menu

Wings - Wings at the Speed of Sound (1976)

mijn stem
3,25 (136)
136 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Capitol

  1. Let 'Em In (5:12)
  2. The Note You Never Wrote (4:21)
  3. She's My Baby (3:08)
  4. Beware My Love (6:28)
  5. Wino Junko (5:21)
  6. Silly Love Songs (5:54)
  7. Cook of the House (2:39)
  8. Time to Hide (4:32)
  9. Must Do Something About It (3:43)
  10. San Ferry Anne (2:08)
  11. Warm and Beautiful (3:16)
  12. Silly Love Songs [Demo] * (2:46)
  13. She's My Baby [Demo] * (3:47)
  14. Message to Joy * (0:24)
  15. Beware My Love [John Bonham Version] * (5:35)
  16. Must Do Something About It [Paul's Version] * (3:38)
  17. Let 'Em In [Demo] * (4:18)
  18. Warm and Beautiful [Instrumental Demo] * (1:30)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 46:42 (1:08:40)
zoeken in:
avatar van erwinz
3,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wings - Venus & Mars / Wings At The Speed Of Sound, Deluxe Editions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is een prachtig stapeltje reissues dat de afgelopen jaren in de serie Paul McCartney Archive Collection is verschenen. Nu is het natuurlijk ook makkelijk scoren met klassiekers als McCartney, Ram en Band On The Run, maar de reissues voegden ook nog wat toe aan de al zo mooie originelen en dat was knap.

Inmiddels is de Archive Collection beland bij platen die onder de naam Wings werden uitgebracht en zijn we terecht gekomen bij twee platen die binnen het oeuvre van Wings over het algemeen worden gerekend tot de mindere goden. Het gaat om Venus & Mars uit 1975 en Wings At The Speed Of Sound uit 1976.

Waar Wings in eerste instantie niet veel meer was dan de begeleidingsband van Paul McCartney, was het in 1976 een band die opereerde op basis van min of meer democratische processen. Hierdoor mochten ook de andere leden van de band songs aandragen voor de platen van de band en een hoofdrol opeisen. Je kunt je nu afvragen waarom je dat zou doen als je een levende legende als Paul McCartney in de gelederen hebt (alsof Barcelona Messi de helft van de tijd op de bank zou zetten of in de verdediging zou opstellen), maar in 1976 was het kennelijk heel normaal.

Het had absoluut effect op de platen van Wings en het is zeker geen positief effect. Linda McCartney had ongetwijfeld haar kwaliteiten, maar songwriting hoorde daar zeker niet bij. Zingen evenmin.

Toen in 1975 Venus & Mars verscheen was het proces van democratisering nog niet helemaal voltooid. De plaat werd feitelijk gemaakt door Paul McCartney en rechterhand Denny Laine, die echt wel wat kon. Ook Linda was van de partij, maar haar bijdrage lijkt op Venus & Mars beperkt.

Ik had Venus & Mars al heel lang niet meer gehoord en had de plaat in het geheugen opgeslagen als een draak van een plaat. Dat blijkt in de praktijk heel erg mee te vallen. Natuurlijk is Venus & Mars niet zo goed als voorgangers Band On The Run en Red Rose Speedway, maar is Venus & Mars een slechte plaat? Nee, zeker niet.

Venus & Mars is een plaat zoals Paul McCartney er zoveel heeft gemaakt tijdens zijn inmiddels al bijna 45 jaar durende solocarrière. Het is een plaat met een aantal schoonheidsfoutjes, een aantal aardig maar niet direct opzienbarende tracks, een aantal echt goede songs en een beperkt aantal tracks die de geniale songwriting skills van Paul McCartney aan het licht brengen. De laatste tracks zouden niet hebben misstaan op de platen van The Beatles, de rest doet niet onder voor de tracks op de betere, maar niet de beste, Paul McCartney soloplaten.

Venus & Mars is een lekker afwisselende plaat die het bijna 40 jaar na dato eigenlijk best aardig doet. Zelfs al McCartney in een wat mindere vorm opereerde schreef hij nog popliedjes zoals die tegenwoordig nauwelijks meer worden gemaakt. Het geheel doet daardoor wat gedateerd aan, maar het klinkt hierdoor ook wel weer lekker. En omdat ik Venus & Mars de afgelopen 39 jaar compleet genegeerd heb, is het voor mij ook een plaat met relatief onbekend 70s werk van Paul McCartney en daarvan wil ik in principe alles ontdekken. Dat geldt vast voor meer lezers van deze BLOG.

Inmiddels komt Venus & Mars voor de zoveelste keer voorbij en begin ik zelfs enthousiast te worden over deze plaat, zeker als McCartney strooit met zijn uit duizenden herkenbare popsongs en deze zoals altijd voorziet van heerlijke baslijnen. Zo zie je maar dat muziekgeschiedenis niet in beton gegoten is.

Wings At The Speed Of Sound is, nog meer dan Venus & Mars, een echte groepsplaat. Niet direct een pré zoals eerder bleek. De plaat leverde twee hits op: Let ‘Em In en Silly Love Songs. Destijds bestempeld als lichtgewicht songs, maar inmiddels vind ik het toch McCartney songs waarvoor de oude meester zich zeker niet hoeft te schamen. Hij heeft ze minder gemaakt.

En zo heeft Wings At The Speed Of Sound meerdere goede momenten, maar ook een aantal tenenkrommende momenten, met name wanneer Linda de vocalen voor haar rekening mag nemen.

De echt goede momenten, She’s My Baby en Beware My Love zijn echt goed (let weer op het geweldige baswerk en de prima zang van McCartrney), terwijl de echt slechte momenten ook echt slecht zijn. Wings At The Speed Of Sound is hierdoor wat minder geschikt voor volledige beluistering of beluistering op de achtergrond, maar is een plaat waar je de goede momenten uit moet pikken.

Het is misschien wel de slechtste plaat die Wings heeft gemaakt, als was Back To The Egg misschien nog wel slechter, maar het blijft werk van McCartney en dat is op één of andere manier altijd de moeite waard.

De luxe edities bevatten een schat aan bonusmateriaal, maar dit is uiteindelijk toch vooral interessant voor de echte fan, maar dat is mijn mening. Dit betekent overigens niet dat er geen parels verstopt zitten tussen alle outtakes en ook de DVD is het bekijken meer dan waard.

Conclusie: zeker niet het beste werk van Wings, maar nog altijd beter dan heel veel andere platen en onmisbaar om de prachtige ontwikkelingen in de archieven van Paul McCartney goed te kunnen volgen. Beide platen staan in de boeken als matige Wings platen, maar Venus & Mars heeft me absoluut aangenaam verrast. Erwin Zijleman

avatar van kaztor
3,0
M'n geweldige schat gaf me de deluxe box set met kerst (en een schattige zoon! ) dus deze kan aanschuiven bij de andere Archive deluxe sets.

M'n waardering gaat een halfje omhoog. Nog steeds vind ik het een halfgebakken plaat zonder visie en te weinig 'Paul', maar naast de singles en Beware My Love vind ik Time To Hide en Wino Junko er uit schieten. Cook Of The House is daarnaast lollig. De rest blijft gemiddeld tot ondermaats.

avatar van kaztor
3,0
erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
[url=http://www.dekrentenuitdepop.blogspot.nl/2014/11/wings-venus-mars-wings-at-speed-of.html]
Het is misschien wel de slechtste plaat die Wings heeft gemaakt, als was Back To The Egg misschien nog wel slechter

Back To The Egg slechter???
Ben ik het zeker niet mee eens!

avatar van kaztor
3,0
musician schreef:
Ik vind het overigens geen goedkope aangelegenheid, ongeacht welke set je koopt.

Ik had echt mazzel met Mac 1, 2, Ram en Band On The Run, ik geloof $80,- in totaal van een verkoper op Ebay. De downloadkaarten werkten grotendeels ook nog. Venus & Mars, Tug Of War, Pipes Of Peace en deze dus voor reguliere prijzen van m'n schatje gekregen, maar vergeleken met andere deluxe uitgaves is het niet eens zo verkeerd. Flowers In The Dirt komt ook ongetwijfeld aan de beurt.

Het is alleen jammer dat die van Wings Over America zo stervensduur is. Je krijgt dan dus 3 cd's en de bijbehorende tourfilm. Vier schijfjes en een bont boekwerk, maar vergelijk het met het gigantische pretpakket van Ram, waar nog net niet de Schotse boerderij bij zat, dan vind ik $120,- nog behoorlijk aan de prijs!

avatar van Savant
3,0
Die tourfilm zit er volgens mij niet eens bij hoor. Wel een film op dvd, een tv special die Wings over the world heet.

avatar van pmac
3,5
Ik sta met mijn neus geplakt tegen het etalageraam van de plaatselijke platenboer in Zwijndrecht. Achter het raam hangt het pas uitgekomen vinyl. De nieuwe Wings hangt er tussen. Opvallende hoes. Ik was 15 en een krantenwijk had ik nog niet dus was het afwachten of ik met zakgeld kon opsparen. Mijn jeugdvriend kon hem wel betalen en had hem ook snel.
Hij viel tegen. Silly love songs en Let em in waren grappig maar ook braaf. Nummers die door “anderen” werden gezongen hielp ook niet en Linda’s bijdrage viel onder het kopje “Yoko gedrag”. Beware my love was dan wel goed maar redde de aandacht van het geheel niet.
42 jaar later, dankzij Spotify, ben ik toch wat milder over Speed of sound al komt de onvermijdelijke nostalgie ook om de hoek kijken. Beware my love is nog steeds goed. She’s my baby is eigenlijk dik in orde en ik luister eigenlijk graag naar de kale demoversie. Dat geldt ook voor Let em in. Ze doen sterk denken aan de bootlegs uit de Get backperiode. Soms zijn de ruwe schetsen mooier als het schilderij. The note you never wrote en Must do something about it zijn eigenlijk best aardige nummers die (nog steeds) beter door McCartney zelf gezongen had moeten worden. Het nummer San Ferry Ann was ik aanvankelijk helemaal vergeten. Maar het is een typisch onschuldig McCartneyliedje die ongemerkt in je kop blijft kleven en me terugvoert naar de kamer van mijn muziekmaatje. Mooie herinneringen en dat eindigd bij Warm and beautiful. McCartneyzoet but what ‘s wrong with that. Ik ga hem na 42 jaar toch maar kopen.

avatar van Tony
4,5
Halfje erbij vanwege het bijzonder lichtvoetige, maar voor mij ijzersterke songmateriaal. Ik heb hier een zwak voor en kan niet stil blijven zitten op deze plaat, sorry. Maar het is inderdaad jammer dat Paul niet alle zang voor zijn rekening neemt en het te vaak overlaat aan de andere bandleden, die niet in een band zitten omdat ze kunnen zingen. Jezus, wat een valse kraaien zijn Linda, Denny Laine en Jimmy McCullogh vergeleken bij McCartney, die zelf nou ook niet als de beste zangstem in de populaire muziek te boek staat.

Bij mij staan er ook nog wat extra bonus tracks op. Walking in the Park with Eloise (dat is wel echt een skipmomentje...), instrumental Bridge over the River Suite (lekker laidback, beetje jazzy song) en Sally G (Paul goes Americana).

Maar als je op zoek bent naar 3 kwartier opbeurende, niks aan de hand kwaliteitspop dan is dit album een absolute aanrader. En laat Linda nou maar even haar vleesje en patatjes bakken en daarbij een poging doen haar liedje te zingen, het duurt maar twee en een halve minuut.

avatar van gaucho
3,5
Tja, het 'democratische' album van Wings. Het is natuurlijk prijzenswaardig en goed voor de onderlinge verhoudingen, maar terugkijkend is het onbegrijpelijk dat Paul McCartney zijn mede-bandleden zo nadrukkelijk de ruimte gaf en hen zelfs eigen composities en vocale lead-bijdragen liet inbrengen.
Het eindresultaat lijdt er hoorbaar onder, en dat maakt dit tot een relatief matige plaat in het Wings-oeuvre. Tegelijkertijd heb ik er een zwak voor, en dat komt vooral door Pauls eigen nummers. Dat zijn niet allemaal toppers in zijn repertoire, maar vooral de singles van het album blijf ik toch sterk vinden.

Silly love songs natuurlijk, met dat geprononceerde basgeluid en Pauls verdediging tegenover de pers dat mensen gewoon af en toe in de stemming zijn voor een eenvoudig liefdesliedje. En ja, ook Let 'em in, een heel relaxte song waarin een hoop uiteenlopende figuren aan de bel trekken...

Beware my love en She's my baby zijn de andere twee uitschieters op dit album, terwijl ik daarnaast ook The note you never wrote en must do something about it wel kan waarderen. Niet heel hoogstaand, maar ook niet slecht. Het resulteert in een aangenaam voortkabbelende plaat, waarbij ik regelmatig denk: eigenlijk verwacht ik méér van iemand als Paul McCartney. Maar ik kan deze plaat goed hebben. Jeugdsentiment zal ook wel een rol spelen.

avatar van WoNa
4,0
geplaatst:
Misschien heb ik de plaat een keer gedraaid na de aanschaf rond 1990, 2e hands vinyl. Deze week ben ik alles wat ik heb van McCartney uit de jaren 70 nog eens aan het draaien. Dat valt heel erg mee. Over 'Silly Love Songs' ben ik heel wat milder gaan denken, al jaren. Het is gewoon een echt lekker nummer, waar de tekst 100% bij past. Er staan meerdere echt goede nummers op en een aantal goede subtoppers. Ook als Danny Laine zingt, en Linda wordt hier gewoon misbruikt. Zo'n tekst kan echt niet meer. Wel is het gewoon een aardig nummer van iemand met een aardige stem. Er werd altijd veel gezeken om Linda, maar gewoon onterecht. Ze is geen stoorzender zoals Yoko. Haar tweede stemmen zijn goed en ze speelt aardig keyboard. Wat misschien wel geconcludeerd kan worden, is dat deze plaat de blauwdruk is van waaruit Paul vanaf dan opereert als hij op veilig speelt. De rockers bevallen mij het best.

avatar van Tony
4,5
geplaatst:
WoNa schreef:
....en Linda wordt hier gewoon misbruikt.

Ah, dat zou de reden kunnen zijn dat ze zo slecht klinkt.

avatar van teus
3,5
geplaatst:
WoNa schreef:
Er werd altijd veel gezeken om Linda, maar gewoon onterecht. Ze is geen stoorzender zoals Yoko. Haar tweede stemmen zijn goed en ze speelt aardig keyboard.

Helemaal mee eens, dat gezeik is idd onterecht over Linda Mccartney ,op nrs als bv Another Day of op het geweldige album Ram klinkt ze gewoon prima,niks mis mee
En ze hoeft tenslotte ook niet te klinken als Dusty Springfield
zeiken over mevr Ono is wat mij betreft wel terecht ...die klinkt meer als een krijsende aandachttrekker en verder....

avatar van Film Pegasus
3,0
geplaatst:
Wings is hier helemaal uitgegroeid tot een band waar ook Paul McCartney tot behoort, ipv een begeleidingsband van de ex-Beatle. Bij McCartney is het scherpe er nu helemaal af met popnummers als Let 'em in en Silly Love Songs. Nummers die niet slecht zijn en het goed doen op de radio, maar het rockgehalte is toch wel verdwenen.

Dan heb je ook nog andere Wings die van zich laten horen, en dat zijn verre van ex-Beatles. Linda kan niet echt zingen en heeft geluk dat ze in de band met haar man ook eens achter de micro mag staan. Ook de andere nummers die McCartney niet geschreven heeft vallen wat tegen. De groep zal zich wel geamuseerd hebben en gelukkig springen er nog enkele nummers uit, maar verder is het album niet echt een hoogtepunt.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:20 uur

geplaatst: vandaag om 03:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.