Wings - Wings at the Speed of Sound (1976)

Denny Laine was tuurlijk een uitstekend rechterhand voor McCartney, maar absoluut niet zijn gelijkwaardige zoals John en George bijvoorbeeld dat wel waren. Het is natuurlijk geen toeval dat van Denny Laine nadat McCartney een punt achter Wings zette, nooit meer iets is vernomen, zelf niet een klein beetje, die man lijkt van de aardbol verdwenen. Na Wings raakte McCartney de weg wat kwijt, hoewel Tug of war erg goed is ging het daarna bergafwaards, hij hervond zichzelf pas echt weer met Flaming pie wat mij betreft. Dat hij een mindere periode doormaakte komt denk ik niet door het uiteenvallen van Wings maar eerder door de veranderende muzikale koerzen die de jaren 80 met zich meebrachten. Veel artiesten van de oude garde raakte het spoor toen kwijt (Bowie, Dylan, Young, Stones), om hun toppositie ingenomen te zien worden door een nieuwe generatie. Denk dat het Wings in de jaren 80 niet beter was vergaan als McCartney solo. Ook denk ik dat de moord op Lennon in 1980 een flink spoor heeft achtergelaten op het Macca werk van de jaren 80. Want uiteindelijk was Denny Laine niet zijn grootste criticus, maar is Lennon dat altijd gebleven, en de enige kritiek die Macca zich aantrok.

Ja, het is inderdaad opmerkelijk dat we nooit meer wat hebben gehoord van Laine. Hij rommelt ergens in de marge en teert een beetje op het verleden.

Blijkbaar is het geen man, die op het gebied van management, PR en andere zaken die moeten worden geregeld, alles tot in de puntjes had geregeld.

Ik las ergens op MuMe, bij een cd bespreking van Laine, dat hij geen frontman is.

Dat is natuurlijk ook zo. Het was een vrij onmogelijke rol die hij speelde: manusje van alles en dan ook nog is een keer bij een band waar alles toch draait om McCartney.

Doordat Laine zich in die positie bevond, zou het opstarten van een solocarriére sowieso uiterst moeizaam zijn, tenzij hij met ijzersterk werk zou komen, dat is niet gebeurd. McCartney zal als leermeester alle noten die Laine voor Wings heeft geschreven met zijn eerste leesbrilletje streng hebben bekeken.

Ik zou graag nog eens horen, of Laine toen ook wel eens naar de songs van McCartney met kritische blik heeft gekeken.

Hij heeft een rare fout gemaakt, door een nummer met Wings op te nemen toen McCartney in 1980 voor 10 dagen in Japan in de gevangenis voor drugsbezit vast zat.

Hij was 10 jaar lang huisvriend van Macca, vanaf 1980, na die ruzie, hebben ze elkaar niet meer gezien of gesproken, bij mijn weten. Vooral niet na negatieve publicaties van Laine en interviews van McCartney (begin jaren 80, in 1984 in Playboy), waar ze met heel wat modder naar elkaar hebben gegooid.

Je weet niet, wat McCartney in de jaren 80 zou hebben gebracht mét Laine. Het rijtje van namen van andere artiesten dat Devil-hunt noemt is imposant, maar ze zakten inderdaad redelijk door het ijs.

Musician schreef:

Doordat Laine zich in die positie bevond, zou het opstarten van een solocarriére sowieso uiterst moeizaam zijn, tenzij hij met ijzersterk werk zou komen, dat is niet gebeurd. McCartney zal als leermeester alle noten die Laine voor Wings heeft geschreven met zijn eerste leesbrilletje streng hebben bekeken.quote]


Ik denk, zelfs als Laine in de jaren 80 prachtige muziek zal hebben gemaakt, dat het geen succes was geworden. De beste man ontbreekt het aan iedere vorm van charisma en uitstraling, iets wat in de muziekwereld hoe dan ook verbonden is aan succes. Het was de beste knecht die je kon bedenken. Eerst in de Moody blues en later in Wings. Zijn grootste fout is geweest dat hij de McCartneys enorm door de slijk heeft getrokken, hetgeen hem ook nog eens het imago van een stiekem mannetje opleverde, daarna was het exit Denny. Terwijl hij feitelijk heel muzikaal en talentvol is.

De kritiek van Laine op Macca was zakelijk gericht. Zou enige vorm van jaloezie hieraan ten grondslag hebben gelegen, of is Macca werkelijk nogal gierig? (Het uiteenvallen van The Beatles ging nl. ook niet zonder financiële slag of stoot). Persoonlijk neig ik naar het eerste.

Hoe dan ook, ik denk dat het The Wings hetzelfde was vergaan als Macca solo. Back To The Egg was nl. ook een aanzienlijke flop (hoewel muzikaal dik in orde).

Puur zakelijk was Laine niet hoor, hij vertelde letterlijk in een interview in 1983 dat de McCartneys smerige mensen waren, en dat er overal in hun huis dierenstront lag, en nog meer van deze modder. Na deze smerige aantijgingen heeft McCartney laine nooit meer één blik waardig gegunt.

Back to the egg was echt geen enorme flop, dat is feitelijk niet waar. Aan beide kanten van de oceaan in de top 10, het was alleen niet zo'n mega succes als alle voorgaande Wings platen.

Ook ik vind dat Back to the egg beter had verdiend.

Maar helaas was het voor McCartney wél een grote commerciële flop (gelukkig kon hij wat hebben), niet in de laatste plaats door alle conservatieve kritiek die over hem werd uitgegoten.

Jammer voor Back to the egg, McCartney trok gelijk zijn conclusies: stekker uit Wings.

De stekker ging pas begin 1981 uit Wings, ze waren zelfs met een nieuwe plaat bezig, waarvan veel nummers op Tug of war verschenen. Wings ging uit elkaar door het conflict met Denny Laine en het gevoel dat de naam Wings een blok aan Macca's been begon te worden.

Rommelen deed het zeker in die tijd, vooral als je je bedenkt dat McCartney 2 pal na Back To The Egg werd opgenomen in z'n boerderij in de zomer van 1979. Tussen dat en de Tug Of War-opnames zit zeker zo'n 2,5 jaar.

De opnames van Tug of war was al begonnen in de zomer van 1980, het lag zelfs in de bedoeling dat het een nieuwe Wings plaat zal worden. Ik heb er nog een bootleg van liggen. Maar door allerlei omstandigheden duurde het tot 1982 voordat de plaat af was.

Waar klaagt iedereen over? Klinkt gewoon goed in de oren, ook al is het geen hoogtepunt uit McCartney's carriere.
Bovendien voegt de cd iets leuks toe, namelijk een lied van Paul''s vader!

Een nummer als The Note You Never Wrote schreeuwt er om om door Macca te worden gezongen. Het had het in ieder geval een stuk beluisterbaarder gemaakt. Jammer.

En we krijgen natuurlijk ook Let 'Em In, Silly Love Songs en Warm and Beautiful. Velen schrijven nog niet 3 van zulke geweldige songs in hun hele carriere.

3 gewelige songs maken nog geen geweldig album. M'n vriendin is het er ook absoluut over eens dat het album als geheel onsamenhangend klinkt en totaal geen overtuigingskracht heeft door de al vaak genoemde redenen.
De Amerikaanse tour die volgde leek een stuk belangrijker voor de band.

(Ze is Amerikaanse, maar als ze de taal meester is komt ze ook op deze site)

Paar erg goede liedjes van Macca zelf.
Wino Juncko is ook niet slecht trouwens.
Cook of the house is echt een draak van een nummer!!!

Wings at the speed of sound is commercieel gezien de succesvolste Wings plaat. De plaat bevat 2 Amerikaanse Nummer 1 hits, en behoren inmiddels beide tot de meest gecoverde McCartney nummers. De LP zelf schoot aan beide kanten van de oceaan naar de nummer 1 positie. Er zijn er miljoenen van verkocht. Wings was in deze periode qua populairiteit op hun absolute hoogtepunt.

dit vond ik vroeger een halfslachtige lp en nog steeds eingenlijk , er staan kleppers op zoals let' em in , maar beware my love is mijn favoriet , maar er staat ook dikke zever op zoals cook of the house , banaler kan niet !

Helemaal mee eens. En zoals eerder gezegd: we krijgen natuurlijk ook (naast Let 'Em In en Beware My Love) Silly Love Songs en Warm and Beautiful. Velen schrijven nog niet van zulke geweldige songs in hun hele carriere.

Heel ironisch.

Leuke ontspannen plaat met twee wereldhits ! Geen klassieker maar waren alle albums maar minimum zo goed !

ik deel de mening niet dat dit geen klassieker is.

zelfs qua sfeer vind ik hem coherent, ook al worden diverse nummers door andere bandleden gezongen.

ik vind de nummers die denny laine zingt (wat je ook van de man mag vinden) heel erg mooi, van de nummers die geen hit werden zijn verder she's my baby, beware my love, wino junko (jimmy mcculloch), must do something about it (joe english), san ferry anne en warm and beautiful naar mijn smaak zeer geslaagd.

cook of the house mag met een dikke knipoog beluisterd worden en verteer ( ) ik best.

de bonussongs pruim ik verreweg het minst, kennen voor mij ook een gebrek aan jeugdsentiment.

als geheel (ik reken de bonus niet mee) een album wat zich, voor mij, laat meten met band on the run.

Cook of the house is het type Wings nummer wat bij The Beatles door Ringo was gezongen. Best grappig en leuk, maar wel het minste nummer van de plaat.

Bij the Beatles was dit nummer er nooit doorgekomen. Ringo heeft ook wat zeverplaten ingezongen daar, maar dit is wel echt tenenkrommend.
Over het album dan nog even. Na drie goede tot zeer goede albums is dit niet een stap terug, maar ongeveer een hele kilometer terug.
Natuurlijk staan hier goed nummers op zoals reeds vaker gememoreerd, maar silly love songs vind ik ook niet bij het beter werk van Macca behoren. Slechts Beware my love is van echt goede kwaliteit. Nee, dit zal niet tot mijn favoriete Macca platen gaan behoren.

Ik hoorde Silly Love Songs op de radio (bij de Veronica album Top 100 destijds...) en was verkocht. Was het enige album van Wings dat voorbij kwam, Band on the Run was allang geweest of stond misschien wel helemaal niet in de lijst... Dus ja, commercieel in Nederland misschien wel z'n meest succesvolle?

Anyway, mijn kennismaking met Wings en ondanks negatieve commentaren en lage gemiddelden hier, Cook is een skipmomentje inderdaad, vind ik het nog steeds op z'n tijd een lekker plaatje om naar te luisteren, zeker nu de zon weer begint te schijnen. Gewoon goed!

Merkelijk minder dan Venus and Mars, enkel met Let 'Em In, Beware My Love, Silly Love Songs, de bonustrack Sally G en in mindere mate Warm and Beautiful wordt het normale (hoge) peil behaald. Het album maakt in zijn geheel een wat bezadigde indruk, ik mis een beetje de gedrevenheid en inspiratie en het was ook geen goed idee van Paul om nummers door andere groepsleden laten zingen. Met name de zang van Linda in het zwakke Cook of the House is niet al te best (al is dat niet zo tenenkrommend als Yoko Ono).

Zeer zinnige uitspraken die in grote lijnen mijn mening verwoorden. Paul McCartney blijft voor mij een absolute meester maar zelfs hij kon zijn draai in de jaren '80 niet vinden. De muzieksmaak verandert, net als de productie. Paul is altijd een meester geweest om een pakkende melodie met een aantal subtiele toevoegingen tot een meesterwerk om te vormen. De (productie)mogelijkheden leken voor hem te groot om de kwaliteit die hij in de '70 leverde vast te kunnen houden. Dat is geen schande en vrijwel geen enkele '60 of '70 topper deed het beter in de nadagen van zijn carrière.

Over dit album: weinig mis mee toch? Natuurlijk is het geen meesterwerk maar er staan toch wel genoeg pakkende nummers op. Leuk Wings album voor tussendoor.

Ik vind dit echt nog wel een redelijk fijn album! Maar de songs waar McCartney de vocalen voor zijn rekening neemt zijn toch wel de betere tracks voor me.

Beware my love vind ik wel een van de hoogtepunten van het album. Ik hou ervan als Macca wat ruwer klinkt!

Ik vind dit één van Wings beste albums. Prima nummers die mij geen moment vervelen...integendeel hij had er van mij meer van dit niveau mogen maken

Beter dan Band on the run bijvoorbeeld?

De archived edition (remaster) komt in september:
Wings Reissue 'Venus and Mars' and 'At The Speed Of Sound' | PaulMcCartney.com

Ik vind het overigens geen goedkope aangelegenheid, ongeacht welke set je koopt.

1 cd is voor mij voldoende, een sterk en mooi geremasterd origineel en wat aanvullende nummers die er in die tijd toe deden, zoals Junior's farm.