Foreigner - Foreigner (1977)

Niet alleen is het debuut het beste album van Foreigner én een blauwdruk voor hun volgende platen, het is feitelijk ook hét ultieme AOR-album. Met een nette afwisseling tussen ballads en up-tempo nummers, maar nog niet omdat het zo hoort of omdat het effect dan maximaal is, maar gewoon omdat dit toevallig is wat de band toen te 'melden' had. Daarom klinkt het nog spontaan in plaats van berekend. Feels like the first time en Cold as ice waren grote hits (en zijn nu allebei te grijs gedraaid). De andere albumtracks zijn bijna zonder uitzondering sterk. Mijn geselecteerde favorieten zijn evenwel Starrider en Long long way from home.

De eerste bewuste keuze voor een AOR-band in onze muzikale marathons! Ik heb zeker drie lp's van deze band, maar heb volgens mij nooit een enkel album na Agent Provocateur gehoord en ben vooral benieuwd hoe het Gramm-loze materiaal klinkt. Het debuut klinkt nog steeds zoals ik het me herinner: vroege AOR, wat betekent dat de band bij vlagen echt nog goed symfo klinkt met overstuurde toetsensolo's en dat het af en toe ook nog lekker mag rocken zonder dat het 'te hard' wordt. Melodieus, catchy en toch nog een rauw randje.

Wat de band buiten gitarist Mick Jones natuurlijk als grootste blikvanger heeft is zanger Lou Gramm. De beste man heeft een fantastische strot en zorgt er zodoende met gemak voor dat de hits Feels Like The First Time, Cold As Ice en Long, Long Way From Home zich met gemak in je geheugen nestelen. Favoriete track blijft echter het spacy Starrider, een nummer dat zo magistraal is dat ik het stiekem jammer vind dat de band deze sound nooit heeft voortgezet. Ook de afsluiter I Need You is werkelijk fantastisch te noemen met zijn lange gitaarsolo waarbij Jones even echt los mag gaan en laat zien dat hij een prima gitarist is.

Slechts Headknocker en Fool For You Anyway doen mij iets minder, maar de rest van het songmateriaal is dermate aanstekelijk en sterk dat ik Foreigner als plaat met een flink hoge score beloon. Als het hele genre dit soort materiaal zou hebben, zou het waarschijnlijk beduidend meer geliefd zijn dan het nu is.

Dit bevalt mij ook erg goed. Ik sta ook niet bepaald bekend als liefhebber van AOR, maar het debuut van Foreigner heeft nog wel een aantal fijne rauwe randjes en de kwaliteit van de songs spreekt voor zich. Ook ben ik nooit echt een liefhebber geweest van Cold As Ice, maar nu valt me wel op hoe gaaf de gitaarsolo is en de keyboardsectie heb ik voor mijn gevoel nooit eerder gehoord. Zelfs een beetje vergeten dat het van Foreigner is. Verder ben ik dol op het avontuurlijke Starrider en vind ik het heel tof hoe de keyboards worden ingezet op Long, Long Way From Home en At War With The World. Dit debuut is een heerlijk frisse plaat die de tand des tijds moeiteloos doorstaan heeft. Het steekt opvallend sterk in elkaar. Het heeft wel wat mindere nummers, maar die zijn zeker niet vervelend.

In de herfst van 1976 ging ik fanatiek naar popmuziek luisteren met een van mijn ouders geleend transistorradiootje. Het was in dat najaar dat in Londen punk losbrak, wat afgezien van enkele ronkende stukjes in (pop)media nog weinig effect in Nederland had. Veel onopvallender ontstond tegelijkertijd een ander genre: AOR, adult oriented rock. Daar merkte deze beginnende puber het jaar erop meer van op de enige popzender Hilversum 3 én op tv bij Toppop.

Ik maakte wekelijks een eigen Top 15. Deze noteerde ik in een oude agenda van mijn vader, luisterend naar de Nationale Hitparade op vrijdagmiddag met dj Felix Meurders. Mijn favorieten in 1977 waren de eurodisco van Boney M en de hese meezingpop van Smokie. Maar al spoedig begon ik scheurende gitaren ook interessant te vinden. En zo noteerde in dat jaar namen als Boston, The Babys en Foreigner.
Vanaf augustus 1977 klonk Cold as Ice op de radio en ik was meteen verkocht. Prachtig intro (nog altijd!), bescheiden scheurende gitaren en veel melodie, gedragen door de vol-emotionele stem van Lou Gramm. De single haalde in oktober #10.
Aangezien ik was gericht op radio en hitparade, ging de elpee aan mij voorbij. Bovendien haalde deze in ons land niet de albumlijst.
Rond 1983 zou ik uit de bieb de Foreignerverzamelaar Records lenen. Hierop staan onder andere de eerste single van dit album Feels Like the First Time (voorjaar 1977 Tipparade in Nederland, te horen op de vroege vrijdagmiddag bij de NCRV, het liedje had ik gemist) en de met blazers opgeluisterde derde single Long, Long Way From Home, die in Nederland zelfs de Tipparade niet had gehaald.

Was Foreigner indertijd mijn springplank naar steeds harder scheurende gitaren, de laatste jaren herwaardeer ik veel popmuziek uit de tweede helft van de jaren ’70. Aangezien het met streaming makkelijk is om die tijdreis te maken, kwam dit album vanzelfsprekend aan de beurt.
Het is een sterk album. Buiten de genoemde liedjes valt er veel meer te genieten. Zoals Starrider en Woman oh Woman, beiden deels door gitarist en bandbaas Mick Jones gezongen en gedrenkt in die typisch warme jaren ’70-sound met knusse koortjes. Ook The Damage is Done, At War with the World en I Need You (B-kant van single Cold as Ice) worden bij iedere draaibeurt beter, hier en daar klinkt een uitgebreide gitaarsolo.
De overige tracks zijn meer popgericht en nog altijd op niveau. Troeven van het album zijn naast die heerlijke stem van Gramm ook de toetsenpartijen met hun typische jaren ’70-geluiden. Ja duhuh, 1977, alleen de hoes al! Een groeiplaatje. Hoe vaker ik 'm afspeel, hoe beter hij wordt.

Het genre werd indertijd niet altijd begrepen: recensenten vonden de instrumentale stukken soms te beperkt. Maar dit was geen hard- of symfonische rock met muzikale spierballerij, het draait hier om de liedjes, de melodieën. Herkenbaarheid met een rockend randje. Ik vind het (weer) heerlijk.