Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990)

HEAVEN OR LAS VEGAS
is volgens mij de meest toegankelijke Cocteau Twins plaat.
Maar die meer gestroomlijnde sound haalt hier en daar de essentie
uit het werk van de Schotten: de multi-gelaagde arrangementen.

Cherry-coloured Funk wordt heerlijk onderkoeld gezongen.
Lang geleden dat Elizebeth Fraser de lagere stemregionen roerde.

Pitch the Baby geeft correct aan dat dit album in het teken stond
van de geboorte van Robin en Elizabeths eerste kindje.
Een nummer dat mij echter minder kan overtuigen.

Iceblink Luck haalde een mooie plaats in de independent lijsten.
Terecht omdat deze ode aan dochterlief alle kwaliteiten van hitsingle heeft.

Fifty-fifty Clown schudt opnieuw met de rammelaar.
Vocaal best aangenaam en met een broeiërige begeleiding.

Heaven or Las Vegas is de tweede topper van het album.
Verkrijgbaar op promosingle en nog hitgevoeliger dan Iceblink Luck.

I Wear Your Ring is een degelijke lovesong die niet lang blijft hangen.
Zo is het met meer nummers op deze plaat vind ik ... vluchtiger dan voorheen.

Fotzepolitic haalt eindelijk weer het niveau van de intrigerende CT nummers.
Hier zijn de arrangementen zowel vocaal als instrumentaal ge(s)laagder.

Wolf in Breast is opnieuw een aardige, wat jazzy albumtrack zonder pretenties.
Zo aardig zelfs dat die wolf verdacht veel op een pasgeboren lammetje gaat lijken.

Road River Rail vind ik wel veelzeggend in zijn eenvoud.
Het spelen met de drie R-woorden uit de titel leidt tot mooie melodieën.

Frou-frou Foxes in Midsummer Fires (soms zijn de titels er echt over)
is weer zo'n zorgvuldig uitgekristaliseerde album afsluiter.

Geen enkel slecht nummer op Heaven or Las Vegas,
maar wel te veel doorsnee albumtracks om mij tot een 5 te verleiden.
Ik hou het bij tracks 1, 3, 5 en 7 met 9 en 10 als aanvaardbare reserves.

Maar het verhaal is echter nog niet gedaan.
De CD-single van Iceblink Luck had nog twee bonustracks in petto.

Mizake the Mizan (soms zijn de titels subliem)
is een nummer dat bijna vervliegt in zijn ongrijpbare schoonheid.

Watchlar is een ritmisch prettige compositie.
Maar het is duidelijk waarom dit een b-kantje werd.

Dan is er ook nog Dials dat op de promo single
van Heaven or Las Vegas stond, maar weinig om het lijf heeft.
Wat overblijft zijn blozende kinderwangetjes.

Ook vermeldenswaardig is The High Monkey Monk,
uit dezelfde sessies en op een promosampler verschenen.
Samen met Dials verkrijgbaar in de complete 4AD single box.

Als je naar het eerste nummer van dit album luistert, krijg je het gevoel dat de poorten van de Hemel zich langzaam wagewijd openen. Een prachtige, sensuele, halfnaakte Engel, deels gemystifieerd door het verblindende licht, al spelend op haar lier, lokt je, als ware het een Sirene, binnen in dit paradijs waar Aardelijke geneugden verdwijnen in het absolute niets in vergelijking met wat je hier allemaal te wachten staat...

Spijtig genoeg wordt deze bovenaardse ervaring niet meer zo intens herhaald in het vervolg van het album, wat niet wegneemt dat het over de gehele linie een parel van een droom album is. Die klankpaletten zijn werkelijk om bij flauw te vallen, zo prachtig zwevend. Dat die Goddelijke stem daar voor een groot deel verantwoordelijk voor is, staat volledig buiten kijf. Grappig, want die stem was net wat mij eerst tegenhield om mij te verdiepen in het Cocteau Twins oeuvre. Ik weet niet meer welke nummers ik vroeger had gehoord die me niet zoveel zeiden, maar God almachtig, ben ik dankbaar dat ik dan, na het beluisteren van "Five Ten Fiftyfold" (vanop Head Over Heels), toch maar besloot een album van ze in huis te halen!

Voorts versta ik, zoals vele anderen, geen iota van wat deze lieflijke Nimf mij allemaal verhaalt, maar het zou dan ook getuigen van een onuitstaanbare arrogantie om te verwachten dat wezens zoals deze die hogere sferen bewonen gebruik zouden maken van een minderwaardige, inefficiënte Aardse taal om te communiceren. De paar woorden die ik wèl meen te verstaan, doen mij vermoeden dat dit echter slechts illusies zijn. Tenzij ze het inderdaad over anti-Gremlins heeft in één van de nummers ("Don't feed them between the sunrise and sunset" in "I Wear Your Ring"). Neen, ik beschouw de stem op dit album, zoals over het algemeen geldt voor Shoegaze, een genre waaronder ik dit toch wel meen te mogen klasseren, eerder als een instrument.

Het enige nummer dat me wat onder de, door de overige nummres, gevestigde norm lijkt te zijn is "Fotzepolitic". Het doet wat te kermis-soap achtig aan naar mijn zin. Wat mij betreft hadden ze dat nummer er beter gewoon afgelaten.

Maar verder dus quasi niets dan lof! Haal die luchtballon uit de garage, vervang de gascontainer met een nieuwe, en laat de klanken van dit album je leiden op je wereldtocht! Wie weet geraak je wel hoog genoeg om oog in oog te komen staan met deze Deerne...

Heaven or Las Vegas is een absoluut meesterwerk. Ik ben er nog niet aan uit of ik het het beste uit het oeuvre van Cocteau Twins vind. Misschien moet ik daarvoor gewoon nog meer van deze groep en in het algemeen (van dream pop) luisteren. Maar ik vind dat dit wel een onbegrijpelijk zwaar ondergewaardeerde album is op deze site, wat jammer is. Het is arguably het beste dream pop album dat ooit op Aarde is gebracht. Elk nummer is keer op keer hemels en betoverend, en heel weinig albums zijn daar maar toe in staat.

Pfoeh, wat een album hé dit TornadoEF5 raap me op, of kom er gezellig bij liggen ofzo. 123poetertjes jij ook. Helemaal jouw ding dit.

Ik ben trouwens heel erg onder de indruk van HOLH hoor, het titelnummer is wel het kernpunt maar de nummers die eromheen zweven hebben telkens ook van die aandachtsvangende melodietjes en vederlichte zanglijntjes, ik vind het heerlijk. Voorlopig staan m'n sterretjes bij het bloedmooie Iceblink Luck en het gezellige Wolf in the Breast, die trouwens heel weinig voorkeursstemmen heeft hier - dat wil al veel zeggen! Ook zo'n onderbelichte parel als Road, River and Rail die had ook nog een sterretje gekregen mocht ik er een derde kunnen uitdelen.

Ben 'm nu voor de derde maal na elkaar aan het afspelen, en geloof me, dat is heel zeldzaam voor m'n doen. Ik zou graag hebben dat ome aerobag deze ff in de revisit gooit; en dat ome ArthurDZ, ome jordidj1, ome Don Cappuccino en ome Koenr deze zo snel mogelijk gaan beluisteren! Dank!

Gretzplaatje toch ook wel.

Het valt mij nu pas op dat het gitaartje in Road, River and Rail heel veel lijkt op Shantell van And Also The Trees. Grappig, voor de rest blijf ik het een prima album vinden en sta ik eigenlijk wel wat te kijken van de negatieve comments van Premo en Mjuman. Beide Mumers heb ik hoog zitten maar hier verschillen we toch van mening. Ik laat Fifty-fifty clown nog maar een keer door de kamer schallen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cocteau Twins - Heaven Or Las Vegas (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cocteau Twins - Heaven Or Las Vegas (1990)
Cocteau Twins klonk in de jaren 90 vooral uitgeblust en ongeïnspireerd, maar het in 1990 verschenen Heaven Or Las Vegas is niet alleen het meest toegankelijke maar ook een van de beste albums van de Schotse band

Bij Cocteau Twins denk ik vooral aan wat zweverige songs met breed uitwaaiende gitaarlijnen, atmosferische synths en de bijzondere zang van Elizabeth Fraser. Het is de muziek die is te horen op de meeste albums van de Schotse band, maar het in 1990 verschenen Heaven Or Las Vegas klinkt net wat anders. Cocteau Twins maakt op haar laatste echt goede album gebruik van dezelfde ingrediënten, maar klinkt een stuk toegankelijker. Het levert een album op dat mee kan met de betere dreampop albums uit de jaren 90, maar het is ook een album dat het unieke stempel van de Schotse band bevat. Garlands blijft mijn favoriete album van de band, maar Heaven Or Las Vegas volgt op kleine afstand.

Aan het begin van de jaren 80 ontdekte ik de muziek van de Schotse band Cocteau Twins. Ik was compleet verslingerd aan Garlands, het debuutalbum van de band uit 1982. Vergeleken met de albums die volgden was de muziek van Cocteau Twins op Garlands wat ruwer en wat minder zweverig. Head Over Heels uit 1983, Treasure uit 1984 en Victorialand uit 1986 zijn echt prachtige albums die me zeer dierbaar zijn, maar ik heb toch altijd een enorm zwak gehouden voor het debuutalbum van de band.

De carrière van Cocteau Twins ging uiteindelijk als een nachtkaars uit, maar voor de twee zwakkere albums waarmee de Schotse band haar oeuvre completeerde verscheen in 1990 nog wel het album Heaven Or Las Vegas, waarop de band wat mij betreft nog wel een hoog niveau haalde. Op de meeste sites waarop de albums van Cocteau Twins worden beoordeeld krijgen vooral Head Over Heels, Treasure en Victorialand hoge rapportcijfers, maar zijn de meningen over Garlands en Heaven Or Las Vegas verdeeld. Het zijn juist deze twee albums die er voor mij uit springen.

Dat betekent overigens niet dat Garlands en Heaven Or Las Vegas op elkaar lijken. Integendeel zelfs, want het zijn eerder uitersten in het oeuvre van de Schotse band. Cocteau Twins klonk op Garlands zoals gezegd wat ruwer en flink minder zweverig dan op de albums die volgden. Ook op Heaven Or Las Vegas klinkt de Schotse band minder zweverig dan op de albums die er aan vooraf gingen, maar in plaats van ruwer klinkt de muziek van Cocteau Twins op dit album eerder gepolijster.

Heaven Or Las Vegas is het dreampop album van de band. De ijle en atmosferische klanken van gitaren en synths en de continu bedwelmende zang van Elizabeth Fraser hebben plaatsgemaakt voor behoorlijk toegankelijke popsongs met een kop en een staart, die op een of manier wel als Cocteau Twins klinken. Alle ingrediënten die zijn te horen op de eerdere albums van Cocteau Twins zijn immers ook te horen op Heaven Or Las Vegas, maar alles klinkt toch anders.

Elizabeth Fraser, Robin Guthrie en Simon Raymonde kiezen op het album voor een flink compacter en ook wat lichtvoetiger geluid. In het aanstekelijke Fifty-fifty Clown klinkt de muziek van Cocteau Twins zelfs voorzichtig funky, maar het album bevat ook veel songs met de bekende melodieuze gitaarlijnen, de ijle synths en de zo herkenbare zang, die voor de gelegenheid ook zijn verstopt in verrassend toegankelijke songs.

Cocteau Twins heeft met alle soorten muziek die het heeft gemaakt heel veel invloed gehad en die invloed heeft de Schotse band tot op de dag van vandaag. Heaven Or Las Vegas heeft een flinke impuls gegeven aan de dreampop uit de jaren 90. Het album klonk in 1990 een stuk minder arty en ook een stuk minder bezwerend dan de albums die de band eerder maakte, maar bijna 35 jaar later blijkt dat het album de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan.

Met een veel betere koptelefoon dan 35 jaar geleden hoor ik overigens veel meer op Heaven Or Las Vegas dan destijds. De songs op het album zijn wat toegankelijker dan die op de meeste andere albums van de band, maar het zijn nog altijd songs die uit meerdere lagen bestaan en die iets mystieks hebben door de teksten van Elizabeth Fraser en haar manier van zingen. Ik heb Heaven Or Las Vegas de laatste jaren veel minder beluisterd dan de andere topalbums van de Schotse band, maar wat is het nog altijd een sterk album. Erwin Zijleman