Breaking Benjamin - Dear Agony (2009)

Dit is een album waarop ik me na de release van Phobia al op verheugd heb! (eindelijk staat hij op MM).

De eerste nummers die ik gehoord heb, Fade Away, Crawl en I Will Not Bow zijn stuk voor stuk erg sterke nummers, met name Crawl is echt een zeer sterke song.
Ben erg benieuwd naar dit album en kan niet wachten tot ik hem in mijn bezit heb!

Oh gaaf zeg, wist niet dat er iets nieuws aan zat te komen!

Zeker de weten wel.
Het album is trouwens al gelekt, alleen ben ik nog niet van plan deze te gaan beluisteren. Ik wacht tot 29september en ga er dan maar es goed voor zitten!

Is idd al gelekt en ik kon niet wachten tot de 29ste. Naar 1 luisterbeurt kan ik alleen maar zeggen dat het een prima plaat is. Precies wat je kan verwachten van deze top band. Crawl en lights out spingen er gelijk al uit. Nou de nieuwe plaat van creed nog en we hebben we een top jaar qua rock.

Met Phobia heeft Breaking Benjamin destijds grote indruk op mij gemaakt. Het plaatje is grijs gedraaid en ik keek echt reikhalzend uit naar deze nieuwe release. Inmiddels de plaat een aantal keer geluisterd en moet zeggen, puik plaatje! Niet beter dan Phobia maar het scheelt niet veel. Valt me ook op dat er zo nu en dan meer een scream te horen is dan op het vorige album. Dat bevalt me heel goed moet ik zeggen.

Voor nu 4*

Oké mijn recensie over Dear Agony - Breaking benjamin.

1. Fade Away: een lekkere opening, op So Cold na de beste van alle 4de albums. Lekkere gitaarpartijen, en de stem van Ben komt goed door. heerlijk nummer.
2. I Will Not Bow: Klinkt meer als een voortborduuring op Phobia, afgezien daarvan is het nog steeds een vet nummer.
3. Crawl: één van de vetste van het album, goede screams waar Breaking Benjamin om bekend staat en een lekkere donkere sfeer. de Intro doet me wellicht een beetje denken aan Red - Forever.
4. Give Me A Sign: zeer sterkte ballad, met een goede tekst. sterk en mooi nummer die voor een goede afwisseling zorgt na drie harde nummers.
5. Hopeless: Waarschijnlijk de hardste track van het album, Ben laat zich van zijn goede kant horen in het nummer. Net als Crawl een dikke top 5 plek.
6. What Lies Beneath: Ook een van de beste nummers van het album, goede tekst, stem komt duidelijk naar boven en af en toe een lekkere scream erdoor heen.
7. Anthem of The Angels: op het moment mijn persoonlijke favoriet, mooi gebruik gemaakt van klassieke instrumenten, de stem klinkt hier onwijs goed. De Intro is erg vet en ik had gehoopt dat ze dit deuntje in het nummer nog eens meer zouden gebruiken.
8. Lights Out: volgend de producer de hardste track van de plaat, dit viel op zich nog wel mee, maar verder een hele vette track.
9. Dear Agony: Titel track van het album, goede tekst mooi nummer, geen top 5 plaatsje maar wel een top tien (niet moeilijk met 11 nummers).
10. Into The Nothing: een leuk nummer, lekker refrein maar behoort naar mijn mening tot 1 van de mindere van de plaat.
11. Without You: Hiervoor geld een beetje het zelfde als Into The Nothing. lekker catchy nummer maar niet bijzonder, wel een goede afsluiter voor het album.

Al met al een zeer sterkte plaat. Beter dan Phobia? nee dat nog niet maar daar kan snel verandering in komen, erg goede CD. met als persoonlijke top 5.
1. Anthem of the Angels
2. What Lies Beneath
3. Crawl
4. Hopeless
5. Lights Out.

Prima nu metal-plaat, vol goede songs. Het album zakt nergens in en het niveau van de songs ligt constant hoog. De ijzersterke produktie maakt het helemaal in stijl af. Niets mis mee.

nu na aantal keren luisteren, ja beste Breaking Benjamin, by far! eerste album met 5 sterrren!

Niks vernieuwends is hetgeen wat bij mij het eerste in me opkomt.

Ieder nummer is alleenstaand prima, maar als je het hele album in een keer luistert merk je pas dat alles op mekaar lijkt en dat het echt een duizend in 1 dozijn album is.

Leuke nummers, maar het album in zijn geheel gaat heel snel vervelen.

Het wordt tijd dat Breaking benjamin eens verder gaat en wat nieuws probeert, want talent hebben ze zeker.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben en blij met dit album.
So cold en you blijven voor mij topnummers en dit nieuwe album boeit me volop en luisterd lekker weg.
Tijd voor een LIVE DVD hehe.

Een aantal keer geluisterd maar het kan me niet echt bekoren. Inderdaad weinig vernieuwends of verrassends te bekennen, maar ik mis vooral songs die er uit springen zoals de vorige platen die wel hadden.

Een live DVD is er natuurlijk al, en die is niet aan te raden.

Ik heb hier nog ergens de limited edition van Phobia samen met de bonus dvd.

Grootste miskoop ooit, want die live DVD is gewoon saai. Ze staan maar een beetje als zoutzakken op het podium......

Nee klopt de DVD is eventueel de "Echte" fans aan te raden.
Ik vond de Dvd wel leuk om een keer te zien. Maar veel vaker moet ook niet:P

Was er al bij sinds Saturate, heb BB altijd een gave band gevonden met een excentrieke sound. Op Phobia was die toch wel heel anders dan bij de eerste twee, maar op aangename manier, met een mooi thema en een stel hele gave riffs.

Ik ben er nog niet uit of het aan mijzelf ligt of aan het album, maar behalve Fade Away en Lights Out kan de plaat mij echt niet boeien, ook niet na 10 luisterbeurten. Ik hoop dat hun volgende album wat beter en vernieuwender is. Zeker als ik naar het hele album in één keer luister, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik naar inspiratieloze emo-crap zit te luisteren.

inspiratieloze emo-crap zeg je?
Sorry dat ik het zeg maar dit is het meest persoonlijke album van deze band. met name voor de zanger. er is 8maand aan de teksten gewerkt en 1 jaar over het album gedaan. vind ik neit inspiratieloos.

Dit is natuurlijk alles behalve inspiratieloze emo-crap. Tof album, maar lang niet zo goed als Phobia was en blijft toch wel minder goed hangen ook.

Goed album met een goede opbouw. Staat geen enkel zwak nummer op.
Favoriet is met stip Crawl.

toch maar een puntje eraf, na een tijdje is het wel weer leuk geweest.
ze klinken goed maar voor mij toch ietwat te standaard.

<klapt in handen>

Daar ben ik het helemaal mee eens, toen ik emo's en goths leerde kennen was ik gelijk van al mijn vooroordelen af, maar dit is geen "emo-crap". Áls dit al "emo" zou zijn (en ik heb zo'n hekel aan stereotypen ) dan zou ik mijn petje afnemen voor "emo's".
Nou lieverds, ik denk dat ik maar weer eens een mes in mijn pols ga zetten, mijn haren ha verven en de hele dag depri ga zitten wezen, omdat ik een "emo" ben.

Mijn favoriete nummers blijven Anthem of the Angels en What Lies Beneath. Goed album, beste samen met Phobia.

Het laatste album van Breaking Benjamin en een goede. Echter net iets minder dan voorganger "Phobia"

Het album kent een aantal sterke nummers waaronder "Give Me A Sign" "Without You" "Fade Away" "Crawl" & "Anthem Of The Angels"
Het album zakt nergens echt in, en alle nummers zijn van hoog niveau, daarom kan ik niks anders dan een dikke voldoende voor deze prima plaat geven.

4

Ondanks dat ik helemaal niet van de metal ben vind ik dit toch een goed album. Het was voor mij meer een combinatie tussen hardrock en metal en dat kon ik erg waarderen. Ben zeker benieuwd naar andere albums.

raad ik met name Phobia & We Are Not Alone aan (:

Oke, dan zal ik daar eens voor gaan kijken. In ieder geval bedankt voor de 2 albums .

Halfje omhoog, met name vanwege het laatste nummer en de persoonlijke relatie die ik hier mee heb....

Dit album wordt beter en beter naar mate de tijd verstrijkt. Dan rest er maar één score: *****.
En wat is 'Without you' toch een fantastisch mooi nummer.

Bij vlagen wist 'Dear Agony' wat stoerder, harder en beter over te komen dan 'Phobia', echter halen de hoeveelheid mid-tempo songs dit gevoel toch wel echt weg, en was het soms best saai om uit te moeten zitten. Ik denk ook dat de nostalgie die 'Phobia' met zich mee bracht een grote invloed had op mijn keuze maar ik vond 'Dear Agony' nét niet beter dan 'Phobia' klinken.

De band begint erg sterk, en met drie nummers 'Fade Away', 'I Will Not Bow' en 'Crawl' wist de band mij te overtuigen om toch lichtelijk te gaan genieten en had 'Dear Agony' de neigingen toch beter dan 'Phobia' te worden. Toch laten ze de draad snel vallen en vond ik er persoonlijk minder aan na de rustigere nummers als 'Give me A Sign' en vond ik na dit nummer het album wat inkakken, en klinken er soms nog wat metal klanken door de speakers al word het beperkt gehouden dit keer, en dat was zeker naar de drie top nummers op het begin toch wel jammer.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. We Are Not Alone
04. Saturate