Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990)

Schitterende etherische plaat, waar je voor het eerst in tijden weer wat van de teksten van Elisabeth Fraser (wat mij betreft de beste zangeres op deze aardkloot) kan verstaan. 4,5*

Neen, ze was toch echt niet beter dan Lisa Gerrard (mijns insziens dan vooral).
Maar da's meer een luxe-probleem, twee van zulke goede zangeressen.

Heaven or Las Vegas is niet het beste dat de Cocteau Twins te bieden hebben, maar is alleszins weer een sterke plaat. Altijd handig, bij zo'n echte top-band: zelfs de iets mindere goden zijn nog geweldig.

Hahaha...ik ken alleen de elpee 'Treasure'. Ik vond het toen mysterieus, mooi wel, zweverig, maar vooral...onverstaanbaar.

Dat onverstaanbare komt vooral doordat Elisabeth in een soort van zelfverzonnen taaltje zingt. Je kan het vaak wel verstaan, maar niet begrijpen.

Klopt niet. Was in de war met een andere plaat, volgens mij The Pink Opaque. Krijg je als je de muziek iets langer niet beluisterd hebt.

Heaven or Las Vegas staat bol van de toegankelijke, heerlijk dromerige Cocteau Twins-songs en is wel degelijk een van hun betere albums. Ruim vier sterren waard dus.

Nog maar eens dikke bedankt aan 't adres van good ol' Sanvean .

Na lang wachten eindelijk in huis, en die stem van Frazer klinkt dus prachtig naïef

Ik versta dus geen ene jota van wat ze nu eigenlijk zegt, maar ze lijkt zich te verbazen over van alles en nog wat.

Alleen errug spijtig van die drumcomputer.

Samen met Treasure misschien wel het beste album.
Ik vind de stem van Frazer hier juist wat directer overkomen.
En die drum-computer? Ze schijnen er hard aan gewerkt te hebben

Ik vind dit nu juist weer een van de mindere Cocteau albums. Er staan een paar mooie nummers op maar als geheel vind ik het niet al te inspirerend. Een album als Treasure is veel mystieker en inspireert me veel meer. Of anders de weergaloze Love's Easy Tears CD. Ook Four Calendar Cafe die hierna kwam vind ik veel beter (sprookjesachtiger).

Een van de mindere Cocteau Twins....

Een van de beste Cocteau Twins. Ik vind het in ieder geval de beste Cocteau plaat uit de jaren '90. Zoals aERodynamIC als zei, samen met Treasure misschien wel het beste album. Briljant!

Inderdaad samen met Treasure de beste CT plaat.

Daar ben ik het wel bijna mee eens. Haar samenwerkingen met Craig Armstrong en Massive Attack zijn van ongekend hoog niveau, al zou ze de hoogste plek moet delen met de ook al genoemde Gerrard. Ook al zou ik misschien niet mogen oordelen aangezien ik nogal een beperkte muziekkennis en smaak heb en dus ook een boel niet ken. Vergat ik nog bijna Natascha Atlas en Emma Shaplin. Tweede en derde plek dan maar.

Lisa Gerrard is uniek, in die zin dat ze haar stem als instrument gebruikt om klanken voort te brengen in plaats van het zingen van concrete songteksten. Bij Liz Fraser is wel sprake van teksten, maar gebruikt ze haar stem zodanig dat ze niet of nauwelijks te ontcijferen zijn. Van dit album zijn de teksten wel op internet te vinden, maar dan nog zijn ze onbegrijpelijk . Dat ondefinieerbare aspect maakt hun muziek voor mij zo bijzonder.

Neo, als je je nog wilt verdiepen in andere mooie damesstemmen, kan ik je de volgende aanraden: Kate Bush, Alison Shaw (Cranes), Anneli-Marian Drecker (Bel Canto), Harriet Wheeler (The Sundays) en Julianne Regan (All About Eve).

Nee eigenlijk niet, maar als nog bedankt (ben overigens zeer bewust van de verschillen en overeenkomstigheden tussen Gerrard en Fraser)

Eindelijk eens wat van deze band geprobeerd, en is me niet tegengevallen! een van het betere wat ik onlangs heb gekocht zelfs. ben erg benieuwd naar meer van de cocteau tweeling.

Dit is mijn favoriete Cocteau. Wat meer poppy misschien dan hun jaren 80 periode, maar desalniettemin raakt dit album me het meest. Frou-frou foxes is van een zeldzame schoonheid (de hele plaat eigenlijk).

elke keer als ik deze plaat weer hoor krijg ik de zware neiging om dit in mn top tien te zetten. ik vind dit zo'n steengoede plaat, zeker een van de beste dreampop platen die ik ooit gehoord heb, zo niet de beste.
ik ga hier nog een langer stukje over schrijven. maar voor nu ga ik deze plaat gewoon een 5 geven , wat ie verdient.

Fantastische plaat, gekocht in Schotland, gitaarsound is fantastisch lekker veel flanger en delay. Tishbite en Summerhead zijn ook fijne nummers, staan hier niet op.

HEAVEN OR LAS VEGAS
is volgens mij de meest toegankelijke Cocteau Twins plaat.
Maar die meer gestroomlijnde sound haalt hier en daar de essentie
uit het werk van de Schotten: de multi-gelaagde arrangementen.

Cherry-coloured Funk wordt heerlijk onderkoeld gezongen.
Lang geleden dat Elizebeth Fraser de lagere stemregionen roerde.

Pitch the Baby geeft correct aan dat dit album in het teken stond
van de geboorte van Robin en Elizabeths eerste kindje.
Een nummer dat mij echter minder kan overtuigen.

Iceblink Luck haalde een mooie plaats in de independent lijsten.
Terecht omdat deze ode aan dochterlief alle kwaliteiten van hitsingle heeft.

Fifty-fifty Clown schudt opnieuw met de rammelaar.
Vocaal best aangenaam en met een broeiërige begeleiding.

Heaven or Las Vegas is de tweede topper van het album.
Verkrijgbaar op promosingle en nog hitgevoeliger dan Iceblink Luck.

I Wear Your Ring is een degelijke lovesong die niet lang blijft hangen.
Zo is het met meer nummers op deze plaat vind ik ... vluchtiger dan voorheen.

Fotzepolitic haalt eindelijk weer het niveau van de intrigerende CT nummers.
Hier zijn de arrangementen zowel vocaal als instrumentaal ge(s)laagder.

Wolf in Breast is opnieuw een aardige, wat jazzy albumtrack zonder pretenties.
Zo aardig zelfs dat die wolf verdacht veel op een pasgeboren lammetje gaat lijken.

Road River Rail vind ik wel veelzeggend in zijn eenvoud.
Het spelen met de drie R-woorden uit de titel leidt tot mooie melodieën.

Frou-frou Foxes in Midsummer Fires (soms zijn de titels er echt over)
is weer zo'n zorgvuldig uitgekristaliseerde album afsluiter.

Geen enkel slecht nummer op Heaven or Las Vegas,
maar wel te veel doorsnee albumtracks om mij tot een 5 te verleiden.
Ik hou het bij tracks 1, 3, 5 en 7 met 9 en 10 als aanvaardbare reserves.

Maar het verhaal is echter nog niet gedaan.
De CD-single van Iceblink Luck had nog twee bonustracks in petto.

Mizake the Mizan (soms zijn de titels subliem)
is een nummer dat bijna vervliegt in zijn ongrijpbare schoonheid.

Watchlar is een ritmisch prettige compositie.
Maar het is duidelijk waarom dit een b-kantje werd.

Dan is er ook nog Dials dat op de promo single
van Heaven or Las Vegas stond, maar weinig om het lijf heeft.
Wat overblijft zijn blozende kinderwangetjes.

Ook vermeldenswaardig is The High Monkey Monk,
uit dezelfde sessies en op een promosampler verschenen.
Samen met Dials verkrijgbaar in de complete 4AD single box.

Het is onduidelijk of The High Monkey Monk wel afkomstig is uit de sessies voor HOLV. Het nummer is voor het eerst verschenen op de gratis promosampler Gigantic II van het Engelse muziekblad Melody Maker. Dat was weliswaar in 1990, het jaar waarin ook HOLV is uitgebracht, maar ik vermoed dat het nummer toch iets ouder is. Hoewel het een vrij op zichzelf staand nummer is, ligt de klankkleur naar mijn gevoel toch het dichtst in de buurt van de nummers op Blue Bell Knoll uit 1988. Daarmee bedoel ik dat het nummer toen is geschreven, maar pas in 1990 is opgenomen. Op de bonusdisc uit de 4AD Box Set staan ook de volgende jaartallen: (P) 1987-88-91. Alleen weet ik niet precies hoe ik de 4 tracks moet koppelen aan deze jaartallen, want ze zijn allemaal van voor 1991.

Edwin,

Fijn een echte CT kenner op MM te hebben.
Ik vermoed dat 1991 verwijst naar het jaar van de box
en ook het jaar waarin Dials en The High Monkey Monk
voor het eerst officieel op een reguliere CD verschenen.

1987 verwijst zeker naar Crushed (Lonely is an Eyeshore)
en vermoedelijk verwijst 1988 naar de instrumentale versie
van Oomingmak (werd gebruikt voor promotie doeleinden).

Het klopt wel dat The High Monkey Monk een op zichzelf staand nummer lijkt.
Maar ik zet bij Heaven or Las Vegas omdat ik Blue Bell Knoll koppel
aan The Moon & the Melodies ... zeg maar "a dazzler's way of compiling" ...

Vandaag voor een euro gekocht , eerste indruk erg tof.

voor een euro? dat doe je goed

prachtig

Als je naar het eerste nummer van dit album luistert, krijg je het gevoel dat de poorten van de Hemel zich langzaam wagewijd openen. Een prachtige, sensuele, halfnaakte Engel, deels gemystifieerd door het verblindende licht, al spelend op haar lier, lokt je, als ware het een Sirene, binnen in dit paradijs waar Aardelijke geneugden verdwijnen in het absolute niets in vergelijking met wat je hier allemaal te wachten staat...

Spijtig genoeg wordt deze bovenaardse ervaring niet meer zo intens herhaald in het vervolg van het album, wat niet wegneemt dat het over de gehele linie een parel van een droom album is. Die klankpaletten zijn werkelijk om bij flauw te vallen, zo prachtig zwevend. Dat die Goddelijke stem daar voor een groot deel verantwoordelijk voor is, staat volledig buiten kijf. Grappig, want die stem was net wat mij eerst tegenhield om mij te verdiepen in het Cocteau Twins oeuvre. Ik weet niet meer welke nummers ik vroeger had gehoord die me niet zoveel zeiden, maar God almachtig, ben ik dankbaar dat ik dan, na het beluisteren van "Five Ten Fiftyfold" (vanop Head Over Heels), toch maar besloot een album van ze in huis te halen!

Voorts versta ik, zoals vele anderen, geen iota van wat deze lieflijke Nimf mij allemaal verhaalt, maar het zou dan ook getuigen van een onuitstaanbare arrogantie om te verwachten dat wezens zoals deze die hogere sferen bewonen gebruik zouden maken van een minderwaardige, inefficiënte Aardse taal om te communiceren. De paar woorden die ik wèl meen te verstaan, doen mij vermoeden dat dit echter slechts illusies zijn. Tenzij ze het inderdaad over anti-Gremlins heeft in één van de nummers ("Don't feed them between the sunrise and sunset" in "I Wear Your Ring"). Neen, ik beschouw de stem op dit album, zoals over het algemeen geldt voor Shoegaze, een genre waaronder ik dit toch wel meen te mogen klasseren, eerder als een instrument.

Het enige nummer dat me wat onder de, door de overige nummres, gevestigde norm lijkt te zijn is "Fotzepolitic". Het doet wat te kermis-soap achtig aan naar mijn zin. Wat mij betreft hadden ze dat nummer er beter gewoon afgelaten.

Maar verder dus quasi niets dan lof! Haal die luchtballon uit de garage, vervang de gascontainer met een nieuwe, en laat de klanken van dit album je leiden op je wereldtocht! Wie weet geraak je wel hoog genoeg om oog in oog te komen staan met deze Deerne...

Ik vind dit soort dromerige rockmuziek erg lastig om te beoordelen. Aan de ene kant hoor ik heus wel dat de nummers goed in elkaar zitten, maar aan de andere kant trekt het album ook zo voorbij zonder een noemenswaardige indruk achter te laten. Kan op den duur wel een mooie voldoende uit komen rollen.

Dit album heb ik nu een paar keer beluisterd en wat me meteen opvalt is dat Heaven or Las Vegas ongelofelijk warm klinkt. Dat heeft niet per se iets te maken met vrolijkheid, luchtigheid of aanstekelijkheid van de nummers, maar in sommige nummers gaat dat inderdaad samen.

Dit album bevat zat mooie melodieën en dito zang, maar het pakt me nog niet echt. Aangenaam is het zeker, maar ik zou graag eens een keer een écht goed cijfer uitdelen aan zo'n dromerige Cocteau Twins-plaat. Voorlopig gaat het allemaal iets te makkelijk langs me heen en weten de nummers afzonderlijk niet genoeg te overtuigen.

De liedjes op dit album zijn mooi en lijken het hoofdzakelijk van hun pracht te moeten hebben. Dit zijn geen meezingers, geen dansbare nummers, geen stoere songs, geen aanstekelijke liedjes. Dat is op zich geen probleem, maar dan moeten die mooie liedjes me wel in vervoering kunnen brengen. Dat doen deze nummers voorlopig nog niet en dat vind ik jammer.

Eerlijk gezegd ben ik helemaal geen dreampopliefhebber, maar Cocteau Twins heb ik desondanks in mijn armen gesloten. Mede dankzij hun sterke eerste albums die het veel minder van hun dromerige sfeer moesten hebben. Het moet raar lopen wil ik ooit een onvoldoende aan een album van CT uitdelen, maar hele hoge cijfers zitten er (op Garlands na) ook niet in.

Deze en de opvolger Four Calender Cafe (1993) zijn misschien wel
de meest mainstream (down to earth) klinkende platen van Cocteau Twins.

Ook aan mij glijden ze soms iets te gemakkelijk voorbij.

Volgens mij zijn er nog twee opties.

Heb je wat met de muziek van The Cure of Siouxsie & The Banshees,
dan moet je zeker hun eerste (of tweede) album eens een kans geven.

Viel je wel voor die dromerige, frivole aanpak van Heaven or Las Vegas,
maar zoek je naar iets meer diepgang of rock in de arrangementen,
dan kan ik je het derde album Treasure (1984) aanbevelen.

Ik kies duidelijk voor optie 1. Garlands vind ik geweldig, maar ook op de twee albums daarna staan nog zat sterke songs. Het zijn vooral de stevigere (meer rock-georiënteerde) en donkerdere nummers die me aanspreken.

Heb je Blue Bell Knoll (1988) en Milk & Kisses (1996) al eens geprobeerd?
De eerste klinkt als een iets complexer en indringender gearrangeerde variant
van Heaver or Las Vegas en de laatste als een wat donkerdere variant.

En met Victorialand (1986) haal je een soort ambient versie van de CT sound in huis.