Paul McCartney - Press to Play (1986)

walgelijke hoes

Nogal. Zo verkoop je toch geen platen!

cd met resultaten van samenwerking met Eric Stewart van 10CC, helaas is de cd geen topper.

Eerst vond ik het album zwaar tegenvallen, maar jaren later ging ik het na een paar keer opnieuw draaien toch waarderen. Volgens critici het slechtste album van Paul, maar toch nog een 3,5 voor mij.
Die hoes, ach dat is gewoon zo verschrikkelijk, dat het toch weer leuk is.

De hoes doet idd het glazuur van de tanden springen (Milk & Honey?), maar het album valt niet echt tegen. Het klinkt ongelovelijk gedateerd door de fletse, opgesmukte jaren '80-productie, maar kwa composities is het echt niet zo slecht gesteld. Move Over Busker, Footprints en However Absurd zijn goede nummers. Talk More Talk is de minste en te onbenullig voor mijn smaak.

3,5.

Nou, hoe een grote Macca -fan ik ook ben (heb al zijn regulier werk, niet zijn zogenaamde albums met "klassieke muziek", die moet ik niet van een popambachtsman, ben bang dat het tegenover echte klassieke muziek geweldig tegenvalt) ik vind dit album de allergrootste MISKLEUN die Macca heeft geworpen;
Wààr zijn Macca's sterke melodiën, waar hij zo goed in is? Waar hoor je de invloed van ex 10CC-er Eric Stewart ? Die man mocht zich gewoon niet uitleven, het veel te grote Macca-ego zat daarvoor vreselijk in de weg, maar het is jammer dat Macca er hier echt NIETS van bakt. Vind de "Milk & Honey" hoes wel leuk op zich, het heeft iets vreselijks ouderwets, iets filmsterachtig uit de jaren 50, niet ?
Maar de muziek ik wil er over zwijgen, hier staat werkelijk behalve de titelsong en het mooie ONLY LOVE REMAINS, niets op dat je je wil herinneren, jammer, maar zo hoor ik dit klote-album. 1.5 ster voor de moeite en omdat het toch een Beatle betreft.
Gelukkig komt Macca later nog met beter werk !

Best een goed album qua songs. Only Love Remains is een klassieke Macca-ballade, Footprints is een subtiele song en op Angry maakt Paul zich ouderwets boos. Het lijkt er alleen op dat McCartney een voor die tijd modieus album wilde maken met als gevolg dat het enorm verouderd klinkt allemaal.

Only love Remains , Press to play , Move over Busker zijn enigszins memorabel. In However Absurd horen wij de nr. 1 hit van Donovan's Atlantis uit ' 69 terug. McCartney verleende ( stiekem) zijn medewerking aan dit lied en is aan het einde van die single ook te horen.
Verder is dit voor mij : Press to Stop.

Geen beste plaat, de zoveelste misser van hem op een rij, de jaren 80 waren niet aardig voor hem. Stranglehold, Press en only love remains gaan nog wel, is ver beneden zijn niveau. De lulligheid van talk more talk is tenenkrommend. Er stond geen enkel echt goed nummer op. Ik begon me in deze tijd echt zorgen te maken, deze zorg werd pas voorgoed weggenomen met flaming pie, jaren hierna. De hoes vind ik wel mooi, hoewel een regelrechte copie van Double fantasie van Lennon/Ono. Gemaakt met een jaren 30 camera, beide, zowel Fantasie als Press to play.

Plaat met op zich goede songs. Alleen de productie heeft het verknald. Jammer.

Omdat ik nu weet (door zijn nieuwste album Memory almost full) hoe goed hij nog steeds is (zie aldaar) heb ik mijn waardering van 4,0 naar 3,5 bijgesteld. Dit is aardig maar toch veel en veel minder dan wat hij daarvoor, maar zeker ook de laatste tijd maakt.

Tegenvallend album van Paul McCartney. Niet alleen klinkt het geluid nu gedateerd vanwege de jaren '80-productie, maar de meeste composities zijn onder de maat voor Paul's doen. "Footprints" en "Only Love Remains" vind ik nog sterk, "Stranglehold", "Press" en "Move over Busker" kunnen er ook mee door, maar de rest is matig tot zwak met het onbenullige "Talk More Talk" als dieptepunt.

Merkwaardig dat alle groten uit de jaren '60 en '70 in de jaren '80 een zwakke periode kennen : Paul McCartney, Rolling Stones, Neil Young, David Bowie, Pink Floyd ...

Ik ben wel 'n McCartney fan, maar dit vind ik toch wel zijn slechtste plaat (buiten de klassieke, die me niet aanspreken). Ik haal 'm dan ook bijna nooit uit de kast.

Ik was nooit méér teleurgesteld bij een release van een McCartney album, gezien ik zulk een grote - maar hey!! - kritische - fan ben.
Tot nu toe vond ik dit zijn allerslechtste plaat ever, maar hey, die nieuwe Firemanplaat, daar ben ik nog niet geheel uit, of ik die niet nog een tikkeltje slechter vind dan deze enorme misser van formaat.

Press to play is een plaat met een blikkerig en onpersoonlijk geluid, de nummers zijn zwakjes en gaan snel vervelen. Uitzonderingen zijn Only love remains en Press. Als er een top 10 zal bestaan van de 10 slechtste solo platen van een Beatle staat deze waarschijnlijk in mijn top 5.

But father McKenzie de fireman, de plaat die ik persoonlijk best goed vind, is geen regulieren Macca plaat. Net zoals zijn andere fireman platen, zijn klassieke werk, zijn Twin freaks project, The family way etc..etc..etc..is dit een uitstapje van Macca.

Bij het bezien van het gemiddelde bij dit album, dacht ik misschien zal het niet veel worden. Maar dit valt allerzins mee. Buiten de blikkerige 1986 nummers die niet echt beklijven, staan er toch ook een aantal hele schone liedjes op. Juist die liedjes waar voor mijn gevoel Paul niet echt het geluid van die tijd probeerde te pakken, maar gewoon zijn ding deed.
Nummers als Footprint/Only love Remains zijn prima nummers en luisteren heerlijk weg en klinken niet gedateerd.

Press is het enige nummer, waarvan ik het typische geluid uit die tijd niet echt vind storen en heeft een prima refrein. Pretty Little Head en vooral Angry en However Absurd maken de B kant aangenaam om te luisteren. Zelfs Move over Busker heeft zijn charme en is het enige nummer waar ik de invloed van Eric Stewart meer naar voren hoor komen.

Aangezien ik de lp heb, ken ik nr. 11 t/m13 niet. Spies like us en het prachtige sfeervolle nummer Once upon a long ago ken ik dan weer wel.
Al bij al niet slecht gedaan, of i.i.g m.i niet zo slecht als dat het hier afgeserveert wordt.

Zelfs de hoes vind ik niet echt lelijk, maar ook niet echt mooi. Maar opvallend genoeg.
Dus komop Father, geef het nog een kans en dan m.n wat mij betreft de bovengenoemde nummers.
Ikzelf vind dit wel 3,5 ster waard en als ik de cd zou hebben met Spies like us en Once upon..., was het ws. 4* geweest, afhankelijk natuurlijk van die andere nummers.

Helemaal mee eens.
Het is dat Only Love Remains erop staat (en ik graag m'n collectie compleet hou), maar anders ...

Ik vind een brede herwaardering voor Press to play op zijn plaats.

Volgens mij, zijn de eerste 10 nummers de oorspronkelijke nummers van Press to play, ik heb mijn aantal sterren hier ook op afgestemd.

Press to play vind ik een prima in het gehoor liggende plaat. Goede composities en ook op de produktie is weinig aan te merken.

Vooral kant 1 van de oude plaat (eerste 5 nummers) is indrukwekkend met o.a. de prachtige ballads Footprints en Only love remains , mijn gemiddelde ligt hier op 4,5.

Het vervolg is dan inderdaad minder met vooral Angry in een tegenvallende rol. Maar voor het overige heb ik mij er altijd goed mee kunnen vermaken.

Ieder zijn smaak, maar de composities/uitvoeringen zijn echt niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden, het lijkt wel of er een soort afrekening moet plaatsvinden. De cd is tenminste heel wat beter dan McCartney II of Pipes of peace.

---> musician
Ik ben het deels met je eens. Ik herinner me nog dat dit album bij z'n release een opvallend goeie recensie kreeg van Oor (normaal McCartney-chagrijnen in die tijd) en ik 'm vaak heb beluisterd.
Sterke punten zijn de ballads; Only Love Remains is inderdaad een klassieke Macca-ballade, ik heb ook een zwak voor However Absurd...
Minpunt blijft de productie; hier en daar klinkt het als een Peter Gabriel-schijf (klopt qua muzikanten en producer) en af en toe een hoog gehalte aan syn-drums en synthesizers waar een akoestisch instrument beter had geklonken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Ram of Tug of War klinkt dit album enorm gedateerd, vind ik.
Tegen beter weten in hoop ik dat dit album 'ns wordt geremixt/geremasterd; volgens komt het dan dichtbij de beste albums van McCartney!

musician, ik weet niet waar jij zo meteen de goede composities hoort op deze draak van een plaat, maar kijk, smaken moeten nu eenmaal verschillen.
Ik vind deze zowat bij uitstek de plaat waar de anders immer nooit om goede melodieën en songs verlegen Paul het behoorlijk laat afweten.
De inbreng van ex 10CC lid Eric Stewart is ook al nauwelijks te horen...

neen, de "muze" die McCartney altijd ter beschiking heeft, was hier duidelijk even met vakantie.

behalve de titelsong (die dan nog maar enkel aanvaardbaar is en nooit sterk te noemen is...)en het enige echt sterke lied Only Love Remains, baart dit onding ons nog Write Away....en met wat goede wil is Footprints geen onaardig deuntje.... dat naast echt goede songs gelegen heeft.
Maar dan houdt het echt op, de rest is zooi, Macca echt onwaardig.

De rest is om héél vlug te vergeten, te begraven onder een berg zand en er nooit meer vanonder te moeten halen....

Je mag McCartney fan zijn tot in iedere vezel - ik reken mezelf ook tot dat soort mensen - maar kritisch moet je wel altijd een béétje blijven, vind ik.
Dezee staat mooi op de plank, omdat ik nu eenmaal van alle Beatles ook alle solo-werk wil hebben, maar behalve de schitterende hoes, waarop Linda en Paul als oude filmsterren staan afgebeeld, vind ik echt niets aan dit album.
Ronduit één van zijn zwakste platen.

Neen, leg deze maar eens naast echt mooie platen zoals Ram, Band on The Run, London Town, Tug of War, Flaming Pie, Chaos and Creation in the Backyard èn Memory Almost Full.... dan moet je toch horen dat dit gedrocht hier muzikaal geen drol voorstelt????

Sir Paul heeft later ook zelf verklaard dat hij niet weet wat hem bezielde om zo'n draak van een plaat uit te brengen, hij was er zelf helemaal niet tevreden over, echt niet, en gelijk had ie.

Nou, met mijn toegekende score was ik iets te streng, ik verhoog wel van 1.5 naar 2, voor de hoger vermelde "hoogtepunten", maar hoger kom ik nooit meer voor dit album, dat begrijp je wel...

Gelukkig iets om het lekker met elkaar over oneens te wezen!

Je weet dat ik ook zo'n beetje alles heb van Paul McCartney en daarmee vergeleken, mag ik toch ook deze plaat graag horen. De verschillen zijn niet zo zwart/wit als wordt afgeschilderd.

De nummers hebben een redelijk moderne setting, nieuwe aanpak van produceren (betere technische middelen) en misschien dat daar veel McCartney-fanaten over vallen. Een aantal nummers is compositorisch inderdaad minder (Move over busker, Angry, Pretty little head).

Maar als we eerlijk zijn, is er op elke plaat (ook van McCartney) wel één of een paar mindere nummers te vinden.

Als veel-beluisteraar van Paul McCartney (& wings) vind ik Press to play geen zwart schaap in de familie. Zonder overigens iets af te willen doen van het rijtje eveneens prachtige McCartney platen dat je opnoemt.

Het zal wel geen toeval zijn dat die herwaardering er komt na mijn post bij Flowers in the dirt zeker . Maar zoals je zelf al zegt, ieder zijn smaak...

Jawel, dat is zeker toeval maar soms raak je in een "overall" discussie over een artiest. Als er dan nog cd's zijn zonder sterren of bespreking ga je daar natuurlijk even langs!

Na de enthousiaste bijdrage van Musician toog ik naar mijn platenkast om Press to play een herkansing te gunnen.
Heb ik misschien toch een meesterwerkje van de man over het hoofd gezien ?
Het draait hier tenslotte om McCartney , volgens mij de beste liedjesschrijver uit de vorige eeuw.
Daarom probeerde ik zo onbevangen mogelijk , alsof het een nieuwe plaat betrof , Press her te beluisteren.
Het leverde mij geen pijn aan de oren op.Dat niet.
Only love remains is een vrij aardige McCartney ballad , zoals Move over Busker een vrij aardige rocker van hem is.
Het album klinkt echter in mijn oren voorspelbaar en bovenal gekunsteld met overwegend zeer matig tot vervelend songmateriaal.
Press to play bevat geen enkele aanwijzing dat wij hier te maken hebben met een liedjesgenie. Jammer , maar het tast mijn respect en bewondering voor McCartney's kunnen geenszins aan.

Héél deftig en respectvol uitgedrukt, George. Ik hield het wat deze plaat betreft niet zo netjes, ik weet het wel.
Kijk, als ik enthousiast ben over iets, dan druipt het er bij mij van af. Hetzelfde geldt dan voor als ik iets echt.... euh, zeg maar een pàk minder goed vind.
En deze hier is echt geen hoogvlieger. Blij dat jij dat tenminste ook doorhebt.

Wat mijn grenzeloos respect voor de liedjesmaker McCartney er niet minder op maakt. Voor mij is hij ook veruit, samen met mensen als Cole Porter, Irving Berlin en George & Ira Gershwin echt één van de allergrootste songwriters van de vorige eeuw.

Destemeer onaangenaam verrast met zulke duffe doffe ellende als dit plaatje. Maar kijk, de beste laat ook al eens een steek vallen. Eddy Merckx kon echt ook niet iedere wedstrijd winnen.

Press to play is Macca op zijn matigst, de productie blikkerig en afstandelijk. Geen bezieling en passie. De nummers zijn niet slecht maar voldoen niet aan de hoge norm van een songwriter van zijn kaliber. Only love remains is best mooi, maar kan nergens concureren met zijn betere werk. Het beste nummer vind ik dan toch wel Press, maar ook geen topper.
McCartney was duidelijk in de periode 1983-1997 de weg wat kwijt, en daar viel deze plaat midden in. Gelukkig hervond hij zich met Flaming pie in zijn geheel.

Meh...
Het gekke is dat i.t.t. de Beatles (bijna) elk McCartney-album nogal verdeelde reacties oproept. Persoonlijk vind ik bijvoorbeeld McCartney II een erg leuk album...lekker rommelig, niet perfect, maar wel een groot talent aan het werk! Hetzelfde geldt voor London Town..
Flaming Pie is overschat; een paar sterke tracks, maar m.i. hier en daar wat gemakzuchtig. De laatste twee McCartney-cd's zuchten onder een gebrek aan echte Klassieke McCartney-melodietjes en een slechte sound.
Press To Play is op z'n minst een interessant experiment, niet erg geslaagd qua productie, maar gedurfder dan Pipes of Peace of Off The Ground.

Hoeveel ik respect heb voor Paul McCartney, dit album kan ik moeilijk waarderen. De productie is mij te glad en te blikkerig (die synths en syndrums ... bah!) en de meeste songs vind ik matig tot vervelend, waar zijn de catchy maar doordachte melodieën?
"Off The Ground" en "Flaming Pie" vind ik een stuk beter klinken, niet alleen blijven de songs beter hangen, maar deze albums hebben een natuurlijke sound en zijn gevrijwaard van modieuze maar misplaatste arrangementen die veel van Macca's solowerk ontsieren.

Ronduit slecht is dit album nu ook weer niet, op elke plaat weet Paul op z'n minst wel een paar leuke of aardige nummers met voldoende potentieel te zetten, hier zijn dat "Stranglehold", "Footprints", "Only Love Remains", "Move Over Busker", "Tough On A Tightrope" en het onderschatte "It's Not True", maar de rest bezwijkt helaas onder de te drukke of overdreven productie.

Het enige echte mispunt blijf ik Talk More Talk vinden. Wat een oer-irritant nummer is dat toch...