Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)

inderdaad vooral het ''nummer where did you sleep last night'' wanneer hij harder begint te zingen is echt kippenvel gevendt. 5sterren

Top album, de DVD erbij is nog beter vooral bij where did you sleep last night, waarbij hij na de uithaal snel lucht moet happen.

Nooit veel gehad met Nirvana. Altijd tegen het valse aan, zowel qua zang als qua muziek. Nu kan ik dat bij bijvoorbeeld Neil Young goed hebben, bij Nirvana stoort het mij vooral. Ik heb bij Kurt Cobain ook altijd het gevoel dat hij erg met zijn gekweld-zijn aan het koketteren was. En als hij zo graag wereldster af wou zijn, waarom niet gewoon een paar jaar uit de schijnwerpers stappen, in alle rust aan zijn mentale en fysieke gezondheid werken om vervolgens in relatieve anonimiteit verder te leven? Hij liet wel zomaar een klein dochtertje achter in de handen van een zwaar drugsverslaafde en geesteszieke moeder. Way to go, Kurt!

Muzikaal vond ik het Grunge tijdperk prachtig, maar dan wel door Pearl Jam, Alice In Chains en Soundgarden.

Hoogtepunten op deze plaat zijn voor mij The Man Who Sold The World en Where Did You Sleep Last Night?

Maar ik draai deze plaat nooit meer en zie dat ook niet zo snel veranderen.

ik heb al eerder geschreven dat een pearl jam fan geen nirvana fan kan zijn; blijkt maar weer eens.pearl jam=fake nirvana=the real stuff. dat is ook hier weer te horen. alice in chains en soundgarden ken ik nauwelijks, zal ook wel ruk zijn.

Goede onderbouwing, prettig geschreven.

Helemaal mee eens!

[quote]chevy93 schreef:
Waarom staat er als genre rock/pop. Ik vind hier toch weinig popachtigs aan. Of mis ik iets?[/quot]

Is het niet juist minder waarschijnlijk dat het aandeel 'rock' aanwezig is dan het aandeel 'pop'?

Dat lijkt mij nou juist niet. Hier zitten echt geen pop arrangementen in. Dat het rustiger gebracht is, maakt het nog geen pop. Maar het is ook al een tijdje geleden aangepast bij dit album.

Vandaag binnen gekregen (tweedehands: 1 euro ) maar ben er nog niet kapot van. Mooie tracks, maar af en toe gewoon wat te simpel (beetje flauw om te benoemen maar knapte echt even af op I'm on a plain, I can't complain). Ik kende eigenlijk alleen Come As You Are van de studioplaat dus misschien moet ik nog wat wennen. De plaat stevende op een 3,5 af maar dankzij het geweldige Where Did You Sleep Last Night? rond ik hem nog wat naar boven af.

Je bent er nog niet kapot van, maar je geeft vier sterren... Dan vind je het toch gewoon een goed album?

Zoals ik zei: mooie tracks, maar af en toe te simpel. Dankzij de geweldige afsluiter een 4 geworden, anders was het 3,5 geweest.

Menig band ging op zijn bek toen in eens iedereen een unplugged album uit moest brengen, Nirvana die eigenlijk het meest verre van acoustische muziek afstond, bleef niet alleen overeind, maar kreeg nog een extra dimensie.

Ik kan dit album in één woord beschrijven; intens.

1 woord: meesterwerk

Waarom vindt je dit optreden een meesterwerk? Mag ik misschien een reactie geven op dit concert?
Ik vind Nirvana Unplugged geen meesterwerk. Een zanger die er totaal geen zin meer in heeft. De rest van de band zit er ook een beetje bij alsof het een verplichting is. Om me toch te vermaken als ik Nirvana unplugged zie, ga ik altijd pluggen tellen. Hé, daar zit een plug in een gitaar, of in een microfoon. Ik moet goed kijken om dat te zien tussen alle kandelaars met kaarsen en bossen lelies. En de versterkers zitten ergens onder die planten verstopt. Ik kan niet echt zien dat Nirvana er in deze periode nog lol in heeft. Maar ik kan dat altijd moeilijk zien bij Nirvana. Zij waren ook net zo veel op succes, erkenning en sales uit als alle andere populaire artiesten. Een Nirvana-fan op Musicmeter heeft gezegd dat ik wel naar muziek uit Volendam zal luisteren, omdat ik niet van Nirvana hou. Mijn mening is dat Nirvana nooit origineler is geweest dan op de 154 singles die Nick & Simon onlangs hebben opgenomen. Nirvana Unplugged kan ik zeker aanhoren. Het is niet zo dat ik gillend wegloop. Maar ik zet net zo lief Sky Radio aan.

Nou ja, een beetje beter luisteren, zou ik zeggen.
Ik hoor Cobain de ziel uit zijn lijf zingen. Ik hoor een mens op de rand van de afgrond, die lijdt en zich volledig geeft in zijn muziek. Deze is van een rauwe intensiteit die het op momenten moeilijk beluisterbaar maakt, vooral als je weet wat er daarna kwam...

eens met Nico, een band die er erg veel zin in heeft kan juist ook zielloos klinken.
Hier druipt de melanholie vanaf en dat past gewoon erg goed bij de muziek.
Waar ze op uit zijn boeit toch niemand zolang de muziek maar goed klinkt.
Dit is geen Justin Bieber/Birtney Spears kwaliteit, dus als ze allemaal op hetzelfde uit zijn lekker boeiend. Goed is goed.
Daarna wat overstatements en je punt is duidelijk, alhoewel door de overstatements niet heel duidelijk

Wat me zo stoort is dat ik bij Kurt meer haat in zijn stem hoor dan verdriet. Ik zie bij hem arrogantie. Dat je belachelijk bent als je hem en zijn muziek niet ok vindt. Hij kijkt bij Unplugged op vele momenten naar zijn microfoon en niet naar de camera, ook kijkt hij bewust de andere kant uit. Om te zeggen dat hij je niet wil aankijken en je niet serieus neemt. Ik snap het hele verhaal van hem ook niet dat als meer publiek je gaat waarderen, je je dan opeens slechter zou moeten voelen. Een mens op de rand van de afgrond was Kurt absoluut. Ik hoor aan hem hoe moe hij er van is dat mensen in zijn omgeving hem vertellen dat hij eens wat beter moet opletten met die drugs. Hoe hij in Rio op het podium stond aan het begin van 1993 dat was echt niet normaal meer. Geen wonder dat Dave aan programma 3 voor 12 vraagt of ze Rio niet willen uitzenden. Kurt ziet er bij Unplugged fitter uit. Maar komt dat door de drugs? Na Rio hadden ze die extra gitarist Pat nodig om Kurt te ondersteunen. Volgens mij werd Kurt daar niet blij van. En Kurt geeft zich daarna niet meer volledig.

Cobain heeft Smear zelf gevraagd om toe te treden. Was een vriend van Courtney Love.

Dat wist ik niet. Ik begrijp het niet. Kurt hield zo van gitaar spelen. Het spelen op zijn gitaar werd daarna overbodig. Zie bijvoorbeeld deze video. Hoe goed Smear de partijen van Cobain opvangt aan het einde van Drain You. Zie deze link: YouTube - Nirvana - Drain You [HD] (Live on French TV 1994)

Misschien was er toch een bepaalde reden om Pat Smear toe te voegen aan de line-up van Nirvana. Kurt zou zich zomaar opeens niet lekker kunnen voelen, zoals bijvoorbeeld in Rio. Misschien had men wel de bedoeling om Kurt Cobain af te laten kicken van de drugs. Dat wou en kon hij denk ik niet. En zo werden zijn frustraties van kwaad tot erger.

Dit is wat ik heb gevonden: ''He joined Nirvana in 1993 to help Kurt Cobain concentrate more on his vocals at live shows, and take away some of the pressure of his guitar playing.''

http://www.nirvanaclub.com/info/nfcinterviews/pat_smear.htm

Berichten verplaatst naar Nirvana (I)

Prima, sorry voor de overlast.

Ik ben nu alle berichten bij dit album aan het lezen. En ik ben ook het album opnieuw aan het beluisteren. Ik moet zeggen dat de muziek me her en der toch beter in de oren klinkt. Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam bijvoorbeeld. Misschien omdat ik de beelden van Unplugged niet zie, bevalt het geheel me beter. Misschien volgt er later wel een opwaardering van het aantal sterren dat ik gegeven heb. Bij momenten vind ik het zelfs beter dan het luisteren naar Sky Radio.

Een tijdloos document. Bijna 20 jaar na dato zet ik dit album nog met evenveel plezier een paar keer na elkaar op.

Heb je Layne Staley wel eens horen zingen? Dat is pas ziel.

In de hoogtijdagen van MTV Unplugged brengt Nirvana een van de beste registraties uit de serie. Met "MTV Unplugged in New York" wordt de status van Nirvana alleen nog maar groter. Uiteraard werd dat nog eens versterkt door het overlijden van Kurt Kobain. Op "MTV Unplugged in New York" wordt een mooie dwarsdoorsnede gespeeld van het oeuvre van Nirvana tot dan toe, aangevuld met enkele covers en opvallende keuzes. De uitvoeringen zijn uiteraard akoestisch, al kun je je afvragen in hoeverre alles 100% akoestisch is. Doordat de instrumentatie relatief sober is komt de doorleefde emotionele en intense stem van Kurt Kobain nog harder aan en voel je nog meer welke demonen hij uit wil drijven met zijn muziek. "Come As You Are" klinkt nog dreigender in deze uitgeklede versie en "Something in the Way" krijgt een extra lading door de schurende stem van Kobain. Overigens mis ik "Smells Like Teen Spirit" nergens op "MTV Unplugged in New York". Hoogtepunt vind ik het afsluitende "Where Did You Sleep Last Night". Dit nummer van bluesicoon Leadbelly gaat door merg en been. Helemaal door de emotionele uithalen in de stem van Kobain. De pijn en kwelling snijden dwars door je ziel en ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat Kobain zijn einde heeft zien naderen. Helemaal als ik naar de setting en aankleding van het podium kijk (op de DVD). Al die witte bloemen en stemmige nuances. Het lijkt wel of Kurt Kobain optreedt op zijn eigen begrafenis. Door de zelfmoord van Kobain krijgt "MTV Unplugged in New York" al snel een legendarische status. Maar eigenlijk verdient het dat al puur op basis van de muzikaliteit en intensiteit dat hier ten gehore wordt gebracht.

Mooi stuk!

Ik ben geen Nirvana fan, maar dit is toch een aardig stuk live-muziek!

Ik vind zelf de meeste unplugged versies veel lekkerder dan de plugged versies.