Lamb of God - Ashes of the Wake (2004)

super album, van begin tot het eind, en ik ben pas de 2e die voor dit album stemt...????

inderdaad, een heel goed album,

eindelijk een een intelligente metal band die effectief iets te zeggen heeft, die intelligente teksten gebruikt in combinatie met killer riffs

ook een goeie vette productie, waar hun eerste album een hatelijke drum had (à la tinnen blik) en hun tweede, as the palaces burn ook nie helemaal loopzuiver was is het hun nu eindelijk gelukt om een killer cd te releasen

Superalbum komt in me top 10. Alle nummers zitten superstrak in elkaar.
2 nummers vallen net buiten de rest, namelijk one gun en break you. Maar dat haalt het gemiddelde van het album niet omlaag. 5*****

zat net Burn te priest te luisteren, ik moet dit ook maar eens checken.

Ben benieuwd naar je mening

Is dit soms iets wat heel populair is ofzo, zelden een plaat van mijn genre zo makkelijk kunne downloaden.

Erg lekker, een beetje een kruissing tussen Crustcore en thrash metal, een hoop Crowbar achtige dingetjes maar ook een hoop slayer achtige riffjes. Alles is heerlijk strak gespeeld en op een lekker tempo, niet constand op hoog niveau rammen wardoor het saai wordt, gelukkig wel alles dropped D gestemd zodat het lekker lomp klinkt.
Ik kan hier wel 4* aan geven, wat ik ook ga doen.

Dan ga ik Burn the priest maar is even proberen

Origineel klinkt dit in tijden waarin we overspoeld worden door het soort metalcore dat ons gebracht wordt door bands zoals God Forbid, Shadows Fall, Unearth en Killswitch Engage niet echt, maar ik kan dit zeker smaken.
Uitschieters zijn oa The Faded Line, Laid to Rest en het instrumentale titelnummer.

Wat is er in metal land nog echt volkomen orgineel? Orginaliteid is een criterium wat ik lang heb laten varen. Kwaliteid is het criterium

Met 'Ashes Of The Wake' weet Lamb Of God te bevestigen. Hun vorige twee albums lieten al enkele fijne dingen horen en ook nu kan hun album mij bekoren.

Het rauwe gebrul van zanger Randy klinkt beter dan vroeger en past perfect op de agressieve riffs. Drummer Chris Adler geeft een volledig nieuwe dimensie aan metaldrumming (zie o.a. 'The Faded Line', 'Ashes Of The Wake') en heeft dankzij dit album daarvoor ook erkenning gekregen door op Modern Drummer Fest op te treden. De gitaristen wisselen rauwe riffs af met ietwat melodieuzere knutselingen die beslist het luisteren waard zijn.

Lamb Of God is een goede act in deze magere tijden die de metalscène doormaakt.
Het checken waard.

Dit is waar je als LoG fan op zat te wachten. Een album met geweldig goede nummers en het is na enkele albums goed geproduceert! Nummer 7 en 8 luister ik dan wel weinig, maar het album in zijn geheel klinkt erg goed!
4,5* voor dit geweldige album!

Geweldige plaat. Strakke, groovende, vernieuwende metal met uitstekende grunt en dito riffs. Ik heb 'm nu 1 keer beluisterd en vind 'm direct al geweldig.

Liever goed gegapt dan slecht gebracht, of wat zeggen ze nu ook weer?

Het schorre geschreeuw is een beetje storend zo heel af en toe en met de afwisseling zit het ook niet zo bruingebakken naar mijn mening. al met al een genot om naar te luisteren, ik zit hier te genieten van een heerlijk glaasje Baileys met de heerlijke muziek van Lamb of God op. Het komt op deze manier acceptabel tot zijn recht. het halve huis (waaronder mijn kind) is al in slaap en het vuurwerk knettert nog magertjes na maar eerst plant ik nog even een goede review van dit leuke en gezellige album.
Mijn favorieten zijn Laid To Rest, Now You've Got SOmething To Die For en Ashes of the Wake die instrumentaal is uitgevoert en gewoon erg goed in het verschiet ligt. de gitaren zijn netjes bespeelt en de zang steunt keurig op zijn pilaren, de drums voegen de derde benodigheid aan de symfonie toe. Een heel erg mooi geheel, zowel qua zang als qua drums en qua gitaar/basswerk.
Het krijgt van mij een nette 4,0* en die heeft hij echt verdiend!

heb hem nu nog maar 1 keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik nu al een zeer goede indruk heb over deze cd. (hoe raar het ook klinkt, ik vind zelden een cd al vanaf de eerste luisterbeurt goed ) Toch had het hier ook niet veel gescheeld want de eerste 3 nummers vind ik de slechtste op de cd. (wat toch niet wegneemt dat het goede nummers. mss moest ik nog gewoon wat wennen aan het geluid )

5*
ps: de live-versie van Now You've Got Something to Die For die ik ken vanop Headbangers Ball: The revenge vind ik raar genoeg beter dan de gewone versie
(HB ball: the revenge)

ok; de eerste 3 songs zijn dus toch niet de 3 slechtste

Bijzonder strakke plaat. Lamb of God bewijst op deze plaat absoluut tot de top van het metalcore-genre te horen. Daar waar ik me bij andere bands vaak erger aan de screams / grunts, vind ik Randy Blythe een enorm overtuigende indruk maken.

De riffs zijn messcherp en ijzersterk en hetzelfde geldt voor het songmateriaal. De band beschikt daarnaast ook nog over een bovengemiddelde drummer, die de bandsound van een flinke injectie voorziet. Al bij al een zeer sterke release in het genre. Een metalcore-liefhebber zal ik niet snel worden, maar deze plaat kan ik keer op keer beluisteren zonder dat ie gaat vervelen: 4,5*

Mijn kennismaking met LoG en hij is na 3 jaar nog lang niet aant vervelen, love the drummer!

ik vind ze sowieso al super...
ik weet het niet al vanaf de dag dag ik hun 1e nummer hoorde en verliefd op de muziek was... heb ik het idee dat hun wat speciaals hebben dat andere bands van dit soort kaliber niet hebben...

'Words can be broken, so can bones!'

En zo is het, snoeiharde metal met een ontzettend rauw randje. Misschien iets te eentonig, maar een vet arsenaal aan drumlijnen en riffs (Laid to Rest!) word hier wel mijn speakers uit geramt, deze jongens kunnen er wat van!

Deze jongens kunnen er zeker wat van. Lekker lomp en agressief, en dat op een hoog niveau ook! Hoogtepunt: The Faded Line

Dat reffrein is echt heerlijk, Walk the faded line, cursed crawl of time!

De single/videoclip van Laid to rest is overigens een stuk fijner dan de album versie, in de single/videoclip spreekt Randy de intro een stuk duisterder uit, en 't gitaarloopje onder die woorden klinkt een stuk beter, jammer dat ze die versie niet op het album hebben gezet.

IT'S FUCKING HOPELESS

Blijft een heerlijk nummertje, The Faded Line.

De scherpe productie is ook echt heel vet, en dan heb ik het nog niet over de loodzware riffs gehad en het brute stemgeluid van Randy Blythe.

Voor iedereen die van een vet partijtje metal houdt (zoals ik) zeker aan te raden. Maar pas op, hij bijt!

Lamb of God levert met Ashes of the Wake weer een sterke plaat af, zoals we ondertussen wel van hun gewoon zijn. Ze wilden hiermee hun immense populariteit in Noord-Amerika overbrengen naar Europa, wat te merken is aan het feit dat er 2 videoclips werden gemaakt, nl voor Laid to Rest en Now You've Got Something to Die For.

Technisch een hoogstinteressante plaat, vooral qua riffwerk, en ook goede vocalen van Blythe. Maar als ik dit afspeel, doe ik dit liefst met een enorme bassversterker, want ik mis wat kracht aan dit album.
Daarom gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar voorganger As The Palaces Burn, die véél vetter klinkt.

Lekker plaatje.

Dat heeft wellicht te maken met de manier waarop ze hun apparatuur afstellen en de scherpe productie waardoor alles ook zo scherp gaat klinken. Andere platen klinken wat 'doffer' (ik zou effe niet weten hoe ik het anders moet omschrijven) en persoonlijk vind ik dat idd ook bruter.

Zozo, net weer eens 'Omerta' en 'The Faded Line' uit den spiekers laten knallen .

Die oneliners die in de nummers voorkomen vind ik geweldig, bijvoorbeeld uit 'Omerta': Words ment to dwell in darkness will never see the light of day! of Words can be broken, so can bones!!, waarin ik persoonlijk compleet sta mee te flippen op mijn kleine kamertje - getuigd wel weer van de heerlijke agressie en energie die hier van af springt.

Geweldige plaat die mij bij de eerste luisterbeurt volledig weg blies. Heerlijke gitaarriffs, aggresieve zang van Randy en de heerlijke drumritmes. Maar ook geweldige teksten! Uitblinkers: What I've Become, Laid to Rest, Faded Line.

4*

Dit verheugde me zeer de eerste keer ik em beluisterde, een goed metal-album dat NIET in de 80s of de 90s gemaakt is

Geweldig! Ze hebben eveneens hun hatelijke drum sound eruit gelaten deze keer die me wat deed denken aan ST. Anger

Van het begin tot het eind een knaller met als hoogtepunten Laid To Rest en Omerta (geweldige intro : 'If I live, I will kill you, If I die, you are forgiven, such is the rule of honor)

een dikke 4!

Iets beter dan het vorige album, al mis ik variatie binnen de songs en klinkt de plaat als geheel wat eentonig. Op gegeven moment ben je het gebrul van de zanger ook wel een beetje beu. Toch een sterk album door de goede (zij het wat kale) produktie en een reeks brute songs.