogen had voor Strawberry Wood. De bestaande nummers zijn (gedeeltelijk) opnieuw ingespeeld en alle teksten zijn pas dit jaar geschreven.

Ik vind hem nu al een stuk beter dan 3 weken geleden (toen ik dit album voor het eerst hoorde).
Elk nummer is bijzonder op zijn eigen manier, maar dat kennen we van deze band. Knap hoe ze het weer flikken.

Een redelijk vlak album van de Nits. Daar bedoel ik mee, kwaliteit zoals we gewend zijn van de groep maar zonder echte positieve (of negatieve) uitschieters naar boven.

Ik heb het album nu bijna in de vingers.
En het gaat niet lang meer duren of dit worden 5 sterren.

Dit zijn The Nits zoals ik ze het allerliefste hoor.

Mijn gemoed schiet nu al vol bij songs als Departure ...

Goed bezig om mijn meest favoriete groep ooit te worden.

Heb je ze live gezien, Dazzler? Ik vond dit album live een stuk beter tot zijn recht komen namelijk.

Neen, maar ik las wel je recensie elders op MuMe en ik was wat jaloers.

Zouden ze ergens optreden in Vlaanderen?

Ja, ja, ja : The Hours, Departure en Tannenbaum behoren tot het beste wat theNits ooit gemaakt hebben. en vergeet dan niet nummer 1, 3, 6, 7, 8 & 10 in de beoordeling mee te nemen.... weer half punt erbij.

Ik had hier niet zoveel draaibeurten voor nodig hoor ... ontzettend mooie plaat.
Toch jammer dat veel mumers zo ver buiten de gebaande paden zoeken naar kwaliteit, terwijl het hier direct om de hoek leeft.

En gelijk heb je.

Over die draaibeurten: ik wil een mooie recensie schrijven,
dus ik wil het album echt in de vingers hebben ... herbeluisteren dus.

Dat wil zeggen dat ik alle nummers moet kunnen meeneuriën
in mijn gedachten terwijl ik schrijf zonder dat de muziek opstaat.

Goh... blij dat ik eindelijk het nieuwste album van Nits te pakken heb. Daarvoor moet een mens een daguitstapje naar Sluis in Zeeland doen, haha...
Op de terugweg de plaat al 2 keren met veel plezier beluisterd... dit klinkt vertrouwd en toch bewandelen ze tegelijkertijd nieuwe paden.
Het schabouwelijke "Frans" in La Petite Robe Noire" is niet erg, want het nummer klinkt erg fris en charmant, de instrumentale invulling vind ik zeer geslaagd; Eigenlijk ademt heel dit album weer ontzettend veel bezieling uit.
Voor mij met brio geslaagd, ik vind dit album leuker en degelijker dan Doing The Dishes, dit zijn hier Nits zoals ik ze het liefst hoor. Ook de invloed van hun voorbeelden The Beatles klinkt ook op verschillende plaatsen door.
Echt een prachtig album, ik ga voorlopig voor **** maar ik denk na nog wat intense luisterbeurten.... dat hier nog beslist méér in zit.
Nits blijft een erg leuke en origineel klinkende band. Dat ze nog lang mogen doorgaan.

O ja... de plaat staat uiteraard in mijn rotatielijst, ik ga dit album vààk draaien!

Een nieuwe Nits ?
Ben ik erg nieuwsgierig naar, voor mij persoonlijk nog altijd nederlands beste band aller tijden.

Goh wat lopen die Nits al lang mee. Weer een nieuwe die intussen alweer een half jaar oud is. Natuurlijk :deze ook weer beluisteren. De vorige, Doing the dishes, was immers toch wel een redelijke plaat.
Maar tot nu toe heeft Strawberry Wood mij nog niet erg kunnen grijpen.
Op het nummer Distance na dan. Ik geloof dat ik toch ook een beetje uitge-nits-t ben na al die jaren en al die platen. Ik ken het nu wel.

Na nog een paar draaibeurten: nee, het inspireert niet. Ik kan het enthousiasme van Father mc Kenzie hier niet delen. Het kabbelt zonder spanning of opvallende composities maar wat voort. Een vage schaduw van wat ze ooit waren.

Trouwens nog een tip voor Father mc Kenzie:
Als u nog eens in Nederland komt, let dan eens op albums van nieuwe Nederlandse talenten als Marike Jager, Lucky Fonz III of Moke. Er is sinds The Nits nog veel nieuws gebeurt hoor.