Wings - Venus and Mars (1975)

Eigenlijk draai ik deze hoogst zelden. Geen idee waarom. Want er is weinig op aan te merken. Een plaat die vol staat met prima nummers. Plus dat ik de gitaar solo's erg kan waarderen. Mooi en helder gespeeld.
Toch maar eens vaker draaien in de toekomst !

Hoorde vroeger liever Wings dan de Beatles.
De hits zijn leuk en soms heel goed, Band on the run vind ik wel een goede lp. Deze vind ik helemaal niets, rock achtig gaat hem niet goed af, Listen to what the man said is wel een prachtig nummer.
Nee die had ie veel beter kunnen doen (:

Nog niet op het niveau van "Band on the Run", maar naar mijn mening beslist één van de betere albums van Wings. Er werden dan ook diverse singles van deze LP getrokken. De meest succesvolle hiervan is "Listen to what the Man Said" (nr 1 in de VS).
Deze keer weinig grote namen die meewerkten aan de plaat. De bekendste is wellicht Dave Mason (ex-Traffic).
Leuk om het sterke (vaudeville) nummer "You Gave me the Answer" te beluisteren. Kon zomaar een broertje zijn van het legendarische "When I'm Sixty Four".
Beste twee nummers naar mijn smaak: "Medicine Jar", "Listen to what the Man Said".

Geluidskwaliteit is zeer goed te noemen. Toch wel een '4' voor dit album uit 1975.

Elke keer als ik deze luister valt het me op dat het muzikaal allemaal geraffineerd in elkaar zit. De wisselingen, de koortjes, de gelaagdheid, de bas hoog in de mix. Maar toch is het net een beetje te tam en te safe om echt hoge ogen te gooien. Dat was Wings zelf ook. Toch is het na Band on the Run met London Town hun beste album. De rest kun je eigenlijk buiten beschouwing laten.

McCartney kon het momentum van Band on the Run niet goed vasthouden.

Er had hem meer tijd moeten worden gegund voor een opvolger. Zo mocht hij voor London town inderdaad ook beduidend langer nadenken dan een jaar, zoals dat voordien de regel was.

Ik hanteer zelf de volgorde London town - Band on the run - Ram. Zij hebben de status dat verreweg het meeste dat er op staat heel goed is.

Ik beschouw Ram als het eerste Wings album, ook al heet de band officieel nog niet zo.

De andere Wings albums, waaronder Venus and Mars, hebben sterke momenten maar ook zeker een aantal mindere. De samenwerking met andere componisten in een band kan aan de ene kant McCartney zelf scherp houden. Aan de andere kant kan het ook een blok aan het been zijn, waarbij Sir Paul met name de inbreng van Linda, vocaal maar in ieder geval zeker muzikaal, zoveel mogelijk moest beperken. Gelukkig heeft hij dat in de regel met de mantel der liefde vrij vakkundig gedaan, zonder dat direct in aparte slaapkamers hoefde te worden overnacht.

RAM is natuurlijk niet het eerste Wings album, dat is Wild life, eigenlijk maakt het niet uit, Wings is Paul McCartney met 2 dienstbare vleugels, Linda en Denny Laine, de overige leden wisselde bijna per nieuw album. Soms wilde hij van Wings krampachtig een echte band maken en liet hij de overige leden ook een nummertje zingen om een band gevoel te suggereren, wat er natuurlijk helemaal niet was, er was geen sprake van gelijkwaardigheid binnen Wings, McCartney bepaalde uiteraard alles, de momenten dat hij de overige leden ook een momentje gunde zijn in de regel bijna altijd de dieptepunten van de plaat, daarin vormt Venus and mars geen uitzondering.

Ik vind dit echt geen goed album. Zwakke nummers, alleen Listen to What the man said is een puik nummer. Daarom toch nog 2.5 ster.

Eind vorig jaar gekocht en nu pas aan het beluisteren. Schandalig he. Tja ik koop teveel cd's denk ik. Maar in ieder geval is deze Wings plaat vast aardig. Mag gerust naast London Town staan vind ik.

Mag je vinden hoor

Ik zou zeggen totaalplaatjes....Londen Town haalt niet het niveau van.Venus and Mars
Alleen al die 2 gezapige hitsingles die op Londen Town staan
natuurlijk staan op beide albums de zgn niet McCartney songs
Maar dan toch......

Venus and Mars
Aangevinkt 3...6..11

Ik ga aardig mee met de beoordelingen die hier over het algemeen vrij positief zijn.
Afgezien van een paar losse nummers was Venus and Mars mij niet geheel bekend.
Het is een plaat die in zijn geheel niet op het niveau van Band on the Run komt, maar is een lekker album met verdomd catchy werk.
De opener/ titelsong is een korte folky vriendelijke song waar je zo een mooie zomerdag mee kunt beginnen. Blokfluitje er bij, lekker niets aan de hand.
Maar Rockshow geeft je weinig tijd om bij te komen, want dat is een gezellig beukertje met een glamvibe ( ja, dat kon toen nog net zeg maar).
Er wordt dan wat gas terug genomen en dat levert lichte pop op, maar wel voorbeeldig ingespeeld en catchy.
You Gave Me The Answer is Paul weer eens in een vaudeville stemming. Het had zo op een Beatlesalbum kunnen staan. Eerlijk is eerlijk, het is wat oubollig, maar hij verstaat de kunst er van wel.
Het verloop blijft gewoon coherent, al zijn het lang niet allemaal hele memorabele songs.
Letting Go komt goed in de buurt overigens, want hier is Paul eindelijk eens wat vinniger en dat kan het album wel gebruiken op één of andere manier.
Denny Laine krijgt zijn momentje op het niet onaardige Spirits of Ancient Egypt en de shuffle Medicine Jar van gitarist en debutant Jimmy McCulloch werd zelfs een live favo.
Toch is Listen to What the Man Said het prijsnummer. Vederlicht, maar het perfecte popliedje heeft Macca toch weer geschreven. Was ook de 1e single en één van Wings beste wat mij betreft. Heerlijk liedje en nog altijd fris.
Treat her Gently/ Lonely Old People is een wat zoetig walsje, maar waar Paul met zijn ballads wel eens de plank mis slaat (te klef), blijft hij dit keer aan de goede kant van de streep.

Prima plaat. De moeilijke opvolger na het meesterwerkje Band on the Run, die niet zonder horden en stoten het licht zag, maar Venus and Mars klinkt als een album die met veel plezier is gemaakt. De positieve vibe is enorm aanstekelijk.

!9 jaar verder, en pak deze te weinig. Beluisteren is je verbazen waarom je het dan weinig luistert. Vind het een bijna parel, maar geen 5 sterren meer. 4.5 meer op z'n plaats.
Letting go heeft bv. krachtig, stevig ritme-fundament met dwarrelend, fijngeweven gitaarwerk en een stevige blazerssectie. Love in song is is typisch Macca, maar wel met melodieuze diepte, met beproefde Macca-tekst, liefde en geluk.Medicine Jar boeit iets minder. De stem van jimmy McCullough is mij niet aansprekend genoeg.
Spirits of Ancient Egypt is zo'n nummer waarin tekst meer in dienst staat van de muziek. Deed Paul wel vaker. Ach, en zo kunnen we doorgaan. Rock Show, Call Me Back Again, Venus and Mars, Listen to what the Man Said, Treat Her Gently als waardige afsluiter, gevolgd door het nietige, onduidelijke Crossroads.

Het album nlijft waardevol en steekt voor mij Band on the Run naar de kroon.

Ik heb dit album al een tijdje niet gedraaid, maar op deze mooie zomerachtige ochtend, terwijl ik thuis werk, heel fijn om aan te zetten.

Ik ga een lans breken voor Letting Go, want het was me eigenlijk niet eerder zo ppgevallen, maar die is heerlijk bluesey, en mooi opgenomen. Die laagjes die erin zitten zijn heel fijn, gitaartje rechts, toetertje links.... Ineens word je dan gegrepen door zo'n nummer wat je eerder niet zo opviel.

Ik luister de Archives editie, dus wellicht is daar nog wat aan gesleuteld, waardoor het nu mooier klinkt.

Het blijft een fijn Macca album.

Het werk met de Beatles kan mij maar matig bekoren, hoewel ik het enorme belang van de band uiteraard onderschrijf.
McCartney op solo basis vind ik een ander verhaal, Wings is dan wel een band, met Linda en Denny Laine als enige permanente leden.
Laine was als zanger/gitarist verbonden aan de eerste jaren bij The Moody Blues.

Ik heb vanuit muzikaal oogpunt altijd een haat-liefde verhouding met McCartney gehad.
Als zanger heb ik Paul nooit een geweldenaar gevonden, en de keuzes die hij maakt(e) zorgen ervoor dat een geheel album geboeid blijven een te grote uitdaging vormt.
Zeker als nummers een wat jolig karakter krijgen - en Paul heeft daar een handje van - haak ik direct af.
Echter de beste man heeft ook een geweldig oor en oog voor het creëren van prachtige composities, waar ik geen weerstand tegen kan bieden.

Venus and Mars vormt voor mij een plaat waar dit goed tot uiting komt.
Een track als Rock Show kan mij gestolen worden, een wat eenvoudige rocker die te lang duurt.
Het contrast is groot voor mij omdat het relatief 'kleine' Love In Song van een prachtige schoonheid is.
You Gave Me the Answer en Magneto dringen zich ook amper aan mij op, terwijl het bluesy Letting Go een schot in de roos is.

Een lange playlist van Paul op solobasis derhalve, een heel album luisteren blijft een opgave. Ook op latere platen zou dit euvel de kop opsteken. Venus and Mars kent echter wel degelijk een handvol juweeltjes.

Letting Go, Medicin Jar , Listen to what the man said , Call me back etc.
Wat is dit een fantastische LP . Klasse!
Zoveel mooie herinneringen, het verbaast mij dat het na zoveel jaren wel lijkt of ik hem regelmatig draai.
Het klinkt net zo vertrouwd en wat waren ze voor mij veel beter dan The Beatles.
Ga hem weer eens wat meer opzetten.