Tindersticks - Falling Down a Mountain (2010)

Tindersticks doet het altijd goed bij mij: Simple Pleasure kreeg 4*, het debuut 5* en de rest allemaal 4,5*.
Favoriet bandje? Me dunkt! En toch, hoe gek het ook klinkt, is mijn liefde voor de band niet zo groot als voor een hoop andere artiesten.
Komt het omdat de band een soort bescheiden rol op de achtergrond speelt? Ik heb werkelijk waar geen idee, want aan de kwaliteit ligt het niet.
Dat Falling Down a Mountain al zo snel na The Hungry Saw komt is een aangename verrassing die ik voor kennisgeving aannam toen ik er van hoorde om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag.
Die orde kan nu dan onderbroken worden doordat ik kennis heb kunnen maken met hun nieuwste worp.
Automatisch ging ik er al van uit dat het toch wel weer goed zou komen met dit nieuwe album, zeker gezien de geschiedens van de band op dat gebied. En zo geschiedde:

De titelsong Falling Down a Mountain valt op door het jazzy sfeertje (saxofoon). Daar doorheen hangt een monotoon dreigend sfeertje dat het nummer iets gruizigs meegeeft (en in de verte hoor ik zelfs een dEUS-sfeertje). Geen gemakkelijke opener als je het mij vraagt maar wel een lekkere.
Keep You Beautiful is gelijk al een stuk liever en hier komt de stem van Stuart Staples weer om de hoek kijken: het is donker, melancholiek en tegelijkertijd heeft het iets troostends. De klankkleur is een stuk lichter dan op het vorige nummer maar gaat wonderwel op een schitterende manier samen met die stem. Ja, die stem (zucht). Alsof je in een warm bad stapt waar je nooit meer uit wilt. Waar de opener een beetje jazzy was daar voel je hier meer soul. Echt opzienbarend is het nummer overigens niet echt. Gewoon lekker zeg maar (anderen zullen zeggen 'saai' en daar kan ik wel inkomen want er gebeurt niet veel in het nummer maar voor mij hoeft het ook niet).
Harmony Around My Table is uptempo en heeft haast een Belle & Sebastian-achtige vrolijkheid in zich, het is dat de stem van Staples altijd wel zorgt voor een droevig randje. Zelfs de la-la-la's ontbreken niet in dit nummer. Het is misschien even wennen maar als dat lukt is het een leuk gegeven om ook deze kant van de band te horen (ook al heb ik het meestal niet zo op la-la-la's).
Peanuts valt op omdat Mary Margaret O'Hara dit nummer inzet. Tindersticks heeft vaker ballads met een gastvocaliste en meestal zijn dat voor mij gelijk de hoogtepunten. Ook hier is het nummer zeker geen peanuts want het slaat goed aan, misschien minder dan die andere duetten, maar mooi is het zeker weer. Meeslepend is ook een prima omschrijving (mooi hoe subtiel de blazers worden toegevoegd, met de mondharmonica heb ik minder want die vind ik zelfs wat storend).
She Rode Me Down geeft al snel het country/prairie gevoel. Lichtvoetig? ja best wel eigenlijk en ook het handjeklap komt weer tevoorschijn. Daar doorheen bromt de cello er lekker zwaar doorheen wat voor een apart contrast zorgt. Verder geeft de trompet het de tint mee die zeker ook bijdraagt aan dat 'wilde westen gevoel'.
Op veel albums komt altijd wel een instrumental voor. Op dit album gebeurt dat in de vorm van Hubbard Hills (en later op het album ook de afsluiter). Meestal zijn het uitstekende sfeerschetsen en hier is het niet veel anders. Ik hoor er de warme gloed van de hoes in terug die wat mij betreft staat voor dit nummer.
Black Smoke klinkt zoals we Tindersticks gewend zijn van hun oudere albums. Het komt ook wat meer in de richting van wat Nick Cave en zijn Bad Seeds wel eens laten horen. Een ietsiepietsie rauwer zoals user Bart al aangaf maar dat mag verder ook niet echt een naam hebben. Ik vind het een wat minder nummer eigenlijk.
No Place So Alone heeft ook wel een Cave-sfeertje. Misschien door het lichte gospeltoontje dat er in zit wat op zich niet nieuw is voor Tindersticks. Het nummer klinkt verder redelijk monotoon en gaat in dezelfde cadens voort.
Factory Girls opent lieflijk op piano en is gewoon een mooie romantische ballade. Het doet me overigens denken aan een bestaande hit maar ik kan er niet opkomen ('My Way' of toch niet; wie het weet mag het zeggen). Mooi in al zijn eenvoud. Meer hoeft het soms niet te zijn en daar zijn de mannen altijd al sterk in geweest.
Over piano gesproken; de titel van de afsluiter heet simpelweg Piano Music en is wederom een bloedmooi nummer met eigenlijk vrij eenvoudige instrumentatie en waar geen zang aan te pas komt. Hoe fijn is het dan dat ze daarmee telkens toch zo'n geweldige sfeer neer kunnen zetten. Een beetje zwieresque is het ook wel. Heerlijk!

Is dit album nu echt bijna 4,5* waard? (ik hou het voorlopig even op 4*) Alweer? Ben ik dan gewoonweg niet kritisch?
Het zou zomaar kunnen. Maar wat als je er als altijd weer voor de volle 100% van geniet?!
Als ik afstandelijker zou gaan luisteren zit er tussen de hoogscorende albums onderling best verschil, maar mijn gevoel zegt toch dat ze er weer in geslaagd zijn iets moois te brouwen en daar beloon ik dan ook naar.

Tja, de Tindersticks, dat is toch die band die al ruim 15 jaar lang donkere romanistisch ballades ten gehore brengt? Dat klopt. En toch kan ik er geen genoeg van krijgen. Met Falling Down a Mountain brengen de heren alweer hun 8’ste album uit en Rayaccos kon niet wachten tot hij hem binnen had.

Misschien is dit niet het meest vernieuwende of opvallende album van de Tindersticks, maar het niveau is door het hele album heen gewoon weer erg hoog. Tindersticks lijkt met Falling Down a Mountain weer terug te gaan naar de roots van hun debuut album. Toch is dit mijn inziens slecht zijdelings gedaan, want Falling Down a Mountain heeft wel degelijk een eigen geluid.

Het album is voor een groot gedeelte in een paar takes opgenomen en dat is te horen. De band lijkt hiermee een vrijblijvende losse sfeer zonder te veel pretenties te willen creëren. Dit blijkt overigens ook uit het eerder genoemde la-la-la’s, waar ook ik het normaal gesproken niet zo op heb. Toch komen de Tindersticks er zonder meer mee weg. Het maakt ook dat dit album geen hele donkere sfeer uitdraagt maar op momenten bijna lieflijk op mij overkomt. Sfeervol is het zeker. De Tindersticks sfeerloos noemen is hetzelfde als Joy Division gezellige muziek vinden. Voor mij als liefhebber voelt het luisteren van Falling Down a Mountain gewoon weer als vertrouwd.

Ik zet na enkele luisterbeurten in op een 4,5*! Want op Falling Down a Mountain is geen zwak nummer te bekennen. Voorlopig zal deze dan ook wel op blijven staan in huize Rayaccos.

Met Falling Down A Mountain geeft de band uit Nottingham zijn achtste album uit sinds het ontstaan van de band in 1992. Dit album volgt The Hungry Saw uit 2008 op. Daarvoor kende ik deze band niet, wat niet vreemd is, aangezien zij daarvoor vijf jaar er tijdelijk mee stopten. De muziek is altijd wel constant gebleven, rustige lounge muziek met jazzy invloeden. Dit album is niet anders, wel is het melancholische iets verdwenen. Gelukkig, want mijn portie melancholie heb ik wel eventjes gehad, na het horen van het overigens geweldige End Times van Eels. Het titelnummer, waarmee het opent doet mij niets. Het lijkt op een monotone jazz-jam, dat dan ook nog eens meer dan zes minuten duurt. Gelukkig klinkt wat volgt iets beter, alleen wat jammer dat Keep You Beautiful niet echt op gang komt, waardoor het saai wordt.

Hierna volgen twee hoogtepunten van dit album. Harmony Around My Table, komt wel op gang en is een lekker swingend nummer dat met een achtergrondkoortje à la Beach Boys eindigt. Peanuts is een mooi duet tussen zanger van Tindersticks Stuart Staples en Mary Margaret O’Hara. Het gaat hier inderdaad over nootjes en de tekst klinkt dan ook best onnozel, maar voor mij is in dit geval belangrijker dat het een prachtig nummer is. She Rode Me Down brengt de somberheid weer helemaal terug; een nummer dat de sfeer ademt van het Wilde Westen.

Vervolgens neemt Staples even pauze in het puur instrumentele nummer Hubbard Hills dat onheilspellend klinkt. Black Smoke is een nummer speciaal voor de bluesliefhebbers, een lekker tempo, met in het refrein een jaren 80-achtige achtergrondzang, dat het tot iets ’speciaals’ maakt. Zwaar melancholisch is het nummer Factory Girls, met het rustige gepingel van een piano. Langdradig zou het nummer kunnen worden was het niet, dat het tegen het eind toch echt goed op gang komt, waardoor het één van de betere nummers van het album is. Dit was dus al pianomuziek, maar Tindersticks vindt het laatste nummer pas Piano Music. Gezongen wordt er niet in dit nummer, maar het bijna zes minuten durende nummer is ook niet alleen piano. Het strijkorkest zorgt ervoor dat je na de val van de berg zachtjes landt.

Falling Down A Mountain is een mix van oud en nieuw. Er is zeker wat verandering te horen ten opzichte van de vorige albums, maar de fans van het begin hoeven zich geen zorgen te maken dat ze ‘hun’ Tindersticks verloren zijn. Gewoon weer een goed album, tot over twee jaar!


For Music Only

Ik moet eerlijk bekennen: van Tindersticks had ik tot voor kort nog nooit al was het maar een seconde beluisterd. Ze staan nochtans al geruime tijd op m’n lijst om eens te checken, maar het is er nooit van gekomen. Tot ze, anno 2010, een nieuw album uitbrachten, getiteld ‘Falling Down A Mountain’. Ik wist dat ik er deze keer onmogelijk onderuit kon, en ik moet zeggen, het is de moeite waard.

Openen doet Tindersticks met ‘Falling Down A Mountain’, een jazzy, geïmproviseerd stukje muziek van ruim 6 minuten. De sfeer spreekt me meteen aan; een mix van donker en zwoel. Nu maar hopen dat de rest ook zo genietbaar is.

En jawel hoor, het tweede nummer, ‘Keep You Beautiful’, nochtans van een geheel andere strekking dan het titelnummer, is wederom bingo. Dit keer geen donkere sfeer, maar juist een wat lichtere sfeer, wat pleit voor deze plaat, want variatie kan ik altijd wel hebben. De stem van Tindersticks-frontman Stuart Staples spreekt me ook erg aan.

‘Harmony Around My Table’ hoeft niet onder te doen voor de twee eerste nummers, wederom erg mooi nummer, knappe opbouw, alleen begint het naar het einde toe een beetje te irriteren, en de la-la-la’s zijn toch wat klef.

En dan komen we bij ‘Peanuts’, een duet met Margaret O’Hara, mij niet meteen bekend. Maar wat voor een prachtig nummer! Qua sfeer zit het ook weer snor, ik heb zo het gevoel dat Tindersticks meester is in het creëren van een bepaalde sfeer. Het enige wat me tegensteekt hier, en vele van de MusicMeterbezoekers blijkbaar, is de ietwat infantiele tekst.

‘She Rode Me Down’ is, na vier nummers van hoog niveau, een beetje minder, maar krijgt toch ook een voldoende van mij. Het minste nummer van dit album.

Dan komen we aan de eerste instrumental, ‘Hubbard Hills’. Een prachtige compositie, excentriek genoeg om me te intrigeren. Zoals user aERodynamIC al opmerkte, de hoes lijkt inderdaad wel gecreëerd voor dit nummer in het bijzonder.

‘Black Smoke’, iets sneller dan de voorgaande nummers, maar het spreekt me niet voor de volle 100% aan. Toch kunnen we dit niet slecht noemen, en wie van Nick Cave houdt, zal hier wel van houden.

Het achtste nummer op deze plaat is getiteld ‘No Place So Alone’. Heel goed nummer, maar sluit niet echt aan bij de tot nu toe gecreëerde sfeer, wat op zich geen schande is. Verrassend dat ze hiermee komen, dat wel. Staples’ stem geeft het nummer ook nog wat extra mee.

‘Factory Girls’ klinkt vanaf de eerste seconde als een mooie, ontroerende ballad. Na ongeveer anderhalve minuut van bedwelmend pianospel komt de zang erbij, onmisbaar hier, want de tekst is toch wel prachtig. Simpel nummer eigenlijk, geen tralala, geen toeters en bellen, meer moet dat soms niet zijn. Een echt goed nummer heeft niet veel ondersteuning nodig.

Afsluiter is het prachtige ‘Piano Music’, dat iets dreigends heeft, iets illusters, maar toch warm genoeg klinkt, vooral het tweede deel, dat je niet met de bibber opgescheept zit. Als er één nummer is dat z’n naam niet gestolen heeft op dit album, dan is het wel deze. De piano speelt de hoofdrol, ondersteund door drums en wat strijkers, en geeft de toon aan, die gemoedelijk, maar zwaar klinkt.

Na de eerste beluistering heb ik een minuut voor me uit gestaard, de koptelefoon afgezet, en me voorgenomen deze plaat nog vele keren te beluisteren, wat inmiddels is gebeurd. ‘Falling Down A Mountain’ is voor mij een meer dan geslaagde plaat, hoogtepunten zijn ‘Keep You Beautiful’, ‘Hubbard Hills’ en ‘Piano Music’, maar het nummer dat de kroon spant, is toch wel ‘Factory Girls’. Echt zwakke nummers zijn hierop niet te vinden, en het maakt me hongerig naar meer, dus laat maar komen, die Tindersticks!

4 sterren