Foreigner - Foreigner (1977)

best lekkere muziek op zn tijd, ik kan me alleen niet meer herinneren hoe ik aan dit album kom...ach ja, boeiend. Cold As Ice is wel een kleine klassieker om van te genieten en de rest is ook aardig.

Zeker, alleen ben ik Cold As Ice steeds meer gaan haten en haten door de cover van ik meen The Fugees (correct me if i'm wrong)...Zonde

Niet alleen is het debuut het beste album van Foreigner én een blauwdruk voor hun volgende platen, het is feitelijk ook hét ultieme AOR-album. Met een nette afwisseling tussen ballads en up-tempo nummers, maar nog niet omdat het zo hoort of omdat het effect dan maximaal is, maar gewoon omdat dit toevallig is wat de band toen te 'melden' had. Daarom klinkt het nog spontaan in plaats van berekend. Feels like the first time en Cold as ice waren grote hits (en zijn nu allebei te grijs gedraaid). De andere albumtracks zijn bijna zonder uitzondering sterk. Mijn geselecteerde favorieten zijn evenwel Starrider en Long long way from home.

Leuk album dat ik van tijd tot tijd nog eens graag opzet. Dit was het allereerste album dat ik kocht, het zal zo´n 11 jaar geleden zijn. Nog immer kan ik songs als Feels Like the First Time, Headknocker en vooral Long, Long Way from Home prima aanhoren, maar ik draai het album hooguit vijf maal per jaar.

Met dit album had ik het gevoel genoeg van de band in huis te hebben. In de verdere discografie van Foreigner heb ik me nooit bijzonder verdiept, met nummers als I Want to Know what Love Is of Waiting for a Girl Like You in gedachte nemend. De band werd me net ietsje te zoetsappig en mainstream, wat ik met soortgelijke artiesten als REO Speedwagon, Toto en Bryan Adams ook zo heb ervaren. Ook bij hen vind ik het oudere materiaal beduidend sterker (maar over het algemeen zijn het artiesten die hooguit 4* scoren).

Dit album, wat mij betreft een hoogtepunt uit Foreigner´s oeuvre, scoort van mij - deels uit nostalgische, maar voornamelijk uit muzikale overwegingen - een krappe voldoende: 3*

idem hier

verder nooit meer iets anders beluisterd van foreigner op jukebox hero na

AOR-album, waar staat dit voor?

Album is mooi ja en de ballads zijn goed afgewisseld.

AOR is alles behalve K3 en Kabouter plop...
Adult Oriented Rock...

Zat Mick Jones van The Clash in deze band? Ik kan het me namelijk niet voorstellen (ik ga er vanuit dat het een naamgenoot betreft).

Prima debuut, met Feels like the first time, Cold as ice, Starrider, Headknocker, Long long way from home en At war with the world als sterke tracks. Op vinyl.

De punkers van toen hadden echt een hekel aan deze muziek. Er zaten zowel Amerikaanse als Britse leden in deze band, vandaar de naam. Mick Jones zat ooit in de Britse band Spooky Tooth, bekend van de hit 'That was only yesterday'. Vreemdgenoeg scoorde Foreigner in 1985 een hit met 'That was yesterday'.
Ik zie dat Rinus hierboven precies de topstukken van dit album opgesomd heeft.

Dan vergeet hij nog ''The Damage Is Done'' en de prachtige afsluiter ''I Need You'', met een van de langste solo's van Jones. Ik was compleet weg van Foreigner toen ''Big Al'' deze band voor het eerst in zn betonuur zat aan te prijzen. Eigenlijk op dat moment de enige AOR band met de meeste ballen naar mijn gevoel. Ik had er dan ook de nog de leeftijd voor. Nu draai ik nog steeds met veel jeugsentiment alle Foreigner cd's en ze blijven voor mij van een tijdloze kwaliteit.

Nooit wild geweest van bands als Foreigner, Styx of Toto, maar deze plaat is best goed. Het is pas later dat dit bandje me door teveel aan meligheid de keel begon uit te hangen.

Neuh, nooit last van gehad. Het is gewoon een typisch Amerikaanse 70's stijl en daar hou je van of niet natuurlijk. Beetje kitscherig, dat wel. Ook wel pomp(ous)rock genoemd. Ach, net zoiets als de Eagles, DP, PF, Zep, de Stones of de Beatles voor mijn part, je bent ermee opgegroeid en het heeft je muzikale smaak gevormd. Dus zoiets raak je nooit meer kwijt.

Daarom leek het me ook al onwaarschijnlijk. Naamgenoot dus.

Aanvankelijk Engels/Amerikaanse band die zeer veel kruit heeft verschoten met deze cd.

Valt regelrecht onder de topic: nooit meer beter geworden na debuut.

Melodieuze rock, sfeervol en met veel smaak gemaakt. Geldt voor eigenlijk het gehele album.

Hoewel ik Waiting for a girl like you en vooral I want to know what love is later ook prachtig vond, zijn de daarbij behorende cd's in totaliteit een stuk minder dan deze.

Puur, jong, krachtig, creatief, origineel, onschuldig en belangeloos. Waarom kan dat nooit zo blijven?

Ken jij een debuut dat zich heeft herhaald? Ik niet. En zo ja dan kun je moeilijk spreken van onschuld, creativiteit, originaliteit en belangeloosheid.

Je kunt (in principe) ook na je debuut aan alle bovengenoemde kwalificaties blijven voldoen. Tegenkomen doe je het niet vaak, daarom zucht ik er ook bij. Het opheffen van het collectief ten voordele van het eigen belang leidt maar zelden tot iets fraais, in de rockmuziek.....wil ik er eigenlijk maar mee zeggen.

Ach ja....... Foreigner was fris, catchy en vooral AOR. Een nieuw geluid in een naar de desbetreffende tijdgeest commerciële stijl dat een vrij breed publiek bereikte. Die formule is gewoon constant gebleven en heeft nog een paar prima platen opgeleverd als je er van houdt. En dat doe ik gelukkig. Het sterke van Foreigner vind ik de in beton gegoten en toch elegante sound met hier en daar wat symfonische invloeden. Zeer genietbaar maar geenszins baanbrekend.

Daarbij aantekenend, dat ik ook vooral gecharmeerd ben/was van het stemgeluid van Gramm (ook niet onbelangrijk). Jammer dat alleen de Engelse inbreng moest verdwijnen, na verloop van tijd. Gaf het toch wat extra cachet.

De Engelse inbreng (Jones, Wills, Elliott) was tijdens de topjaren toch altijd wel ruim vertegenwoordigd geweest. Het waren in de eerste plaats de Amerikanen Gagliardi en Greenwood die het na het 2e resp. 3e album voor gezien hielden. De brit Ian McDonald (ex- King Crimson, Steve Hackett) werd gewipt omdat Jones en Gramm zelf het meeste materiaal schreven dat vooral niet te ingewikkeld moest zijn. Daarna bestond de band uit Jones, Gramm, Wills en Elliott. Momenteel schijnt zelfs Jason Bonham achter de trommels te zitten?

Inderdaad werd het met Mr. Moonlight en Unusual Heat allemaal beslist flauwer, vlakker en bloedelozer met opnieuw aangetrokken Amerikaanse sessiemuzikanten. De ziekte van Lou Gramm en de meningsverschillen met Mick Jones hebben helaas voortijdig roet in het eten gegooid.

Er is al veel geschreven door Blue Bird en Musician, maar ik blijf erbij dat Head Games minder onschuldig was (alleen de hoes al), maar niet aan kracht heeft ingeboed.
De opvolger - Double vision - is meer een kopie van deze lp/cd.
Echte topstukken zijn er niet, want ze zijn allemaal van evengrote klasse. "Fool for you anyway" blijft voor mij meer dan een uitschieter.
Ach zo kan ik op elk nummer de lof-trompet blijven afsteken.
Ook hier weer het typische voorbeeld van een 5-sterren album.

En dat is de waarheid als een koe.

Zeer sterk debuut met een zanger gramm waar je U tegen zegt. En inderdaad raymond wie zou deze hoes verzonnen hebben. Wat ik wel altijd een minpunt van foreigner heb gevonden is dat baas jones niet bepaald veel Solo guitaar kaas gegeten heeft. Tuurlijk kan hij uitstekende nummers schrijven starrider damage done noem ze maar op. Maar bij zijn solo's val ik zowat in slaap. Dit had de band net naar een nog iets hoger plannetje getrokken. Maar ja je kunt niet alles hebben

De solo in I Need You mag er toch beslist wezen, naar mijn bescheiden mening.

Eigenlijk Album Oriented Rock. Rock bedoeld voor een langere en progressievere benadering van de songs, ipv single-gericht.

Helaas is de term verkracht, en wordt het nu gebruikt om veelal softrock en melodieuze rock te omschrijven. Van Journey tot Foreigner tot REO Speedwagon.

Album heeft plaats moeten maken voor Adult. Het is in ieder geval een grote tegenhanger van tegendraadse 'genres' als grunge en alt.rock.

Och, de genreaanduiding is ongeveer even slecht als andere genreaanduidingen, dus dat valt ook nog wel mee...

Debuut album was voor mij, net zoals het debuut album van Boston trouwens, een lust voor het oor. Zeer goed in het gehoor liggen pakkende songs. Dit peil is nooit meer gehaald (net zoals bij het debuut van Boston trouwens)

Toendertijd gekocht vanwege het mooie Cold As Ice maar er staan meer uitstekende nummers op deze AOR plaat. Verwacht dus geen keiharde rock maar gewoon lekker in het gehoor liggende rocknummers met fijne zang van Lou Gramm. Vind zelf Starrider een prachtig nummer maar ook Feels Like The First time en Headknocker zijn heerlijke nummers.

Een paar hele sterke nummers, maar ook een paar heel matige. Het meest pijnlijk vind ik altijd Starrider. Wat een Spinal Tap-gehalte heeft dat zeg! The Damage Is Done is een van de sterkste tracks, en de bekende hits mogen er ook zijn. Maar 't is geen klassieker vind ik.

Dat vind ik dus wel, want dit hoge peil hebebn ze nooit meer bereikt!!
Stuk voor stuk lekkere nummers!

LP nummer 137 was de eerste van Foreigner. Vrij snel na verschijnen gekocht bij Gelcom Stereo.
Dit maakt hem wel de meest gedraaide van alle die ik heb van Foreigner, hoewel de voorlaatste keer natuurlijk al weer heel lang geleden is.
De eerste 4 platen van Foreigner ontlopen elkaar niet veel in kwaliteit.
Hier staan de hit Cold As Ice en de bijna-hit Feels Like The First Time op, beide nog bonafide langskomers op Arrow en City FM.
Dit is het soort muziek wat men later AOR is gaan noemen, een soort gemeenplaats waarvoor ik deze LP, vooral door de vocalen van Lou Gramm en de af en toe aanwezige bluesy touch, toch weer net iets te goed vindt.
Sterke nummers vind ik hier vooral Long Long Way From Home (mijn favoriet), de ballad Starrider, de andere ballad Woman Oh Woman, At War With The World en Fool For You Anyway.
Het lompe Headknocker vind ik het minste nummer van de plaat, de niet genoemden zijn goed genoeg. Alles blijft min of meer hangen en kwam ook weer terug na al die jaren, dus dan heb je geen slechte plaat gemaakt.
Op vinyl, nog steeds.