Kent - Röd (2009)

Kerkklokken luiden de nieuwe Kent, Röd, in gevolgd door een kerkorgeltje inclusief koortje. Het vrome 18:29-4 is een opmerkelijke opmaat voor de decadentere disco op Taxmannen.
Lekker om de zweedse taal weer uit de mond van zanger Joakim "Jocke" Berg te horen; ik geef er nog steeds de voorkeur aan boven het engels, het maakt Kent toch een wat karaktervollere band.
Dat een electro-sausje momenteel 'in' is of het op z'n minst goed doet bij het grote publiek laat ook Editors horen maar waar die band hun sound overgiet met een gedateerde synth-saus daar doet Kent het toch wat eigentijdser en naar mijn mening ook wat smaakvoller. Hier klinken de synthesizers in mijn oren gewoon goed en mengt het lekker met de rock en daar is Krossa Allt een goed voorbeeld van. De naam Depeche Mode komt bij dit album steeds vaker naar voren: ik hoor het er niet echt in tot nu toe want daarvoor vind ik Depeche Mode slepender, gruiziger en toch wat spannender. Kent maakt gewoon lekker pakkende nummers waar ik niet zo veel achter zoek.
Hjärta klinkt gedreven en daar is een stuwend ritme de reden van. Het nummer lijkt groots over te willen komen en slaagt daar ten dele in. Misschien maar goed ook want anders zou het een pompeus Coldplay- of U2-achtig nummer zijn geworden en dat gebeurt nu niet echt.
Mijn kennis van het zweeds is nul komma nul maar telkens als ik de titel Sjukhus zag staan kon ik een glimlach niet weerstaan. Mijn iPhone heeft zo'n fijne applicatie waar je snel woorden kunt vertalen en dan blijkt het dus ziekenhuis te wezen. Ach ja, was mijn gedachte, dat klinkt erg logisch maar het bedierf ook wel de charme er van. Soms moet je dingen laten voor wat ze zijn. Het nummer zelf doet me heel eerlijk gezegd ook nog niet zo heel veel tot nu toe. Niet onaardig, maar het mist een zekere spanningsboog.
Vals För Satan (Din Vän Pessimisten) vind ik als titel erg mooi overkomen. Het nummer start alsof je buiten in de kou staat te wachten voor een discotheek waar de bassen je al tegemoet dreunen. Het pompende hart van een goede nacht stappen is luid en duidelijk aanwezig. Nee, dit is geen housedreun, wees gerust, maar die hartslag weet me wel te boeien en dit is dan weer wel zo'n nummer dat mijn aandacht snel te pakken heeft ondanks dat ik de zang hier niet overweldigend vind.
Idioter is het eerste nummer waar ik heel in de verte een beetje aan Depeche Mode moet denken maar tegelijkertijd denk ik dan ook 'doe maar niet, de mannen van Depeche Mode zijn heer en meester in dit soort nummers'. Idioter is geen slecht nummer, zeer zeker niet, maar ergens vind ik de electrosound gemengd met rock soms net iets te veel schuren.
Svarta Linjer is mij iets te dreinerig en weet me niet echt te pakken. Hier lijkt het soms of Kent niet genoeg creativiteit aan de dag weet te leggen.
Ensamheten lijkt even een rustpunt op het album te worden maar is dat uiteindelijk niet. Het nummer klinkt lekker in het gehoor door zijn pakkende ritme. Heel opvallend is het niet maar het maakt me hier niet zo veel uit.
En ja hoor, Töntarna is dus die Depeche Mode link. Hier vind ik dat dan ook het meest opgaan, maar om het hele album aan die band te linken gaat mij veels te ver want wat is nu één nummer?! Overigens wel een prima nummer naar mijn bescheiden mening dat misschien grootser had kunnen zijn met ietsje meer peper.
Bij het vrij lange slotstuk Det Finns Inga Ord bekruipt me langzaam het gevoel dat mijn verwachtingen voor deze cd toch wat hoog waren. De hoes beloofde al zo veel goeds maar als ik dit nummer dan weer hoor dan merk ik toch dat ik er niet helemaal warm voor kan lopen. Dat is best jammer, want het vorige album sloeg erg goed aan. Röd is geen slechte cd maar Kent heeft betere gemaakt.

Mijn eerste kennismaking met Kent. Net als bij andere belangrijke momenten in de geschiedenis: ik weet nog waar ik was. Niet dat dit een heel erg historisch moment is voor de mensheid, maar voor mij persoonlijk wel.
Goed, ik was dus op kantoor tijdens mijn afstudeerstage in Zweden. Had over Kent gelezen, nieuwsgierig geworden, album gedownload, en pfff...dat intro. Raar. Dat had ik niet verwacht, maar het maakte wel nieuwsgierig. Langzamerhand ging het kerkgezang over in Taxmannen. Moest vanwege de titel aan de Beatles denken, maar dit was echt andere koek. Veel bliepjes en een beat die onder het hele nummer door doordreunde, en dan die mooie overgang naar Krossa Allt.

Ik was verkocht.

In Sjukhus die referentie naar mensen die in prullenbakken naar lege statiegeldflessen zochten. In dit nummer zijn het dode surfers, maar ik zag levende mensen elke dag om me heen hetzelfde doen. Plus...de baslijn in dit nummer. Dat viel me later pas op, maar het deed me denken aan de golven die het strand oprollen waarna het water weer terugstroomt richting zee. Het zal aan mij liggen, maar het past wel precies bij de dode surfers.
Kent weet Ensamheten zo goed te laten klinken dat je er bijna naar gaat verlangen om eenzaam te zijn. Een mooi melodielijntje in Töntarna...en dan is het album alweer bijna afgelopen.
Bij de eerste kennismaking met Det Finns Inga Ord was ik hevig onder de indruk, maar later bleek dat Kent veel betere albumafsluiters heeft gemaakt. Mannen i den Vita Hatten, 747, Ensammast I Sverige...stukken beter dan dit.

Na deze kennismaking ben ik snel meer albums van Kent gaan luisteren. Veel bleken beter dan dit album, en de muziek bleek vaak anders dan ik had verwacht op basis van Röd. Dit album drijft vooral op een beat met electronica eroverheen. De toon is (ogenschijnlijk) wat optimistischer dan ik inmiddels van Kent gewend ben. Maar toch een prima album.

4.0*.