Foreigner - Can't Slow Down (2009)

De nieuwe Foreigner jawel. Met ook een extra cd met oude hits opnieuw ingespeeld met de nieuwe zanger Kelly Hansen.
Ook nog een DVD uit met live optredens.

Oei, dat kan bijna alleen maar tegenvallen... maar toch een beetje benieuwd.

Enig idee wat de line-up is?

Mick Jones, Tom Gimbel, Kelly Hansen, Jeff Pilson en Michael Bluestein.

Nieuwe plaat is erg sterk hoor....Kelly Hansen is een prima zanger, normaal zingt hij hoger, maar hier zingt hij meer in de stijl van Lou Gramm.

Hij is alleen een beetje moeilijk te scoren...Grrrr.

Klopt. Hij is in Europa nog niet uitgekomen.

Hij wordt pas 1-03-2010 in europa uitgebracht

Tsja, prima hoor. Vergelijkbare kwaliteit als Mr. Moonlight: vakkundige songs, prima zanger (doet wel erg zijn best op Gramm te lijken) en lekker productie. Helaas staan er te veel nummers op de studioplaat. Daardoor blijft er (naast het geweldige titelnummer) weinig hangen. Die ervaring had ik ook al bij de laatste studioplaat van Journey.

tot mijn verbazing een erg lekkere plaat.

Kelly Hansen klinkt alsof hij al minstens tien jaar in een Foreigner-coverband gespeeld heeft en zich in al die jaren alle maniertjes van Lou Gramm eigen gemaakt heeft. De nieuwe nummers klinken als de outtakes van Mr Moonlight. En daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Nou, daar ben ik het niet helemaal mee eens. Wat Kelly Hansen betreft heb je een punt al vind ik dat niet zo storend als die nieuwe gast van Journey. Ik vind het zeker geen outtakes van Mr. Moonlight. Het ligt zeker in het verlengde, maar mi doet deze plaat niet onder voor Mr. Moonlight.

Akkoord, hij doet er misschien niet per se voor onder, maar ik vond Mr Moonlight ook al erg mager, zeker als je hem met de eerste vier albums vergelijkt. Hier hangt wat mij betreft toch te veel een soort parodiesfeertje omheen, net zoals om bijvoorbeeld de laatste Asia. 't Is anno nu ook wel lastig voor een AOR-band om nog iets te maken dat herkenbaar én relevant is, denk ik...

Ok, ben het wel met je eens dat de kwalitiet van 30 jaar geleden niet meer wordt gehaald. En ja Jouney, Foreigner, Asia en dat soort bands moeten eigenlijk geen nieuwe platen meer maken. Als ze iets nieuws proberen worden ze neergesabeld, maken ze iets dat het publiek graag wilt horen (zoals Journey en Foreigner doen) lijkt het er wel op, maar is het net niet ok. Kortom: gewoon lekker blijven optreden en ouwe meuk spelen!

Na mijn scepticisme opzij te hebben gezet heb ik me ook maar aan dit ''comeback''album gewaagd. Aanvankelijk moest ik heel goed op de fraai bedrukte kartonnen sleeve kijken wie de zanger precies is want ik veerde meteen op toen ik meende dat Gramm op zijn ouwe dag weer was teruggekeerd. De gelijkenis is verbluffend. Dat betreft dan alleen zijn geluid want als ondersteunend liedjesbakker van weleer wordt zijn inbreng hier weer node gemist als je de toch weer wat simpeler en vlakkere tracks er op naluistert.

Muzikaal klinkt het als vanouds weer prima en degelijk, de Foreigner sound blijft vooral met de nieuwe zanger uit duizenden herkenbaar, maar steekt toch niet boven het vergelijkbare ''Unusual Heat'' van '91 uit die ik af en toe zelfs beter vind. Speciale vermelding verdient wel de bijgevoegde livecompilatie die wat meer ballen in de broek heeft. Vooral de uitvoering van ''Juke Box Hero'' waarin een flard ''Whole Lotta Love'' is verwerkt is zeer amusant.

Al met al toch best de moeite waard en leuk voor de fans van het eerste uur zoals ikzelf maar ik denk niet dat het leeuwendeel van de hedendaagse hardrockliefhebber hier echt wakker van zal liggen. Tis allemaal weer net wat te gedateerd en vooral mainstream.

Op de tracklist hierboven missen trouwens nog de livenummers ''At War With The World'' en ''Headknocker'' die de studioschijf afsluit.

Zit net eindelijk de DVD te bekijken....... moet wel zeggen dat hier een uitstekende band op de planken staat. Het heeft niet meer de ''soul'' van weleer maar alles wordt beslist uit de kast getrokken. Jones, (die alles uitstraalt behalve dat van gitaarbeul) is het spelen nog lang niet verleerd. De drummer is vele klassen beter dan oud(uit)gediende Elliott... Hansen (die me erg aan Steven Tyler doet denken) een uitstekend frontman. Live staat Foreigner nowadays zeker zijn mannetje.

Nooit verwacht dat Foreigner nog zo'n goeie plaat kon afleveren. Zanger Kelly Hansen blijkt een prima zanger voor Foreigner. Het blinkt allemaal niet uit in originaliteit, maar in het genre (waarvan ik dacht dat het allang passé was) is het een uitstekend album. Vaak draaien, dan gaan de nummers je vanzelf pakken.

Alleen al voor de live dvd een leuke aanschaf. Die Kelly Hansen is live erg goed. Twee gitaristen in de line-up maakt het eea erg energiek. Natuurlijk komen alle hits daar voorbij.
Oh ja het gaat natuurlijk om het originele album: Puik plaatje

Na het vertrek van frontman en wereldzanger van het eerste uur LOU GRAMM en dus ook bepalend voor 80% van het geluid/gezicht van de groep was ik er klaar mee.

Tja, de line-up lijkt natuurlijk in de verste verte niet op het oorspronkelijke Foreigner. Maar dat geldt ook voor Mr. Moonlight en dat was ook een wereldplaat, misschien wel hun beste. Die Kelly Hansen is geen Lou Gramm maar het is een hartsikke goeie, wel enigszins kleurloze, zanger. Maar de nummers zijn allemaal beresterk. Als de oude Lou Gramm dit had ingezongen had het tot Foreigners beste platen behoord.

Lou Gramm WAS een wereldzanger. Kon het live niet meer aan door allerlei omstandigheden. Ik heb bands gehoord die vele ergere opvolgers van originele zangers lieten zingen dan hier Kelly Hansen laat horen. Dit album heeft mijns insziens wel de echte foreigner sound nog, zeer herkenbaar.

Precies. Ik had het schijfje zomaar eens meegenomen voor de gein en ik moest toch echt eerst op het hoesje kijken voordat ik er achter kwam dat het Lou NIET was.

Met Lou is het niet al te best afgelopen. De man heeft jaren terug een beroerte gehad.
Ik zag op You Tube nog wat live opnamen van een paar jaar geleden, maar ik werd er treurig van.

Dit valt me in alle eerlijkheid nog best mee. Vijftien jaar na Mr. Moonlight hebben de heren zich een frisser geluid aangemeten (al zal dit over tien jaar ook weer oubollig klinken) en een zanger gevonden die in mijn ogen niet onder doet voor Lou Gramm. Het album opent energiek en even is er de hoop op een goed album, maar dat zakt gedurende de luistersessie weer langzaam weg. Het voorlopig laatste album van Foreigner is toch wat vrijblijvend en ik twijfel nog wat tussen 3 en 3,5*. Helaas geen voordeel van de twijfel. Foreigner moet lekker blijven optreden zolang het leuk blijft.


Eindstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Can't Slow Down
8. Mr. Moonlight
9. Unusual Heat

Geen slecht album, maar buiten de sterke openingstrack heb ik ook weinig gehoord waar ik echt een wow-gevoel aan over hield. Het is op zich geen probleem ook: Kelly Hansen is een uitstekend zanger en op basis van de live beelden die ik her en der heb gezien kan de band best nog wel even doorgaan met teren op hun oudere succes.

Uiteindelijk een leuke marathon geweest en tevens een aanzet om toch eens wat meer AOR te checken!

Eindstand:
1. Foreigner 4.5*
2. Agent Provocateur 4.5*
3. 4 4.5*
4. Double Vision 4*
5. Head Games 4*
6. Mr. Moonlight 4*
7. Inside Information 3.5*
8. Can't Slow Down 3*
9. Unusual Heat 2.5*
Gemiddelde: 3,78*

Sommige platen moet je vaker luisteren voordat je ze echt op waarde kunt inschatten. Dat geldt zeker voor deze, maar ook voor Mr. Moonlight bijvoorbeeld. Door ze na één keer luisteren meteen te ranken en onderin de waarderingslijst te hangen, zul je ‘m waarschijnlijk nooit meer opzetten. Echt jammer. Juist bij dit soort muziek gaat het erom dat de melodieën zich in je hoofd gaan prenten waardoor de nummers meer tot leven komen. Het is leuk om te lezen hoe iemand z’n eerste luisterervaring beleeft, maar het zegt mijns inziens helemaal niets over hoe goed de plaat werkelijk is.

Deze tot nu toe laatste Foreigner begint sterk met de prima single Can't slow down en ook In Pieces is een prima AOR track. When it comes to love gaat nog net, maar dan is de koek helaas op. Zodat ik helaas niet verder kom dan twee sterren voor deze Jukebox heroes.

Opgehoogd naar drie sterren for old times sake. Wordt trouwens wel de hoogste tijd voor een nieuwe studio plaat! De orkestrale greatest hits etc kennen we nou wel ..

Overmorgen, vrijdag, begint de afscheidstournee van Foreigner, die vooralsnog slechts in Noord-Amerika valt te bezoeken. Een tour met Styx, dat eveneens na afloop pensionado wordt.

Opvallend dat de laatste twee studioplaten van Styx (The Mission uit 2017 en Crash of the Crown uit 2021) stukken spannender en geïnspireerder zijn dan het laatste studiowerk van Foreigner uit 2009, in 2010 bovendien op elpee verschenen.
Can't Slow Down is namelijk een keurig plaatje, waar weinig aan mankeert behalve dat de composities zo ontiegelijk middelmaat zijn met karige variatie in instrumentatie: de elektrische gitaar domineert totaal en biedt keurige hardrock. Toetsen verblijven in de marge en de akoestische gitaar is opgeborgen. Ooit echter handelsmerken van Foreigner dat het nog jonge genre van adult oriented rock naar een hoger plan tilde. En al is de elektrische gitaar dominant, een echt stevige, uptempo rocker ontbreekt eveneens.
Kortom, verdwenen zijn de contrasten en wat resteert is een keurig, braaf plaatje dat nergens onder de maat is maar tegelijkertijd eenvormig. Kort gezegd: het wordt sáái.

Dat vermoedde ik niet bij de sterke opener Can't Slow Down, die heerlijk aftrapt. Tweede nummer Pieces is een midtempo semiballade. Op zich aardig maar pakkend is het evenmin en dit nummer wordt bovendien gemakzuchtig weggedraaid. Als goedkope kauwgum die te snel zijn smaak verliest; derde nummer When It Comes to Love lijdt daar nog meer aan.
Dan wordt het steviger en vlotter bij Living in a Dream, het tweede sterke nummer van de schijf, waarin trompetten het refrein versieren. I Can't Give up is vervolgens een dertien-in-een-dozijn-ballade met saaie piano op de hele tel.

Ik kan doorgaan, maar doe dat niet. Genoeg gezeurd. Nummers waar ik nog lichtelijk van opveer: Ready is lekker vlot, Give Me a Sign is fijn maar verdient een sterkere climax (het enige moment dat ik de zang vind tekortschieten), Too Late doet de oude tijden lichtjes herleven met goede balans tussen toetsen en gitaar, Lonely mist ondanks het sterke refrein een deel dat de boel even stillegt om vervolgens een climax te maken; in plaats daarvan wordt het lafjes weggedraaid. Oeps, ging ik toch weer mopperen. Slotlied Fool for You Anyway heeft mijn sympathie door de soulblazers.

De buurman noteerde hierboven: "Sommige platen moet je vaker luisteren voordat je ze echt op waarde kunt inschatten. Dat geldt zeker voor deze, maar ook voor Mr. Moonlight bijvoorbeeld." Die eerste zin is helemaal waar, ik vind beide albums daarentegen saaier worden bij vaker draaien. Foreigner vermeed de contrasten in zijn eigen muziek wat resulteert in keurige albums die tevens een lange zit worden.
Dat velen dat met mij oneens zijn, blijkt uit de verkopen: in de VS haalde het album #29, in het VK #26 en in Duitsland #16. Dat is veel beter dan voorgangers Unusual Heat (1991) en Mr. Moonlight (1994).

Tenslotte: u heeft mij op één keer na niet horen mopperen over zanger Marti Frederiksen, die een prima stem heeft in de lijn van zijn voorgangers. Het probleem zit 'm in de eenvormigheid van de composities. Iets wat Styx op hun laatste twee platen juist zo ontiegelijk goed deed...

Ik neem aan dat je Kelly Hansen bedoelt als de zanger?

Jazeker, uiteraard!