Paul McCartney - Press to Play (1986)

Jammer dat dit album is ondergewaardeerd. Ik vind dit album een zeer goed product van Paul.
Aparte nummers die de aandacht zeer zeker vasthouden. maar ja zo te zien verschillen smaken nog steeds

De laatste weken dit album wat vaker gedraaid (op vinyl, die beoordeel ik dus nu) en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet weet waarom ik dit met maar 2,5* had beoordeeld. Natuurlijk is dit een product van zijn tijd, dus een 80s productie, maar de nummers zijn zo slecht nog niet. Zeker kant A (hierboven genoemde track 1 t/m 5) is gewoon goed te noemen met o.a. het fantastische 'Only Love Remains' (dat echter wel veel weg heeft van 'Here Today'), het mooie 'Footprints' en goede 'Good Times Coming/Feel The Sun' en 'Stranglehold'.
Kant B (6 t/m 10) is iets minder, maar ook een nummer als 'However Absurd' of het gedurfde 'Pretty Little Head' zijn het vernoemen waard.
Hele * erbij.

Pretty Little Head , wat een prachtig nummer. Ik houd persoonlijk erg van Macca's experimentele nummers.
Talk More Talk op dit album is ook zo'n voorbeeld.

Dit wordt door velen gezien als de mans slechtste werk. Ja, als je het tegen andere albums zet zijn de meeste andere albums inderdaad beter. En het is overduidelijk qua productie een 'kind van zijn tijd'. Maar als je dit gewoon objectief beoordeeld zonder het teveel te vergelijken met andere albums is er naar mijn mening helemaal niks mis met dit album.

Het vinyl album opent met het vrolijke 'Stranglehold'. Een sax horen we niet veel in nummers van Macca en ik vind het wel lekker. Het wordt gevolgd door 'Good Times Coming/Feel The Sun' met een reggae-achtige beat erin. Het klinkt mij in de oren als een 80's remix van een Wings-nummer. Ik vind vooral het gitaargeluid in dit nummer erg lekker. 'Talk More Talk' begint spannend met divers gepraat en een synthgeluid, maar ontpopt zich daarna tot het minste nummer van kant A. Een typisch 80's nummer (en drums) en helaas niet al te sterk.
Maar de twee volgende nummers horen dan weer bij de hoogtepunten. Het mooie 'Footprints' lijdt alleen onder een niet zo geweldige vocale prestatie van Paul, wat jammer is. Hoogtepunt van het hele album is de gevoelige ballad 'Only Love Remains' (met orkestratie van Tony Visconti) dat echter wel veel weg heeft van 'Here Today'.

Kant B begint met 'Press' dat weer een duidelijk product van z'n tijd is. In basis helemaal geen onaardig nummer, maar de kitschige 80's productie verpest het nummer. Het dreigende 'Pretty Little Head' is een gedurfde compositie voor McCartney begrippen. Het doet mij denken aan Peter Gabriel en ik hou ervan.

De rockers 'Move over Busker' en 'Angry' met gitaren van Pete Townshend zijn wel aardig, en Phil Collins laat op 'Angry' horen een goede rockdrummer te zijn. de LP-versie sluit af met het 'However Absurd' voorzien van orkestratie door Anne Dudley. Mooi nummer, maar ook hier hadden de vocalen van Paul beter gekund.

Over de CD only tracks:
'Write Away' is een typisch McCartney nummer met leuke woordspelingen ("You need love, write a letter, you need love, write away"). 'It's Not True' is best wel een lekker nummer, met de heerlijke herkenbare drums van Phil Collins erin, en ook weer de saxofoon. Had eigenlijk op de basisversie van het album moeten staan vind ik. 'Tough on a Tightrope' tot slot is een prima, maar niet heel opzienbarend nummer.
Leuke aanvullingen dus, maar wel opvallend dat de CD maar liefst drie extra tracks had.

Natuurlijk is dit een product van zijn tijd, door de 80's productie, maar de nummers zijn zo slecht nog niet. Mee eens dat er vele betere McCartney-albums zijn, maar ik zet deze toch zeker op z'n tijd met plezier op.

Mee eens. Hopelijk bij de re-issue...

Voor mij is dit het album van de week!

Een vrolijke optimistische plaat waar Paul hoorbaar met veel plezier aan gewerkt heeft. Ik baseer mijn cijfer op de eerste 10 songs, mijn CD-versie heeft 5 bonustracks waarvan "It's Not True" en "Tough on a Tightrope" toch wel B-kant nivo zijn.

Jammer dat het gedrocht " Spies Like Us" voor het prachtige "Once upon a Long Ago" staat maar daar heb ik mee leren leven.

Spies Like Us is inderdaad een gedrocht. Ik herinner mij dat mijn zuster die single kocht en toen ik het hoorde dacht ik meteen "Hoe is het mogelijk dat iemand met zo'n status zo iets uitbrengt? Het werd - terecht - ook geen hit.
Press to Play kan mij allerminst bekoren: te glad, te mechanisch, te afstandelijk en vooral: het songmateriaal is voor Paul's doen onder de maat.

Helemaal geen slecht album; kind van z'n tijd maar heb het altijd graag afgespeeld. Ik moet zeggen dat ik nog uit het hoofd weet dat de redactie van Oor gecharmeerd was van het album. Met een goede beoordeling en een hoge notering in de Oase. Dat konden veel McCartney en Wings albums niet zeggen.
Een stuk levendiger dan voorganger Pipes of Peace. En Give my regards to Broadstreet kent ook weinig aanhangers.

Pipes of Peace en Give my Regards to Broadstreet vind ik ook geen hoogvliegers. Paul McCartney probeerde net als vele popveteranen in de jaren '80 geforceerd hip te worden met eigentijdse maar nu gedateerde producties waarbij de songs ondergeschikt waren.
Pas vanaf Flowers in the Dirt kroop Paul McCarntey (met de hulp van Elvis Costello) uit het dal om met Flaming Pie zijn beste in tijden te brengen.
Paul McCartney is op zijn best in schijnbaar eenvoudige maar pakkende popsongs en dat mis ik op deze Press to Play, daar blijft nauwelijks wat van hangen.
Ik waardeer Paul McCartney vooral van wat hij in The Beatles bracht en vele solo-albums van hem vind ik ook prima maar er zitten ook een aantal missers tussen waaronder deze Press to Play.