Wings - Wings at the Speed of Sound (1976)

Zwak album van Wings, cook of the house is wel het dieptepunt op dit album. Beware my love is voor mij een klassieker, steekt met kop en schouders boven de andere nummers uit.

Vind um niet zó zwak. Wino Junko is de ultieme zwakte op dit album. Verder vooral eenvoudige, voorspelbare songs en melodietjes. Niet super geïnspireerd. Af en toe wel weer leuk als backgroundmuziek.

Gek, zó'n beroerd album met zó'n geniaal openingsnummer. Ik zet deze lp vaak op vanwege ''Let 'Em In'', ik word altijd erg vrolijk van dit nummer. Daarna zet ik de plaat maar snel weer af.

Dit is inderdaad een erg zwakke plaat. Alleen het openingsnummer is goed. De bonustracks zijn beter de het reguliere album.

Paul gaf zijn bandleden nu eens de ruimte om wat meer naar de voorgrond te treden met hun eigen composities, en dat heeft een erg vreemd en onsamenhangend album opgeleverd dat vrijwel geruisloos aan je voorbijtrekt zonder veel impact te maken. Kan Linda's Cook Of The House nog gezien worden als een onserieus tussendoortje, de rest van de composities van de bandleden zijn saai en ontberen iedere vorm van originaliteit. Er zijn te weinig Macca-composities, en van die komen alleen San Ferry Ann en Beware My Love enigszins in de buurt van de hitsingles. She's My Baby is een aardig liefdesliedje, maar dan heb je het verder echt wel gehad.
De b-kantjes zijn grotendeels niet veel beter, maar Sally G springt er tussenuit en had beter bij Venus And Mars toegevoegd kunnen worden.

2,5

Let'em in, Silly Love Songs, Beware My Love en Warm and Beautiful zijn van goed niveau. De rest is gemiddeld tot hier en daar zwak.

Lang geen slecht album van Macca; 2 van zijn sterkste singels staan hierop; Let'em in (die beat !) en Silly Love Songs waarin hij zijn wrevel uit over het feit dat men hem altijd verslijt als die zoetsappige balladswriter, en hij bewijst meteen ook met BEWARE MY LOVE dat hij flink kan rocken.
She's my baby is een leuk huppeldingetje, maar toch gedenkwaardig.
Op Cook of the House bewijst Linda niet veel beter te "zingen" dan die door Beatles gehate Japanse !
Mc Cartney komt nog sterk terug met het mooie San Ferry Anne en de ballad Warm and Beautiful.
Bonustrack Sally G had inderdaad beter als basistrack op deze plaat gestaan.
Al bij al vind ik dit nog niet zo'n slecht album. Minder sterk dan Venus and Mars en stukken minder dan Band on the Run, maar toch ? 3.5 sterren lijkt me billig !

Met dat waanzinnige basloopje dat het hele nummer doorhuppelt

GOODNIGHT TONIGHT hééft OOK zo'n waanzinnig LEKKER BASLOOPJE, toch ????


Je vindt dat op WINGSPAN of op de Amerikaanse versie van ALL THE BEST !

Don't say Goodnight Tonight !

Laat ik positief beginnen. Deze cd bevat een bonustrack - een b-kantje van een single- genaamd Sally G.
Een juweeltje van een countrynummer en met een McCartney zoals ik hem graag mag horen.
Beware my love is een rocknummer met een bijna hypnotiserende werking en voor mij het hoogtepunt van de originele plaat.
Let ' em in en Silly love songs-vrolijke en aanstekelijke liedjes voor een party.
Een vrij aardige ballad ' Warm and beautiful '. En dan heb ik het zo'n beetje gehad met At the speed of sounds. Het is niet anders.

Hallo, ja Beware my love vind ik het beste nummer van deze plaat.

Let' em in en Silly Love Songs prachtige singles, heb ik altijd gevonden.
Warm en Beautiful is inderdaad ook prima.

Ik hou ook erg van San Ferry Anne, dàt vind ik ook een typisch "klein" liedje zoals Macca die zo goed kan schrijven en zingen.

Linda's Cook of the House was niet bepaald een hoogvlieger!

Blijf bij mijn 3.5 ster, een middelmatig album, zeker in vergelijking met London Town, Ram en Band on the Run.

Persoonlijk heb ik dit altijd de minste Wings plaat gevonden, zelfs Wild life vind ik beter. Maaaaaaaaar....slecht is de plaat uiteraard niet! Let em in en Silly love songs zijn groots, net zoals Beware my love en she's my baby. Ik begrijp alleen niet dat er zonodig allerlei mensen nummers moeten zingen op deze plaat terwijl Paul dat zelf veel beter kan!! Ook heeft de plaat een iets te hoog arbeidsvitamine gehalte. Wel de best verkochte solo plaat van sir paul, Wings was een mega act in die tijd!!

Tja, Wings at the Speed of Sound. Klassiekers als Let 'Em in en Silly Love Songs verdienen natuurlijk alle lof, maar zijn wat grijsgedraaid. 'Cook of the House' is natuurlijk het ultieme dieptepunt met het gepruttel van de frituur. Sowieso weet ik niet wat Linda in deze band doet. San Ferry Anne en She's My Baby zijn ook op en top Paul. Volgens mij heb ik die extra's overigens nooit geluisterd (die stonden niet op de LP).

Ja, inderdaad. Het klinkt te ongevaarlijk en makjes.
Net alsof de band geen risico's durfde te nemen.
Daardoor is het wel een redelijke 'fijne' plaat geworden, maar niet een die je met veel plezier keer op keer beluisterd.

Het is vooral een plaat waar je de programmeertoets flink bij nodig hebt.
Ik programmeer volgende tracks en krijg een prima album(metje) :

1-2-3-4-6-9-10-11-15-18

Erg vaak zet ik dit album ook niet meer op, maar de paar echte klassiekers maken veel goed.

Zelden een album gehoord waar de bonus tracks interessanter zijn dan de reguliere plaat. Maar ja, zo vreemd is dat natuurlijk ook weer niet daar alleen Let 'em In goed is.

Die laatste 5 bonus tracks horen hier volgens mij helemaal niet bij.

Voor mij na Wild Life het zwakste album van Wings. Ondanks dat een van mijn favorieten erop staat (Silly Love Songs). De overige leden kregen iets teveel speelruimte.

Macca is op 'wings at the speed of sound' te democratisch geweest, hij kan beter zijn bekende dominantie inzetten om een goed resultaat te krijgen. Want de nummers die Macca op deze plaat doet steken enorm af tegen de bijdrage van de overige Wings leden, met als cook of the house van Linda als absoluut dieptepunt. Maar de nummers van Macca zelf: Let em in, Silly love songs, Beware my love, she's my baby, warm and beautiful en san ferry anne zijn erg goed.

Ik wil het nu toch graag even opnemen voor Denny Laine en Jimmy McCulloch.
Dat, plus de opmerking dat McCartney het natuurlijk nooit zo ver zal laten komen, dat ze onaanvaardbare slechte nummers voor een cd zouden kunnen aanleveren.

Natuurlijk is Beware my Love het beste nummer van de cd. Verder draait het album ook om de McCartney nummers Let 'm in en Silly love songs.

Maar The note you never wrote (gezongen door Laine) en Wino Junko (McCulloch) zijn prima nummers, horen gewoon op deze cd.

Joe English heeft dan een wat saaie ballad mogen zingen (Must do something about it), maar die is nog heilig bij de bijdrage van Linda McCartney, Cook of the house. Linda wordt hier haast de Yoko Ono van Paul McCartney. En hij is tenminste zo verstandig geweest het daarna ook nooit meer laten gebeuren.

Time to hide van Denny Laine is een niemandalletje dat niet boven 3 sterren uitkomt.

Devel-hunt schrijft dat McCartney te democratisch is geweest. Ik geloof daar niets van, vooral ook, omdat uiteindelijk alleen slechts Wino junko (McCulloch) en Time to hide (Laine) door anderen zijn geschreven.

Voor het overige hadden ze dus alleen een vocale bijdrage en hield McCartney gewoon de touwtjes in handen.

Musician schreef:
Devel-hunt schrijft dat McCartney te democratisch is geweest. Ik geloof daar niets van, vooral ook, omdat uiteindelijk alleen slechts Wino junko (McCulloch) en Time to hide (Laine) door anderen zijn geschreven. Voor het overige hadden ze dus alleen een vocale bijdrage en hield McCartney gewoon de touwtjes in handen.[/quote]

Ik denk dat Macca ook die nummers beter zelf had kunnen zingen, en zeker de nummers die hij zelf schreef. Buiten het feit dat niemand op zang van andere Wings leden zat te wachten was Macca verreweg de beste zanger van de band en de enige publiekstrekker van de band, Wings was feitelijk een begeleidingsband van Macca waarvan de samenstelling per plaat wisselde, met uitzondering van trouwe dienaar Denny en vrouw Linda.

Ik ben het er zeker mee eens dat het niveau hoger zou zijn geweest als Macca alles zelf zong, maar dan zou het nog steeds een wisselvallig en nogal mak album zijn geweest.

Je moet Wings helaas toch beoordelen als band, dat was ook de keuze van McCartney.



Dat kan allemaal wel waar zijn, maar, uitgezonderd de eerste solo-cd uit 1970, heeft McCartney vanaf het begin willen spelen in een rockband, inclusief ega. En in een band is in principe het niet gek dat er meer stemmen zijn, dat was bij The Beatles ook al zo.

Ik ben het wel met Kaztor eens dat de cd inderdaad een beetje tam is. De aansluitende Wings over America tour liet zien, dat de band helemaal niet zo tam was.

Gek, dat er wel eens zo'n groot verschil kan zijn tussen studio en live. Steek er bij die studio-opnames ook eens een beetje vuurwerk in, zou je zeggen!

Ook als je het vergelijkt met bv. de directe voorganger Venus And Mars hoor je in die plaat veel meer overtuiging en kloten. Hier kan je eigenlijk alleen Beware My Love met de beste wil van de wereld een rocknummertje noemen. Het overige van het aanbod is afwisselend 'goed' melodieus (San Ferry Ann, bv.) of gewoon slap en van dat laatste, daar is er hier veels teveel van.

De leden van Wings zijn op geen enkele wijze te vergelijken met The Beatles. Wie er in Wings speelde was absoluut niet relevant, alles draaide om McCartney en Macca bepaalde alles. Tuurlijk wilde Macca met Wings een echt band gevoel, maar dat was meer een krampachtige poging om éénheid te scheppen die er uiteraard niet was. McCartney was zeker in die dagen zo'n grootheid dat gevraagd worden om in Wings te spelen een grote eer was. Wings is ergens wel te vergelijken met The Plastic Ono Band. Het maakt niet uit wie er in zit, ze begeleiden McCartney met zijn muziek, onder zijn voorwaarde, het zijn begeleiders niets meer dan dat. Het is McCartney muziek, geen Wings muziek, die bestaat feitelijk niet, dat is lucht.

In zekere zin was Denny Laine wel zijn rechterhand . Onvergelijkbaar met de rol Lennon natuurlijk. Ik vermoed dat Mac en Laine er vaak eens lekker voor gingen zitten met 2 gitaren en componeerden.
Vooral op stukken van London Town is Laine vaker de medecomponist . Natuurlijk had Paul het laatste woord .

De albumtitel belooft meer dan dat er aangeboden wordt......(in bovenstaande berichten is al het één en ander gezegd en daar sluit ik me bij aan)

Wel is Wings at the speed of sound commercieel enorm succesvol geweest, met 2 wereldhits in de vorm van Let em in en Silly love songs, biede nummer 1 hits aan beide kanten van de oceaan. De LP zelf is nog steeds één van zijn best verkochte solo platen. Alleen in Amerika gingen er al miljoenen over de toonbank.

Achteraf had de titel misschien beter kunnen wezen: Wings At The Speed Of Sales...

Ik denk dat het bewijst, dat het voor grote groepen kopers toch een aantrekkelijke plaat was, ondanks negatieve kritieken, ook in die tijd.
Je kunt hetzelfde van Mull of kintyre zeggen en die plaat draai je toch ook bepaald niet voor je plezier.

Bikkel heeft gelijk met Laine als rechterhand van McCartney. Hij had ook, veel langer en beter contact met McCartney dan leden van de Plastic Ono band met Lennon. Laine was, net als McCartney, multi-instrumentalist en beiden vulden elkaar prima aan.

Anders dan Lennon, die eerder met een solo-carriére is begonnen, had McCartney alleen een eerste solo-cd in 1970. Maar tot en met Back to the egg (1979) was er de vruchtbare samenwerking met Danny Laine in groepsverband, of je dat nu leuk vind of niet.

Ja, ongetwijfeld had Macca het voor het zeggen. Maar je kunt niet zeggen dat Laine niet getalenteerd zou zijn of gewoon negeren, dan doe je hem onrecht aan.

Zo kun je rustig stellen, dat McCartney op McCartney 2 (zijn eerste solo cd na zijn Wingsperiode) het spoor volledig bijster was en dat de assistentie van Laine blijkbaar node werd gemist. Dat wil zeggen, McCartney moest helemaal gaan leren weer op zichzelf te staan.

Gezien alle kritieken op het werk van McCartney in de jaren 80 (zie elders op MuMe, met eigenlijk alleen Tug of War als bescheiden uitzondering) heeft het vertrek van Laine blijkbaar McCartney niet onberoerd gelaten en heeft het ook geruime tijd geduurd, voor hij weer op Wings niveau was. Misschien weer op Flowers in the dirt?

In ieder geval, Eric Stewart, Stevie Wonder, Michael Jackson en wie er allemaal nog meer voorbij zijn gekomen, de rol van Danny Laine hebben ze niet kunnen opvullen.