Paul McCartney - Press to Play (1986)

Jij en ik vinden de plaat slechts ** waard. Je kunt dat bezwaarlijk goed noemen, toch? Dus voor een muzikant van het kaliber van Paul McCartney vind ik dat echt wel zwak.

Het is zelfs de enige plaat die ik niet meer op cd gekocht heb.Zó beneden zijn niveau heb Paul nooit gehoord. Zelfs één of twee nummers, die te pruimen zijn, weerhouden mij om de McCartney collectie aan te vullen, en die is aanzienlijk. Zelfs van de hoes krijg ik al kippenvel

Oh zeker, het behoort absoluut tot z'n minste solo werk (met o.a. ook "Pipes Of Peace" en "McCartney II"), en goed is het dan ook niet te noemen, maar aan echt slechte platen die geen moment weten te boeien ken ik maar 1 ster toe, een voorbeeld is "Give My Regards To Broad Street", wat ik schandalig slecht vind en helemaal niets toevoegt, ook al is het dan een soort van zijstapje.

De eerder genoemde aardige nummers behoeden dit album voor een complete afgang en zorgen ervoor dat er toch nog iets leuks voorbijkomt tijdens het luisteren en ik er een sterretje bij doe.

Het blijft desondanks inderdaad onvoldoende voor iemand van McCartney's kaliber, die gelukkig hierna de kwaliteit van z'n albums weer zag stijgen.

Voor mij betekend 2,5* een onvoeldoende. Ik doe niet mee aan dat kinderachtige 0.5* en 1* en dat gedoe. Onvoeldoende is duidelijk genoeg. En het feit dat ik "iets van McCatrney NIET koop zegt toch genoeg. "Broad Street"heb ik overigens wel. Veel jonge mede MuMe'rs realiseren zich misschien niet, dat de wat ouderen onder ons eerst de grammofoonplaat hadden en daarna de cd weer moesten kopen. Dubbele kosten dus. Terwijl veel jeugd alles van internet afplukt voor noppes! Zo kan ik ook fan zijn.

Gisteren nog ns op vinyl naar dit album geluisterd en (even een lichtpuntje bij al dit gemopper): Only Love Remains is een klassieke McCartney-ballad! Rechtstreeks van de maker van My Love, The Long and Winding Road en Waterfalls!

Wie dacht dat Sir Paul hier zo ongeveer de bodem van de put had bereikt, qua slechte platen dan.... moet maar eens naar de vorige grijpen. Het kon dus nog erger.

Voor alle duidelijkheid; Ik ben een enorme McCartney-fan van het eerste uur. Maar zelfs je grootste idool heeft het recht eens volledig uit de bocht te gaan, een ongeïnspireerd zooitje af te leveren, een kwakkelplaat, euh.... iets om je eens lekker goed voor te schamen....
Maar het kon nog een pàk erger, bewijst de beste man met Give My Regards on Broad Street.

-->Father McKenzie: laatst nog naar "Only Love Remains" geluisterd? Het 'vervelende' van McCartney is dat hij zelfs op slechte albums (Off the Ground, Give My Regards) hier en daar een pareltje levert. (Omgekeerd is het ook het geval; zelfs op z'n beste albums staat hier en daar een jammer nummer...)

@ bawimeko; Only Love Remains is een klassieker op deze fletse plaat, al begrijp ik je al te milde score van 3.5 niet echt, maar allez....
En op de meeste prima albums staan inderdaad wat foutjes, maar toch niet echt op Flaming Pie vind ik. Die vind ik integraal fantastisch!

Tja...in mijn smaak zitten soms onverklaarbare zwaktes en antipathietjes...
Een grote makke van dit album is de productie. Ik heb het idee dat McCartney z'n oog/oor had laten vallen op de muziek van de Police en Peter Gabriel en uitkwam bij producer Hugh Padgham. Overigens werden er meer uit de "Gabriel"-stal zoals drummer Jerry Marotta en gitarist Carlos Alomar...
De zoektocht naar het 'moderne' geluid leverde een nogal kil geluid op, terwijl ik veel muziekjes best aardig vind...
Talk More Talk mag zónder foefjes en twee minuten korter, dan is het een aardige Macca-rocker. Footprints is een aardig deuntje wat belegen aandoet door de synths.
Als ooit iemand de moeite doet om de demo's op te graven of een stevige remix van dit album doet is m.i. net zo goed als Pipes of Peace en best een aardige aanloop naar Flowers in The Dirt.

Dààrvoor is het basismateriaal, gewoon veel te zwak, ik kan te weinig echt goede songs ontdekken, dus de productie zal daar niet veel aan veranderen. Deze productie staat me tegen, maar zelfs met een modernere productie kun je hier de meubels niet meer redden, vrees ik...

Ach, hij had zin om eens zo'n typische jaren 80 plaat te maken met alle studiofoefjes en geluiden van die tijd.
Ik vind het wel een leuke plaat, goede achtergrondpopmuziek toch ?

Laten we van de beste man nou niet altijd een "Band on the Run" of "Abbey Road" verwachten .....

Ik vindt het zelf wel een vrolijke plaat, staan genoeg pakkende nummers op.

Die had 'ie toch al gemaakt met Pipes of Peace

Wat is typisch 80 eigenlijk? Ik ben het eens, dat Pipes of peace zeker niet de beste plaat van McCartney is.

Dat geldt ook voor Press to play maar hierop voorkomt McCartney zoetsappig te worden. Dat maakt deze cd toch wel anders.

Sterker nog, ten tijde van het verschijnen van Press to play kreeg hij goede kritieken, een hoge notering zelfs in de door muziekkrant OOR samengestelde LP- lijst, daar had hij al jaren niet meer in gestaan.

Dat zou ook enige achterdocht kunnen wekken maar er zal ook moeten worden erkend dat McCartney nieuwe paden was ingeslagen. Zijn periode met Michael Jackson, Stevie Wonder, was voorbij. Het ging er weer om.

Ik begrijp dan ook oprecht alle vernietigende kritiek niet, op Press to play. Er staan toch zeker enkele pareltjes op, waarbij ik met name nummers als Good times comin'/Feel the sun en het prachtige Footprints wil noemen.

Het zijn deze wat rustigere nummers die Press to play genietbaar maken. Maar ook Stranglehold, Press en However absurd zijn helemaal niet slecht. Misschien geen McCartney klassiekers maar in ieder geval interessant genoeg.

De cd is dan ook onderhoudender dan Pipes of peace of McCartney 2.

Helaas ken ik "Pipes of Peace" en "McCartney 2" niet.

Met typisch jaren 80 bedoel ik de nogal mechanisch klinkende drums en drumcomputers.
Vaak zijn dan ook synthesizers te horen met die nogal blikkerige geluiden en van die nep-orkest geluiden.
Die sound begon zo in de jaren 83/84 en liep door tot pakweg 1990.

Daardoor onstaat er vaak een sound die nogal kil klinkt.
De lage "warme" geluiden zijn vaak vrijwel niet meer te horen, echter bij rustigere nummers hoor je dat minder daar speelt dat niet zo.
De gitaren zijn dan ook vaak naar de achtergrond gemixt.
Dat hoeft niet altijd een nadeel te zijn, de up-tempo nummers hierop vind ik heel geslaagd.

De plaat "Tug of War" vind ik ook goed die klinkt weer heel "warm" qua sound, maar die is ook van begin jaren 80.

Eerder schreef je Press to play zo'n typische jaren '80 plaat is. Klinkt de cd inderdaad als bovengenoemd?

Ik geloof niet dat Paul McCartney zich ooit heeft laten verleiden tot een bepaald productieproces, anders dan dat het moest klinken zoals hij vond dat het moest klinken.

Maar het is waar dat de productie van de cd werd uitbesteed aan Hugh Padgham (Genesis/Police) en Phil Ramone. Misschien dat de laatste vond dat er eens behoorlijk aan het geluid van McCartney moest worden geschaafd en ging Sir Paul er in mee.

Teneinde anders te willen klinken dan op Give my regards to Broadstreet want hij was toch behoorlijk geschrokken van de negatieve reacties op film en muziek.

Nou, dát kunnen we in ieder geval beamen, Press to play is zeker geen Give my regards to Broadstreet.

Helemaal mee eens! Waar Give My Regards een mislukt probeersel was van een zoekende artiest (wat Oude Successen van stal gehaald, zelfs Ringo zag er weinig brood in...wilde wel in de film meedoen, maar zag het nut niet in om op het album mee te spelen) is dit een stap vooruit!
De zoektocht ging hierna een tijdje door tot hij een tijdelijke partner had gevonden in Elvis Costello....

Ben eigenlijk vergeten waarom ik dit album heb.....

McCartney was in deze periode krampachtig op zoek naar partners om een soort Lennon/ McCartney gevoel te krijgen. Al dat soort samenwerkingen hebben tot niets bijzonders geleid. Ook niet met Eric Stewart of Elvis Costello.

Ik ook.... het zal voor de mooie retro-hoes geweest zijn, denk ik

Ik ben in ieder geval nog niet vergeten waarom ik 'm niet gekocht heb. Ik vrees dat deze er ook nooit gaat komen.

Houd deze hoes naast de Lennon/Ono hoes van Double fantasy en de gelijkenis is frapant, ........toch.....

Ik weet het, Yoko lijkt erg op Linda...

Maar het is waar, die hoes is daar behoorlijk van "afgekeken"....

En @ Stijn_Slayer; Je mist echt niets als je deze niet hebt, zo'n onding draai je toch nooit, of je moet zelfmoordneigingen hebben, wat ik je niet toewens....

Ja, de gelijkenis zag ik ook meteen... Misschien een eerbetoon...

Voor Only Love Remains ... ?

Beste Father, vind jij nou écht dat Linda (op die foto, tenminste) p Yoko lijkt? Ik kan het niet zien. Ik vind dat vergelijken van hoezen eigenlijk een non-discussie. Dan kunnnen 2 mensen die liefdevol op een foto staan wel met de hoes van Double Fantasy vergeleken gaan worden. Over de lp zelf: Eén van Paul zwakste, maar daar zijn we het allemaal wel over eens, geloof ik.

Het enige wat mij doet denken aan de hoes van Double Fantasy;
-allebei zwart/wit
-allebei met diens wederhelft
-allebei ex-beatles
Daar houd het voor mij toch echt op.
Deze hoes heeft voor mij meer een vergelijking met een; Gone with the wind gevoel. Clark Gable en Vivien Leigh gevoel. De sfeer van de eind jaren dertig gevoel...zoiets.
Daarnaast ben ik niet ontevreden over dit Press to Play. Ik erken de ingeblikte jaren tachtig geluid. Maar daar waar dit minder aanwezig is, komen er toch schone liedjes voorbij o.a; Footprints/Angry en However Absurd.

Dat zijn best veel overeenkomsten al, en exact de 3 die de meeste zien, dus de vergelijking is toch best logisch?

Als je het vaak vette jaren 80 geluid weghaald, wordt de nadruk veel meer gelegd op de klasse van een Macca song en niet op het geluid wat nu behoorlijk achterhaald is.
Gelukkig staan er op internet soms live optredens uit die periode waarin McCartney zichzelf begeleid zonder alle opsmuk, wat de nummers van Press onmiddelijk naar een hoger plan trekt.

YouTube - Paul McCartney - Only Love Remains (live '1986)

Dacht net: ach, laat ik deze cd nog eens een kans geven.. zit in een aardige McCartney fase momenteel, en vaak is de acceptatiegrens dan groter...

In dit geval dus niet.. wat een draak van een plaat is dit zeg.. echt McCartney onwaardig.. Zelfs het only love remains wat hier nog als excuus wordt gebruikt dat het nog niet zo onaardig is, zakt zwaar door de mand...

Enige wat echt boeit is notabene een bonustrack: Once upon a Long Ago [Long Version]

Heb diep respect en waardering voor de man, en al zijn werk.. behalve deze.. 0.5 ster, omdat het Macca is...

Ik heb wel een zwak voor dat typische jaren 80 geluid (middelbare school nostalgie..) en dat stoort me dus niet zo op dit album. Het is duidelijk niet een McCartney klassieker, maar bij herbeluistering vind ik het allemaal behoorlijk meevallen en past hij prima in het post-Wings tijdperk.

Bonustrack Once Upon A Long Ago is natuurlijk wel een klassieker en 1 van de mooiste liedjes uit de jaren 80 van wie dan ook en zorgt voor een half puntje extra.